Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


Articles on this Page

(showing articles 1 to 25 of 25)
(showing articles 1 to 25 of 25)

Channel Description:

Τα καλύτερα άρθρα για τον Ελληνικό πολιτισμό, αρχαίους Έλληνες, και αρχαία Ελληνική ιστορία
    0 0

    Ο Παρθενώνας, αναμφισβήτητα είναι ο πιο θρυλικός ναός των Αρχαίων Ελλήνων, και σήμερα αποτελεί το σημείο αναφοράς της Αθήνας.

    Χτίστηκε μεταξύ 447 και 432 π.Χ. και για πολλούς αρχιτέκτονες, είναι ένα από τα πρώτα κτίρια που αναλύουν με την έναρξη των σπουδών τους.

    Σχεδιασμένος από τους Ικτίνο και Καλλικράτη, εμφανίζει ένα μοναδικό ρεπερτόριο αρχιτεκτονικών στοιχείων που μπορούν να εκτιμηθούν όλα μαζί, ξεχωριστά το καθένα ή για το ρόλο που παίζουν στη διαμόρφωση ενός πλήρους και μεγαλοπρεπούς συνόλου.

    Η ιστοσελίδα Arch Daily συγκέντρωσε ορισμένες από τι λεπτομέρειεςτου ναού, που δεν είναι γνωστές, καθώς οι φωτογραφίες από τον Παρθενώνα, συνήθως, τον απεικονίζουν από μακριά και ως ολότητα.

    Πηγή: snoopit24


    0 0

    Η αρχαιολογία πλέον έχει στη διάθεσή της εξελιγμένα τεχνολογικά μέσα και πληθώρα πηγών, ωστόσο είναι πάρα πολλά αυτά που δεν γνωρίζουμε για το παρελθόν του πλανήτη μας– και ουκ ολίγα είναι τα αρχαία μνημεία τα οποία δημιουργούν πολλά ερωτηματικά, συναρπάζοντας πολλές φορές τη φαντασία.

    Από «εξωτικές» θεωρίες, όπως αυτές του Έριχ φον Νταίνικεν (περί προηγμένων τεχνολογικά, χαμένων πολιτισμώνκαι «επισκεπτών από τα άστρα») μέχρι ερωτηματικά σχετικά με τους σκοπούς και τις μεθόδους κατασκευής εντυπωσιακών μνημείων.

    Σε αυτό το πλαίσιο, το κανάλι Hybrid Librarian του YouTube παρουσιάζει δέκα αρχαιολογικά μνημεία από όλο τον κόσμο τα οποία είναι «τυλιγμένα στο μυστήριο».Και το πρώτο της λίστας είναι Ελληνικό:

    Τύμβος Καστά (Ελλάδα): Ο μακεδονικός τάφος στην Αμφίπολη βρέθηκε στο επίκεντρο των ελληνικών και ξένων ΜΜΕ λόγω του συσχετισμού του με τον Μέγα Αλέξανδρο και τον κύκλο του. Η ταυτότητα του/ της ενοίκου του αποτελεί μεγάλο ερωτηματικό. Αν και η θεωρία ότι ο ίδιος ο Μακεδόνας στρατηλάτης είχε θαφτεί εκεί έχει μάλλον εγκαταλειφθεί, δεν ισχύει το ίδιο για αυτήν που «θέλει» τον νεκρό να είναι ο αδελφικός φίλος του, Ηφαιστίωνας.

    Πούμα Πούνκου (Βολιβία):Ένας εντυπωσιακός ναός γεμάτος μυστήρια κοντά στη γενικότερα «αινιγματική» αρχαία πολιτεία του Τιαουανάκο. Το μεγαλιθικό αυτό μνημείο είναι φτιαγμένο από πελώριες πέτρες κομμένες με απίστευτη λεπτομέρεια, υποδεικνύοντας πολύ εξελιγμένες γνώσεις μαθηματικών και γεωμετρίας, καθώς και εξαιρετικά ικανούς μηχανικούς. Ωστόσο, αυτοί στους οποίους αποδίδεται η κατασκευή του θεωρείται ότι δεν είχαν καν γνώση του τροχού ή σύστημα γραφής. Ακόμη, στις πέτρες υπάρχουν άρτια ανοιγμένες τρύπες των οποίων ο σκοπός παραμένει άγνωστος. Η ηλικία του είναι πρακτικά άγνωστη (οι απόψεις ποικίλλουν, από 1.500 έτη μέχρι – σύμφωνα με κάποιες πιο «τολμηρές» προσεγγίσεις- 17.000).

    Μασούντα Νο Ιουαφούνε (Ιαπωνία):Στην Ασούκα της Ιαπωνίας υπάρχουν ασυνήθιστα μνημεία σε γρανίτη, η τεχνοτροπία των οποίων δεν ταιριάζει με το όλο στυλ των βουδιστικών ναών που υπάρχουν στην περιοχή. Κανείς δεν ξέρει ποιος τα κατασκεύασε ή πότε. Το Μασούντα Νο Ιουαφούνε («Το Πέτρινο Πλοίο της Μασούντα») είναι το μεγαλύτερο, και είναι εντελώς άγνωστο το πώς κατασκευάστηκε ή τι σκοπούς εξυπηρετούσε.

    Κύκλος του Γκόσεκ (Γερμανία):Αινιγματικοί σχηματισμοί που βρέθηκαν το 1991 κοντά στο μικρό χωριό του Γκόσεκ στη Γερμανία. Αρχαιολόγοι πραγματοποίησαν έρευνες το 2002 και βρήκαν τα απομεινάρια ενός πολύ αρχαίου κτιριακού συγκροτήματος που αναστηλώθηκε. Η διάταξη των πυλών του υποδεικνύει πιθανή χρήση του ως ηλιακού ή σεληνιακού ημερολογίου. Θεωρείται ότι κατασκευάστηκε κατά το 4.900 π.Χ. από έναν πανάρχαιο και μυστηριώδη ευρωπαϊκό πολιτισμό, πριν τον Μινωικό Πολιτισμό και τις Πυραμίδες. Κοντά βρέθηκε και ένας αινιγματικός δίσκος, που φέρει μια από τις πιο ρεαλιστικές αρχαίες απεικονίσεις του σύμπαντος.

    Κατευθυντήριοι Λίθοι της Τζώρτζια (ΗΠΑ):Το «αμερικανικό Στόουνχετζ», αν και σύγχρονο, αποτελεί μεγάλο αίνιγμα. Κατασκευάστηκε, σύμφωνα με επεξηγηματική πλάκα, το 1980, και οι πληροφορίες για το ποιος είναι πίσω από αυτό είναι ελάχιστες. Υποτίθεται ότι την κατασκευή του ζήτησε κάποιος «R.C Christian», που εκπροσωπούσε μια ανώνυμη οργάνωση. Φέρει πάνω του, γραμμένες σε οκτώ σύγχρονες γλώσσες, 10 εντολές για μια «Εποχή της Λογικής», οι οποίες φαντάζουν ως οδηγίες για ένα κόσμο που αναγεννιέται μετά από μια κατάρρευση/ καταστροφή- και μία εξ αυτών κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, καθώς λέει ότι ο ανθρώπινος πληθυσμός πρέπει να παραμένει κάτω από τα 500 εκατομμύρια (μία άλλη κάνει λόγο για μια κοινή γλώσσα). Φέρει πάνω του επίσης μια επιγραφή στα αρχαία Ελληνικά (Οἴτε οί λίθοι την ὀδών δεικνύντων οἰῶνοι σωφροσύνης), καθώς και μετάφρασή της σε Βαβυλωνιακή Σφηνοειδή, Σανσκριτικά και αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Κάποιοι θεωρούν πως κατασκευάστηκε από τους Ροδόσταυρους.

    Η πελώρια λίθινη κεφαλή στη Γουατεμάλα: Το 1987 ο Dr. Ραφαέλ Παντίγια Λάρα έλαβε φωτογραφία ενός πολύ ασυνήθιστου μνημείου στη ζούγκλα της Γουατεμάλας. Είχε τραβηχτεί τη δεκαετία του 1950 και έδειχνε ένα πελώριο πέτρινο κεφάλι, δημιουργώντας υποψίες για ένα αντίστοιχα πελώριο σώμα θαμμένο από κάτω. Το πρόσωπο είχε Καυκάσια χαρακτηριστικά, κάτι που προκαλεί πολλά ερωτήματα καθώς δεν συνάδουν με τα χαρακτηριστικά των αρχαίων πληθυσμών της Αμερικής. Ωστόσο, όταν έφτασε στο σημείο διαπίστωσε πως είχε καταστραφεί δέκα χρόνια πριν από αντάρτες.

    Γκόμπεκλι Τεπέ (Τουρκία):Αρχαιολογικός χώρος στην Τουρκία, κοντά στα σύνορα με τη Συρία, με προϊστορικούς ναούς της νεολιθικής εποχής, που χρονολογούνται γύρω στο 11.500 π.Χ. Το μέγεθός τους προκαλεί τρομερή εντύπωση, ειδικά αν ληφθεί υπόψιν ότι οι τοπικοί πληθυσμοί εκείνης της περιόδου καλά καλά δεν είχαν μεταλλικά εργαλεία ή αγγειοπλαστική. Φέρουν πάνω τους ασυνήθιστες απεικονίσεις ανθρώπων και ζώων, μοναδικές στον κόσμο.

    Μονόλιθος Sayhuite (Περού):Αρχαιολογικός χώρος όπου θεωρείται πως οι Ίνκα λάτρευαν το νερό. Το σημαντικότερο μνημείο του είναι ένας μονόλιθος που φέρει πάνω του άνω των 200 γεωμετρικών σχημάτων και ζωόμορφων γλυπτών (ερπετά, βάτραχοι, αιλουροειδή). Οι σκοποί του μνημείου είναι άγνωστοι, αν και θεωρείται ότι ίσως να ήταν μοντέλο για δοκιμές των ιδιοτήτων του νερού για σχετικά έργα. Κοντά υπάρχουν όγκοι ανδεσίτη που θεωρείται ότι δεν μπορούσαν να σκαλιστούν με τα εργαλεία των Ίνκα, δημιουργώντας ερωτηματικά για το ποιος δημιούργησε το μνημείο και πότε.

    Τεοτιουακάν (Μεξικό):Αρχαία Μεσοαμερικανικής/ προκολομβιανής πόλη 48 χλμ βορειοανατολικά από τη σημερινή Πόλη του Μεξικού. Η διάσημη «Πυραμίδα του Ήλιου» ονομάστηκε έτσι από τους Αζτέκους, που έφτασαν στην πόλη αιώνες μετά την εγκατάλειψή της (στο ίδιο πλαίσιο, Τεουτιακάν σημαίνει «Πόλη των Θεών») . Αν και πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες αρχαίες πόλεις της Κεντρικής Αμερικής/ Μεσοαμερικανικής περιοχής, η ιστορία της είναι άγνωστη, όπως και η προέλευση των κατοίκων/ δημιουργών της (κάποιοι θεωρούν ότι ήταν Τολτέκοι, αλλά αμφισβητείται). Θεωρείται πως άκμασε κατά το 450 μ.Χ., με πληθυσμό που μπορεί να άγγιξε και τις 200.000. Η πτώση φέρεται να ήρθε μάλλον απότομα τον 7ο ή 8ο μ.Χ αιώνα, και μπορεί να οφείλεται σε επανάσταση στο εσωτερικό, που μπορεί να συνδέεται με κλιματικές αλλαγές. Τα μνημεία της κρύβουν διάφορα μυστικά/ αινίγματα, όπως ένα τούνελ κάτω από πυραμίδα που ήταν γεμάτο με υδράργυρο.

    Ναός Παντμαναμπχασουάμι (Ινδία):Βρίσκεται στην Κεράλα και είναι ο πλουσιότερος ινδουϊστικός ναός και το μέρος λατρείας με τη μεγαλύτερη χλιδή (από άποψης χρυσού και πολύτιμων λίθων) σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία. Πέραν του πλούτου, περιέχει μυστηριώδη χαρακτηριστικά, όπως η γιγαντιαία «6η Πόρτα», που εμποδίζει την είσοδο στον μόνο χώρο του ναού που λέγεται ότι ελάχιστοι έχουν εισέλθει. Τα γλυπτά ερπετών που την «φρουρούν» απειλούν όποιον τολμήσει να το κάνει. Θεωρείται ότι μέσα υπάρχουν μικρότερες, κρυφές αίθουσες, που κρύβουν αμύθητους θησαυρούς.


    0 0

    Το αίσθημα της προγνώσεως είναι ένα από τα πιο θαυμαστά ψυχικά φαινόμενα. Και εν πολλοίς ανεξήγητο. Ο άνθρωπος μάλιστα δεν έχει το μονοπώλιο. Ικανότητες προγνώσεως παρατηρούνται και στο ζωικό βασίλειο, οφείλεται δε στο ένστικτο και το ευαίσθητο νευρικό σύστημα των ζώων.

    Η μαντική ήταν ευρύτατα διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα και γενικότερα στον κόσμο της αρχαιότητας. Ο Σωκράτης πίστευε πως η μαντική μπορεί να γίνει κτήμα κάθε ανθρώπου μέσω της αυτογνωσίας. Για τους Στωικούς κάθε συμβάν συνδέεται με το σύνολο των γεγονότων, παρελθόντων, παρόντων και μελλόντων. Κατά τον Δημόκριτο οι ψυχές των προφητών και των τρελλών έχουν διαφορετική σύνθεση από τις ψυχές των υπόλοιπων ανθρώπων.

    Προκειμένου να επιτευχθεί η πρόγνωση είναι απαραίτητο η ψυχή να ελευθερωθεί από τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου. Γι’ αυτό και οι μαντικές ικανότητες αυξάνονται στο μέγιστο σε κατάσταση ύπνωσης ή έκστασης. Η επιστήμη προς το παρόν δεν μοιάζει ικανή να δώσει απαντήσεις στο φαινόμενο των μαντικών ικανοτήτων, διότι πρόκειται για μηχανισμό για τον οποίο δεν έχει τις απαραίτητες γνώσεις, ενώ και η απαξίωση του φαινομένου καθιστά αδύνατη την συλλογή γνώσεων γύρω από αυτό.

    Η ετυμολογία της μαντικής και της μαντείας ανάγεται στο ρήμα μαίνεσθαι. Δηλαδή τα σχετικά φαινόμενα θεωρούνταν καταστάσεις ιερής μανίας, δηλαδή έκστασης, κάτι που σημαίνει την, έως ένα βαθμό, απώλεια του εγώ όσο διαρκούσε η κατάσταση αυτή. Στον αρχαίο κόσμο η μαντική συνδεόταν με κάποια θεότητα, που πρόσφερε την πληροφορία που λάμβανε ο μάντης, ο οποίος ήταν το διάμεσο μέσω του οποίου η θεότητα πληροφορούσε για το μέλλον. Υπήρχαν τεχνητοί τρόποι για να μεταβεί το πρόσωπο σε κατάσταση «διαμεσότητας». Ας θυμηθούμε τα φύλλα δάφνης της Πυθίας ως ένα μικρό παράδειγμα.

    Κατά τον Πλούταρχο η πρόβλεψη του μέλλοντος είναι αποτέλεσμα συντονισμού της ψυχής του μάντη με τον κόσμο του υπερπέραν, ο οποίος φωτίζεται από τον Απόλλωνα – θεό του φωτός και του Ήλιου – οι ακτίνες του οποίου ξεδιαλύνουν το σκότος και τίποτα δεν είναι κρυφό από αυτόν. Η Κασσάνδρα, οι Σίβυλλες και οι Πυθίες θεωρούνταν « ‘εξ  ‘Απόλλωνος μαινόμεναι».

    Στο ασυνείδητο του ανθρώπινου όντος βρίσκονται όλες οι πληροφορίες για τα αίτια των γεγονότων του μέλλοντος του. Κατά τον ίδιο τρόπο στο συλλογικό ασυνείδητο βρίσκονται οι πληροφορίες για τα αίτια ευρύτερων γεγονότων που θα συμβούν στο μέλλον. Πρόκειται για μία εξίσωση. Όποιος έχει τις απαραίτητες συντεταγμένες μπορεί να τη λύσει. Δηλαδή να προβλέψει το μέλλον. Το ανθρώπινο ασυνείδητο ή το υποσυνείδητο μπορεί να εκτελέσει τις απαραίτητες πράξεις για τη λύση της εξίσωσης αυτόματα.

    Για να έλθει σε επαφή με το υποσυνείδητο ο μάντης θα πρέπει να προκαλέσει μία κατάσταση μείωσης των αισθήσεων. Αυτό μπορεί να το προκαλέσει κάποιος τρίτος, όπως ένας υπνωτιστής, αλλά μπορεί ακόμα να το προκαλέσει και ο ίδιος ο μάντης στον εαυτό του. Είναι δυνατό μάλιστα, να πραγματοποιηθεί με φυσικό τρόπο, όπως κατά τη διάρκεια του ύπνου στα όνειρα ή σε ασφυκτικές και πιεστικές καταστάσεις. Επίσης υπάρχουν φυτά και βότανα που περιέχουν ουσίες φιλικές προς τη μαντική αφού προξενούν τη μείωση των αισθήσεων που απαιτείται για την επίτευξη της κατάστασης διαμεσότητας ή επαφής με τον κόσμο του ασυνειδήτου, ατομικού ή συλλογικού. Η Πυθία χρησιμοποιούσε ένα πόσιμο υγρό που ονομάστηκε Πύθιο, το οποίο ίσως περιείχε ουσία που εξαγόταν από τα φύλλα δάφνης.

    Το ενεργειακό δυναμικό των γυναικών θεωρείται περισσότερο συμβατό με τις μαντικές ικανότητες. Γι’ αυτό τον λόγο στην αρχαιότητα υπήρχαν Πυθίες και Σίβυλλες, ενώ οι άντρες μάντεις ήταν κυρίως μεμονωμένες περιπτώσεις, αν και υπήρχαν εξαιρέσεις. Σε κάθε περίπτωση, οι μάντεις και μάντισσες, έπρεπε να υποστούν ειδική προετοιμασία εξαγνισμού ώστε να περιέλθουν σε κατάσταση κατά την οποία να μπορούν να μεταδώσουν την θεία θέληση.

    Η μαντική πιθανότατα είναι εγγενής ικανότητα της ψυχής, κάτι που διαφαίνεται από προβλέψεις του κοντινού μέλλοντος στις οποίες επιδίδεται ο καθένας και οι οποίες έχουν την μορφή προαισθημάτων για γεγονότα που πρόκειται να συμβούν, όχι απαραίτητα κάποιας σημασίας. Συνήθως μάλιστα, πρόκειται για ασήμαντα γεγονότα, που προσπερνάμε, χωρίς καμία προσοχή στην πρόβλεψη που επιτεύχθηκε.

    Η μαντεία αποτελεί έναν οραματισμό, που επιτυγχάνεται με την ενδοσκόπηση του νοητού κόσμου, στον οποίο υπάρχουν σαν σπέρμα τα μελλοντικά γεγονότα. Κατά τον Laplace: «Πρέπει να βλέπουμε την παρούσα κατάσταση του Σύμπαντος σαν αποτέλεσμα της προγενέστερης και αιτία αυτής που θα ακολουθήσει στο μέλλον. Μια διάνοια που σ’ ορισμένη στιγμή θα μπορούσε να γνωρίζει όλες τις δυνάμεις που κινούν την πλάση και τις θέσεις των όντων, θα ήταν σε θέση να γνωρίζει τόσο τις κινήσεις των πιο μεγάλων ουρανίων σωμάτων, όσο και των μικρών. Γι’ αυτή τη διάνοια τίποτε δεν θα ήταν αβέβαιο. Το μέλλον, όπως και το παρελθόν θα ήταν παρόν μπροστά της».

    Αν επάγουμε τα ανωτέρω στον μικρόκοσμο, τότε η γνώση κάθε εσωτερικής διεργασίας της ψυχής και κάθε εξωτερικής πράξης, καθιστά δυνατή την πρόβλεψη με ακρίβεια της μελλοντικής συμπεριφοράς ενός συγκεκριμένου ατόμου. Το ανθρώπινο υποσυνείδητο είναι ο υπολογιστής στον οποίο θα τοποθετήσουμε τα εν λόγω δεδομένα και το αποτέλεσμα που θα προκύψει θα είναι η πρόρρηση των γεγονότων του μέλλοντος. Ο μάντης συνδέεται με την πηγή που παρέχει τις πληροφορίες αυτές, που είναι ο ίδιος ο νους του ατόμου για λογαριασμό του οποίου πραγματοποιείται η πρόβλεψη.

    Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σε υψηλή εκτίμηση την τέχνη – επιστήμη της μαντικής, κάτι που φαίνεται από την σημασία που δινόταν στους χρησμούς των μαντείων. Ας αναφέρουμε ορισμένα από τα σημαντικότερα και πιο γνωστά μαντεία της αρχαιότητας:

    1) Το Μαντείο της Δωδώνης.
    Ήταν το αρχαιότερο και πιο ιερό μαντείο της αρχαιότητας και ήταν αφιερωμένο στον Δία, όργανο για τον ασαφή λόγο του οποίου αποτελούσε η δρυς (βελανιδιά). Την γλώσσα του Διός ερμήνευαν οι Σελλοί ή Ελλοί, πρόσωπα ασκητικά κατά τον Όμηρο γιατί κοιμούνταν στη γη και δεν χρησιμοποιούσαν υποδήματα.

    2) Το Μαντείο των Δελφών.
    Πρόκειται για το πιο ονομαστό μαντείο του αρχαίου κόσμου. Ήταν αφιερωμένο στον Δελφίνειο Απόλλωνα, σύμβολο του οποίου ήταν το Δελφίνι, από όπου πήρε και το μαντείο την ονομασία του. Υπάρχουν πάμπολλοι μύθοι σχετικά με τη δημιουργία του μαντείου, ένας εκ των οποίων πρεσβεύει ότι τον βωμό του Απόλλωνα στους Δελφούς τον έχτισε ο ίδιος ο θεός του φωτός, που οδήγησε στην περιοχή, έχοντας την δελφίνια μορφή, τους Κνωσίους Κρήτες με τα πλοία τους. Κατά τον ιστορικό Ιουστίνο, στους Δελφούς υπήρχε βαθιά οπή εντός της εκεί πηγής, από την οποία διέφευγε με ορμή ψυχρό αέριο, το οποίο επενεργούσε στο πνεύμα της Πυθίας και μετέδιδε σ’ αυτήν το προφητικό δώρο. Οι αρχαίοι θεωρούσαν ιερές τις γήινες οπές, ως διόδους επικοινωνίας με τα χθόνια βασίλεια.

    3) Το Μαντείο στις Αβές της Φωκίδας.
    Ήταν αφιερωμένο στον Απόλλωνα, κοντά στο σημερινό χωριό Έξαρχος, στο Υφάντειο Όρος. Κατεδαφίστηκε από τον Ξέρξη και καταστράφηκε στον ιερό πόλεμο από τους Βοιωτούς. Λειτουργούσε ακόμα ως τους Ρωμαϊκούς χρόνους. Το εν λόγω μαντείο συμβουλεύτηκε κάποτε και ο Κροίσος. Η παράδοση αναφέρει ως ιδρυτές αποίκους από το Άργος που ήρθαν με τον Άβαντα, ενώ κατά τον Στράβωνα, ο Αριστοτέλης αποδίδει την ίδρυση του μαντείου στους Θράκες.

    4)Το μαντείο του Διόνυσου στην Αμφίκλεια.
    Αναφορά για το συγκεκριμένο μαντείο έχουμε από τον Παυσανία, που αναφέρει ότι εκεί δίνονταν θεραπευτικές ονειρομαντείες.

    5) Το Μαντείο του Αμφιάραου.
    Ο Αμφιάραος ήταν αργοναύτης και ένας από τους «Επτά επί Θήβας» όπου, όπως αναφέρει ο μύθος, κινδυνεύοντας να σκοτωθεί άνοιξε η γη και δέχτηκε τον Αμφιάραο και το άρμα του. Έτσι ο θρύλος τον θεοποίησε και τιμήθηκε σαν ήρωας. Το Αμφιάρειο Μαντείο ήταν στον Ωρωπό κι όπως λέει ο Στράβων ήταν από τα ονομαστότερα θεραπευτήρια και ονειρομαντεία.

    6) Το Μαντείο του Τροφωνίου ή Τροφώνιο Άνδρο.
    Βρισκόταν κοντά στη σημερινή Λειβαδιά. Αποτελούσε τόπο επίσκεψης πλείστων ψυχιατρικών περιπτώσεων με σκοπό την θεραπεία. Οι ζητούντες τον χρησμό ήταν υποχρεωμένοι να κρατούν μυστικά, εφ όρου ζωής, τα όσα άκουγαν ή πάθαιναν. Τον αλληγορικό χρησμό τον λάβαινε απευθείας ο προσκυνητής από την θεότητα.

    7) Το Μαντείο του Σπονδείου Απόλλωνα, στη Θήβα.
    Οι ιερείς χρησμοδοτούσαν, στηριζόμενοι στα σημεία τυχαίων ήχων.

    8) Το Μαντείο του Δία στην Ολυμπία.
    Οι χρησμοί έβγαιναν από τη φωτιά της προσφερόμενης ζωοθυσίας.

    9) Το Μαντείο στα Βούρα της Αχαΐας.
    Επρόκειτο για Μαντείο του Ηρακλή, όπου ο ενδιαφερόμενος για χρησμό προσκυνητής, έπαιρνε κότσια ζώων, τα πετούσε, και ανάλογα με το σχήμα που δημιουργούταν από τη ρίψη διάβαζαν σε πίνακα τις εξηγήσεις των διαφόρων συνδυασμών.

    10) Το Μαντείο του Απόλλωνα στη Δήλο.
    Ιερό πανελλήνιας φήμης, όπου οι χρησμοί δίδονταν μόνο το καλοκαίρι.

    11) Το Μαντείο του Ισμηνίου Απόλλωνα στη Θήβα.
    Χρησμοδοτούσε εξετάζοντας τα σημεία της ζωοθυσίας, δηλαδή εφαρμοζόταν η Εμπυρομαντεία.

    12) Το Μαντείο του Απόλλωνα στις Υσιές της Βοιωτίας.
    Βρισκόταν στους πρόποδες του Κιθαιρώνα, ανάμεσα από τα σημερινά χωριά Κριεκούκι και Κατσούλα.

    13) Το Μαντείο του Λυκαίου Δία και Πάνα.
    Βρισκόταν στο Λυκαίο βουνό της Αρκαδίας. Εκεί χρησμοδοτούσε προφήτισσα.

    14) Το Μαντείο της Λάρισσας στο Άργος.
    Οι χρησμοί δίδονταν από παρθένα, η οποία έπινε αίμα αρνιού που θυσίαζαν τη νύχτα.

    15) Το Μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνα, στα Δίδυμα της Μικράς Ασίας.
    Βρισκόταν κοντά στη Μίλητο. Στο μαντείο αυτό υπήρχε πηγή που προκαλούσε μαντική έκσταση ή πίνοντας το νερό της πηγής ή εισπνέοντας τους υδρατμούς της.

    16) Το Μαντείο του Άμμωνα Δία.
    Βρισκόταν στην Λιβυκή έρημο, στην όαση Σίουα. Εκεί, αναφέρεται ότι υπήρχε λίμνη τα νερά της οποίας την ανατολή ήταν χλιαρά, το μεσημέρι γίνονταν ψυχρότερα, κατά την δύση του ηλίου άρχιζαν να ξαναθερμαίνονται και ως τα μεσάνυχτα είχαν αρχίσει να βράζουν. Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικιελιώτη, στο μαντείο υπήρχε άγαλμα, υπό τη μορφή κριού, του Άμμωνα Ρα, που μπορούσε να μιλάει και να δίνει απαντήσεις.

    17) Το Μαντείο του Κρητογενούς Δία.
    Ο χρησμός διδόταν απευθείας στον ενδιαφερόμενο προσκυνητή, σε όνειρο, την ώρα που κοιμόταν στο «Μέγα Σπήλαιο».

    18) Το Μαντείο του Ασκληπιού στην Επίδαυρο.
    Επρόκειτο κυρίως για χώρο θεραπείας. Ένας τρόπος θεραπείας ήταν και η μαντική, που συνόδευε την εγκοίμηση του ασθενούς. Με την εγκοίμηση ο θεός εμφανιζόταν στο όνειρο υπό διάφορες μορφές.

    19) Το Μαντείο του Ασκληπιού στην Τρίκκη.
    Ανάλογη περίπτωση με το Ασκληπιείο της Επιδαύρου. Κατά τον Διόδωρο τον Σικιελιώτη επρόκειτο για το πρώτο Ασκληπιείο, ιδρυμένο από τον ίδιο τον Ασκληπιό κατά το 1255 – 1200 π.Χ.

    20) Το Μαντείο της Τιτάνης στη Συκεωνία.
    Επρόκειτο περί Ασκληπιείου.

    21) Το Μαντείο του Αμφιλόχου, στο Μαλλό της Κιλικίας.
    Τόπος λατρείας της Αστάρτης και άλλων φοινικικών θεοτήτων.

    22) Το Μαντείο του Θυρξέα Απόλλωνα, στις Κυανέες της Κιλικίας.
    Στο μαντείο υπήρχε πηγή, όπου ο χρησμολόγος έβλεπε τα μελλούμενα σε θεία εικονική αποκάλυψη.

    23) Το Μαντείο του Απόλλωνα στο Πτώο της Θήβας.
    Οι χρησμοί δίδονταν κυρίως στην Αιολική διάλεκτο.

    24) Το Μαντείο του Κλάρου στον Κολοφώνα.
    Ιδρύθηκε από το ιερατείο των Δελφών και ήταν αφιερωμένο στον Κλάριο Απόλλωνα. Οι χρησμοί δίδονταν από ιερέα συγκεκριμένης οικογένειας, προ πάντως από τη Μίλητο.

    25) Το Μαντείο της Ιερής Κώμης στο Μαίανδρο.
    Ήταν αφιερωμένο στην Άρτεμη.

    26) Το Μαντείο στα Πάταρα της Λυκίας.
    Το μαντείο ήταν αφιερωμένο στον Πατάρεω Απόλλωνα. Ο Πάταρος ήταν υιός του Απόλλωνα. Χρησμοί δίδονταν μόνο το Χειμώνα, γιατί το καλοκαίρι ο θεός χρησμοδοτούσε στην Δήλο. Για να δώσει χρησμό, η προφήτισσα περνούσε όλη τη νύχτα στο ναό, περιμένοντας την έμπνευση.

    27) Το Μαντείο του Άρη στη Θράκη.

    28) Το Μαντείο του Πάνα στη Λυκόσουρα της Αρκαδίας.

    29) Το Μαντείο της Αφροδίτης στην Πάφο.
    Εδραζόταν στον τοπικό ναό της Αφροδίτης.

    30) Το Μαντείο της Αθηνάς στις Μυκήνες.

    31) Το Μαντείο της Τιθορέας στη Φωκίδα.

    32) Το Μαντείο στην Τελμησσό της Λυκίας.
    Επρόκειτο για ονειρομαντείο, το οποίο συμβουλεύτηκαν τόσο ο Μέγας Αλέξανδρος όσο και ο Κροίσος.

    33) Το Μαντείο της Άρτεμης στην Κολχίδα.

    34) Το Μαντείο στην Ιεράπολη.
    Η Ιεράπολη χτίστηκε στην Συρία, στη συμβολή των ποταμών Σαγιούρ και Ευφράτη.

    35) Το Μαντείο στις Θαλάμες της Λακωνίας.
    Αποτελούσε ονειρομαντείο.

    36)Το Μαντείο στις Φάρες της Αχαΐας.
    Εκεί υπήρχε άγαλμα του Ερμή, και όποιος ήθελε την συμβουλή του θεού, πήγαινε το βράδυ και άναβε την εστία εμπρός του αγάλματος. Έπειτα, με βουλωμένα τα αυτιά του πήγαινε να ρωτήσει κρυφά στο αυτί τον θεό και όταν έβγαινε έξω τα ξεβούλωνε και η πρώτη φωνή που θα άκουγε αυτή θα ήταν και η απάντηση του μαντείου.

    37) Το Μαντείο της Δήμητρας στην Πάτρα.
    Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στο ιερό υπήρχε πηγή όπου κατεβάζανε ένα καθρέφτη που είχαν δέσει με σκοινί, χωρίς να βουτηχτεί στο νερό. Στη συνέχεια ακολουθούσαν προσευχές και καύση θυμιαμάτων. Στο τέλος κοιτάζανε τον καθρέφτη, επιδιδόμενοι σε κατοπτρομαντεία.

    38) Το Μαντείο του Κάλχαντα στη Δαυνία της νοτίου Ιταλίας.
    Ο προσκυνητής που ζητούσε χρησμό έπρεπε να θυσιάσει μαύρο κριάρι και να κοιμηθεί τυλιγμένος στο δέρμα του.

    39) Το Μαντείο του Φρίξου στην Ιβηρία, κοντά στον Καύκασο.
    Τέλος, να αναφερθεί ότι στην αρχαιότητα υπήρχαν και Νεκρομαντεία ή Νεκυομαντεία ή Ψυχομαντεία, όπου οι χρησμοί δίδονταν κατόπιν θυσιών στους υποχθόνιους θεούς και στις ψυχές των νεκρών.

    Βιβλιογραφία: Θωμά Π. Λαλαπάνου «Εγκυκλοπαίδεια της Επιστήμης της Παραψυχολογίας», Robert Fraceliere «Μάντεις και η Αρχαία Ελλάδα», Χ. Μαρούδη «Μαντική στην Αρχαία Ελλάδα»


    0 0

    Αυτός ευθύνεται και για τη φράση «Δεν ιδρώνει το αυτί του»

    Ο Ασκληπιόςήταν τίμιος γιατρός όσο κι αν κάποιες από τις θεραπείες του φαίνονται σήμερα πρόχειρες ή παραπέμπουν σε τσαρλατάνους θεραπευτές παλαιότερων χρόνων. Ο πατέρας της Ιατρικής δεν ξεγελούσε τους ασθενείς του οι οποίοι συχνά απευθύνονταν σε αυτόν όχι μόνο για να γιατρέψουν τις πληγές του σώματος, αλλά και της ψυχής. Δεν ζητούσε πληρωμή, παρά αφού έμεναν ευχαριστημένοι από την επέμβαση του.

    Οι πλάκες που βρέθηκαν στην Επίδαυρο αποκαλύπτουν πολλά από τα ερωτήματα που απηύθυναν στον Ασκληπιό οι αρχαίοι Έλληνες. Μια γυναίκα ζητά τη συμβουλή του για να κάνει παιδί. Άλλος τον ρωτά πως να ξαναβρεί την όρασή του. Κάποιος πάλι τον ευχαριστεί, επειδή τον απάλλαξε από τις ψείρες και πολλοί απλοϊκοί άνθρωποι του ζητούν χάρες άσχετες με την υγεία.

    Ανάμεσα σε αυτούς και μία γυναίκα την οποία απασχολεί ο αγαπημένος της. Ρωτά λοιπόν τον Ασκληπιό με ποιον τρόπο να κάνει τον φίλο της να την αγαπήσει. Και ο Ασκληπιός της απαντά: «Να τον κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμάτιο». Και συμπληρώνει τη συμβουλή του: «κι αν ιδρώσουν τ’αυτιά του, θα σ’αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν μην παιδεύεσαι άδικα». Από την περίεργη αυτή συμβουλή του Ασκληπιού, έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση: «Δεν ιδρώνει τ’αυτί του», που τη λέμε συνήθως για τους αναίσθητους και τους αδιάφορους.

    Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου

    Ο φιλάνθρωπος Ασκληπιός

    Ο Ασκληπιός άρχισε από επαρχιακός γιατρός στα Τρίκαλα. Αν έγινε θεός το χρωστά στον Δία, που θέλησε να ασχοληθεί μαζί του.

    Σύμφωνα με το μύθο λοιπόν, ο Δίας ήξερε καλά να γιατρεύει τις αρρώστιες. Είχε, μάλιστα, ειδικότητα στις επιδημίες, αλλά ήταν πολύ μεγάλος για να τον ζαλίζουν οι άνθρωποι με μικροπράγματα. Δημιούργησε, λοιπόν, δευτερεύουσες θεότητες που πήραν πάνω τους τις καθημερινές έννοιες του γένους των θνητών.

    Ο Δίας κράτησε την ψυχή. Το σώμα το ανέλαβε ο Ασκληπιός, μεγάλος φιλάνθρωπος, ο μόνος που βοήθησε τους φτωχούς και τους αρρώστους. Ο Παυσανίας μας εξηγεί πως ήταν τα Ασκληπιεία. Είχαν πελώριες αίθουσες, ανοιχτές στον καθαρό αέρα, κάτι σαν τα παλιά σανατόρια. Στα Ασκληπιεία αυτά αναφέρονται θεραπείες ψυχοπαθών, λεπρών, πασχόντων από αρθρίτιδα και άλλων.

    Η λατρεία της υγείας ξεκίνησε το 2.000 π.Χ. στην περιοχή της Επιδαύρου όπου βρίσκεται το Ασκληπιείο. Κατά την αρχαιότητα είχε 70 κτίσματα και καταλάμβανε μια έκταση 400 στρεμμάτων.


    0 0

    Εάν μπορέσεις να ξεφύγεις από την πληροφορία του Συστήματος και εισχωρήσεις στον αληθινό κόσμο της γνώσης και στην πηγή της σοφίας που αναβλύζει μέσα από την αρχαία ελληνική γραμματεία, σίγουρα αξίζει τον κόπο να μελετήσεις τα σπουδαία έργα που έγραψε ο ποιητής Ησίοδος.

    Ο Ησίοδος, όπως άλλωστε και ο Όμηρος, ασχολήθηκε με το έπος, την επική δηλαδή ποίηση, που εμπεριέχει έντονα το διδακτικό στοιχείο. Γι'αυτό και θεωρείται ο πατέρας του διδακτικού έπους επειδή διδάσκει πάνω σε αυτά που αναφέρεται. Η επική ποίηση του Ησιόδου ως γνωστό περιλαμβάνει τη "Θεογονία", "Τα έργα και ημέραι", την "Ασπίδα του Ηρακλέους", τις "Ηοίαι"και τους "Ιδαίους Δακτύλους". Τα δύο πρώτα έργα του θεωρούνται ίσως τα πιο σπουδαία, δηλαδή η "Θεογονία"και το "Έργα και ημέραι"που είναι τα πιο γνωστά στο ευρύ κοινό. Λέγεται ότι η "Θεογονία", το αθάνατο αυτό κλασικό αριστούργημά του, αποτέλεσε πρότυπο και πηγή έμπνευσης για το κεφάλαιο της Γέννησης της Αγίας Γραφής.

    Όμως αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζει το επίσης αξιόλογο έργο του "Έργα και ημέραι", ένα έργο με αποκαλυπτικές, διαχρονικές και επίκαιρες επισημάνσεις. Το στοιχείο μάλιστα της επικαιρότητας εντοπίζεται μέσα από τη μελέτη ενός αξιοσημείωτου κεφαλαίου του συγκεκριμένου έργου του Ησιόδου, όπως περιγράφει τα 5 θνητά ανθρώπινα γένη και ιδιαίτερα το σιδήρεον γένος. Το "σιδερένιο"γένος, το τελευταίο και δυστυχώς το πιο ευτελές από πλευράς ανθρώπινης συμπεριφοράς λόγω έλλειψης ηθικών κανόνων και αρετών, στο οποίο ανήκει ο σημερινός πληθυσμός της ανθρωπότητας.

    Πριν όμως αναφερθούμε εκτενέστερα σ'αυτό, ας κάνουμε μια μικρή αναφορά στα προηγούμενα γένη που αναφέρει ο ποιητής.

    Σύμφωνα με τον Ησίοδο, πέντε είναι τα θνητά γένη τωνανθρώπων.

    1. Το "Χρυσό"γένος ή χρυσή γενιά των λιγόζωων, «των ανθρώπων που έπλασαν οι αθάνατοι που τα Ολύμπια ανάκτορα κατέχουν...» [στίχοι 109-110, "Έργα και ημέραι", Ησίοδος].

    2. Το "Αργυρό"ή ασημένιο γένος. «Δεύτερο γένος, μα πολύ χειρότερο κατόπι, το ασημένιο... μα ούτε στο σώμα ούτε στο νου ήταν όμοιο με το χρυσό...» (στίχοι 127-129).

    3. Το "Χάλκινο"γένος. «Και ο πατέρας Δίας έπειτα έπλασε το χάλκινο, το τρίτο γένος των θνητών ανθρώπων. Σε τίποτα δεν έμοιαζε με αυτό το ασημένιο που ήταν πλασμένο από κονταρόξυλα και ήταν περισσότερο φοβερό και πολεμικό...» (στίχοι 143-145).

    4. Το "ηρωικό"γένος ή το γένος των ηρώων. «Τέταρτο γένος έπλασε ο Δίας, ο γιος του Κρόνου, επάνω στην πολύβλαστη τη γη, πιο δίκαιο και πιο ανδρείο, το θείο γένος των ηρώων που ονομάζονται ημίθεοι (στίχοι 157-160).

    5. Το "σιδερένιο"γένος: "Νυν γαρ δη γένος εστί σιδέριον...». Μετάφραση: Τώρα πια είναι το σιδερένιο γένος... [στίχος 176].

    Οι ονομασίες καταγραφής των ανθρώπινων γενών δόθηκαν από τον Ησίοδο με βάση τις ιδιότητες που έχουν τα γνωστά για τη χρήση τους μέταλλα, δηλ. του χρυσού, του αργύρου, του χαλκού και του σιδήρου, με εξαίρεση το τέταρτο γένος, που υπερέχει ποιοτικά από τα υπόλοιπα τρία, γνωστό ως ηρωικό γένος. Στα τρία γένη, όπου κυριαρχούν οι ιδιότητες του αργύρου, του χαλκού και του σιδήρου, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι προσκολλημένοι με το υλικό στοιχείο της ζωής και επενδύουν στη φθαρτή ύλη, σε σύγκριση με το χρυσό πρωτίστως και έπειτα το ηρωικό γένος, που έχουν και τα 2 αυτά γένη ως ύψιστο πρότυπο αγαθού τις ανθρώπινες πνευματικές αξίες.

    Υπάρχει συσχετισμός των ιστορικών εποχών της ανθρωπότητας με τα είδη των ανθρώπινων γενών του Ησιόδου;

    Για παράδειγμα, μπορεί η Εποχή του Χαλκού να συσχετίζεται με το χάλκινο γένος ή το σιδερένιο γένος να συνδέεται με την Εποχή του Σιδήρου;

    Υπάρχει αντιστοιχία της "χρυσής γενιάς"των ανθρώπων με τους ενάρετους πρωτόπλαστους του ελλαδικού επίγειου παραδείσου;

    Οι ήρωες και οι ημίθεοι του ηρωικού γένους που αναφέρει στους στίχους του ο Ησίοδος είναι οι πρωταγωνιστές του Τρωικού Πολέμου;

    Οι απαντήσεις σ'αυτά τα ερωτήματα είναι μάλλον καταφατικές παρόλο ότι οι χρονικές αυτές περίοδοι της δημιουργίας των 5 γενών δεν προσδιορίζονται χρονολογικά με νούμερα αριθμών.

    Η επιστήμη, έτσι όπως έχει δοθεί σαν γνώση στο κοινό, έχει άλλη γνώμη και άποψη για τη δημιουργία της ανθρώπινης ύπαρξης και το χρόνο που αυτή έγινε.

    Θεωρεί τον άνθρωπο προϊόν της εξέλιξης των ειδών του ζωικού βασιλείου, ξεκινώντας από το Homo Habilis, οδεύοντας στην πορεία του χρόνου με το Homo Erectus και το Homo Neandertal μέχρι το Homo Sapiens, καταλήγοντας στο σημερινό άνθρωπο.

    Σύμφωνα με τον Ησίοδο, οι πρώτοι άνθρωποι που δημιουργήθηκαν ήταν εκείνοι του "χρυσού γένους"ή η "χρυσή γενιά"των ανθρώπων. Ακολουθούν στη συνέχεια, μετά από κάποια χρονικά διαστήματα, τα υπόλοιπα γένη, αργυρό, χάλκινο, ηρωικό, σιδερένιο.

    Οι περιγραφές λοιπόν του Ησιόδου για τα ανθρώπινα γένη σηματοδοτούν την πραγματικότητα της αλήθειας ότι ο άνθρωπος είναι γνήσιο προϊόν θεϊκής δημιουργίας [Πλάτωνας - Τίμαιος, κεφ. 41-42 b, c, d, e] και όχι όπως μας μπερδεύουν ότι εξελιχθήκαμε ως πρωτεύοντα θηλαστικά.

    Όσοι εξακολουθούν να το πιστεύουν αυτό και να απορρίπτουν τη θεϊκή δημιουργία, τίθεται γι'αυτούς το εξής απλό ερώτημα: Γιατί δεν εξελίχτηκε στην πάροδο των εκατοντάδων χιλιάδων ετών και ο πίθηκος σε άνθρωπο, παρά το ότι χρησιμοποίησε, εκτός από τους καρπούς και τα φρούτα, και τη ζωική πρωτεΐνη ως τροφή του [τάρσιος, χιμπαντζής, καπουτσίνος κ.ά.], όπως ισχυρίζονται οι επιστήμονες με τη ζωική πρωτεΐνη ως βασική αιτία εξέλιξης του εγκεφάλου για τον άνθρωπο, αλλά παρέμεινε ΠΙΘΗΚΟΣ;

    Με το τελευταίο γένος, το γένος της Εποχής του Σιδήρου, ολοκληρώνεται ο κύκλος της δημιουργίας των ανθρώπινων γενών.

    Το σιδερένιο γένος είναι το σημερινό γένος των ανθρώπων, που όχι μόνο ο ποιητής, αλλά και πολλοί συνειδητοποιημένοι άνθρωποι θα προτιμούσαν να μην ανήκουν σ'αυτό το γένος.

    Ο διαχωρισμός αυτός σε κατηγορίες, σύμφωνα με την ποιότητα της αξίας των ανθρώπινων γενών σε αντιστοιχία με τις ιδιότητες των μετάλλων, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

    Ο χρυσός, το πιο ευγενές και πολύτιμο ως γνωστό μέταλλο, παραμένει αναλλοίωτος στη φθορά του χρόνου και δε διαβρώνεται όπως τα υπόλοιπα μέταλλα. Είναι πάντα λαμπερός και έχει κάτι από τη λαμπρότητα των αχτίνων του ηλίου. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι το χρυσό γένος που μας αναφέρει ο Ησίοδος ήταν οι ενάρετοι άνθρωποι που ζούσαν έχοντας πρότυπό τους τούς θεούς που τους δημιούργησαν. Ήταν το «κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσιν». Πράοι λοιπόν και ειρηνικοί, είχαν καθαρή ψυχή, νεανικό σώμα ως τα γεράματά τους και ο θάνατός τους ήταν όπως ένας γλυκός ύπνος.

    Ο άργυρος [το ασήμι], όπως και ο χαλκός, είναι μέταλλα που έχουν και εκείνα τη λάμψη τους, αλλά υπόκεινται στη φθορά του χρόνου [οξείδωση μετάλλου], χωρίς όμως να αλλοιώνεται και να φθείρεται εντελώς η μοριακή τους σύσταση. Ο μεν άργυρος με την πάροδο του χρόνου χάνει το ωραίο ασημί χρώμα του και μαυρίζει επιφανειακά, ενώ ο χαλκός, όταν οξειδώνεται, αρχίζει να πρασινίζει.

    Επίσης, ο άργυρος είναι πιο μαλακός από το χαλκό που σαν μέταλλο ο χαλκός όχι μόνο είναι σκληρός, αλλά θερμαίνεται πιο γρήγορα από οποιοδήποτε άλλο μέταλλο.

    Μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε, σύμφωνα με τις ιδιότητες αυτών των μετάλλων και από τη μελέτη των στίχων του αντίστοιχου έργου, τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ανθρώπων του ασημένιου και του χάλκινου γένους.

    Έτσι, στο αργυρό γένος διαπιστώνει κανείς ότι υπάρχει έλλειψη ωριμότητας των ανθρώπων, αγνή αλλά μαλθακή ζωή για πολλά χρόνια, χωρίς παραγωγικό έργο, παρά μόνο προς το τέλος της ζωής τους [στίχοι 130-133].

    Ενώ στο χάλκινο γένος αντίθετα υπάρχει σκληρότητα, ένθερμη φύση στο χαρακτήρα των ανθρώπων, σωματική ευρωστία, με αποτέλεσμα η συνεχής ενασχόλησή τους με τον πόλεμο και τα φοβερά έργα του.

    Σε αντίθεση με τη "χρυσή γενιά", το "αργυρό"γένος ούτε στο νου, ούτε στο σώμα έμοιαζε με το "χρυσό". Δε λειτουργούσαν με τη νόηση, και απόδειξη ότι συμπεριφέρονταν στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της ηλικίας τους όπως τα μικρά [άμυαλα] παιδιά. Γι'αυτό είχαν πολλά βάσανα λόγω των πολλαπλών λαθών τους, δηλ. ανοησίας [έλλειψη νου], ενώ όταν έμπαιναν στη νεότητά τους [απόκτηση νου-λογικής] πέθαιναν. Το χειρότερο απ'όλα ήταν ότι είχαν απομακρυνθεί από τη θεϊκή λατρεία και πίστη.

    Κάτι πιο διαφορετικό ήταν το "χάλκινο"γένος που ακολούθησε μετά. Ήταν μια γενιά αλαζονικών ανθρώπων με πολεμικά έργα, με σκληρή, δυνατή ψυχή και σωματική ρώμη, που χρησιμοποίησαν το μέταλλο του χαλκού κατασκευάζοντας όπλα, εργαλεία και οικιακά σκεύη.

    Το γένος των ηρώων ξεχωρίζει απ'όλα τα υπόλοιπα γιατί υπήρξε το πιο δίκαιο, το πιο ανδρείο και ηρωικό γένος θνητών ανθρώπων πάνω στη Γη. Ήταν το γένος των ημιθέων. Δυστυχώς, όμως, αφανίστηκε κι αυτό, από τις σκληρές μάχες και το μαύρο πόλεμο. [Τρωικός Πόλεμος, εφτάπυλη Θήβα κ.ά.].

    Η ψυχή τους ήταν ενάρετη και ζούσαν στα νησιά των μακάρων, Κρήτη, Ιθάκη, χώρα των Φαιάκων κ.α. ως μακάριοι ήρωες με τη γη να τους αποδίδει πλούσια σοδειά τρεις φορές ετησίως.

    Το "σιδερένιο"γένος ονομάστηκε έτσι επειδή έχει να κάνει με τις ιδιότητες και την ευαισθησία που έχει το μέταλλό αυτό στο να φθείρεται στην πορεία του χρόνου.

    Όσον αφορά στο μαύρο σίδερο, με την πάροδο των ετών σκουριάζει, δηλ. διαβρώνεται εκ των έξω προς τα μέσα. Με την πολυκαιρία μαδάει και αλλοιώνεται σαν μέταλλο, χάνοντας εντελώς τις αρχικές του ιδιότητες όταν είναι εκτεθειμένος στη συνεχή υγρασία ή στο χώμα. Εάν όμως προστατευτεί με καλό επίχρισμα, μπορεί να διατηρηθεί, αλλά όχι για πολύ χρόνο.

    Κρίνω πρέπον ότι αξίζει τον κόπο να γνωρίσουμε το γένος αυτό, στο οποίο ανήκει το σημερινό γένος των ανθρώπων μέσα από τους στίχους του ποιητή [στίχοι 181-196], που αναφέρονται στις πτυχές και στο ποιόν του "σιδερένιου"γένους.

    Εάν διαβάσουμε προσεχτικά τους στίχους αυτούς, τότε θα καταλάβουμε ακριβώς το μέγεθος της διάβρωσης του σημερινού ανθρώπου, ο οποίος είναι εγκλωβισμένος στο γήινο σαρκίο του και εξουσιάζεται απόλυτα από το επιθυμητικό μέρος της ψυχής του.

    Η όλη σκληρή και απάνθρωπη συμπεριφορά των ανθρώπων του σιδερένιου γένους είναι συνυφασμένη με τη βασική ιδιότητα εκείνη του μετάλλου του σιδήρου που έχει να κάνει με τη σκληρότητα της δομής των μορίων της ύλης του.

    Παρόλο που το γένος αυτό έχει εξελιχθεί τεχνολογικά και τα προϊόντα της προηγμένης τεχνολογίας του απολαμβάνει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Γης, υπάρχει πολύ κοινωνική και πνευματική "οξείδωση", με αποτέλεσμα οι περισσότεροι άνθρωποι να έχουν γίνει κυριολεκτικά σκλάβοι των μηχανών τους.

    Είναι οι μοντέρνοι δεσμώτες [του σπηλαίου] των υποχρεώσεών τους που οι ίδιοι αποδέχτηκαν δεσμεύοντας τον πολύτιμο χρόνο και την ενέργειά τους για ανούσια υλικά αγαθά και απατηλή ψυχαγωγία που δεν πρόκειται ποτέ να τους βοηθήσουν να εξελιχθούν πνευματικά ως άνθρωποι με σκεπτόμενη και ελεύθερη βούληση.

    Η "υγρασία", δηλ. η κάθε μορφής άδικη και παρανοϊκή εξουσία, έχει διαβρώσει το εκτεθειμένο σ'αυτήν απροστάτευτο με επίχρισμα ή μη ειδικά επεξεργασμένο μέταλλο του σιδήρου του γένους μας.

    Ηθικές αξίες: Ο ενάρετος άνθρωπος και η διάβρωση

    Και για να γίνουν περισσότερο κατανοητά αυτά που ειπώθηκαν, όταν λοιπόν γίνει σωστά η επεξεργασία του σιδήρου, τότε αποφεύγεται η οξείδωση του μετάλλου όσο διατηρείται στο χώρο το κατασκευασμένο αντικείμενο από το συγκεκριμένο μέταλλο. Στην προκειμένη περίπτωση, η επεξεργασία του σιδήρου σε ανοξείδωτο μέταλλο είναι η αγωγή της ανθρώπινης ύπαρξης στις ηθικές αξίες και ο εθισμός της στις αρετές των προγόνων μας.

    Οι αρετές και οι ηθικές αξίες που πρέπει να έχουμε ως άνθρωποι είναι η κοινωνική πυξίδα που μας προσανατολίζει σωστά στο χώρο της καθημερινότητας για έντιμο βίο. Δυστυχώς, η ανδρεία, η σοφία, η σωφροσύνη [το ήθος] και η δικαιοσύνη βρίσκονται μόνο σαν λέξεις στα ορθογραφικά λεξικά και όχι σαν ιδέες-οδηγοί των ανθρώπινων ψυχών.

    Ο ενάρετος τύπος ανθρώπου έχει πλέον αντικατασταθεί οριστικά από το διαβρωμένο [σκουριασμένο] σημερινό άνθρωπο του σιδερένιου γένους.

    Η ανδρεία σήμερα έχει δυστυχώς αντικατασταθεί από τη δειλία, το ανώφελο πείσμα και τον άρρωστο εγωισμό.

    Η σωφροσύνη έχει αντικατασταθεί επίσης από την έλλειψη ήθους και σεβασμού απέναντι στους γονείς, στους ηλικιωμένους, στους συνανθρώπους μας, δεν τηρούνται οι ηθικοί κανόνες που μας έχουν δοθεί και γενικά υπάρχει πολλή ανηθικότητα από το σύνολο των ανθρώπων.

    Η δικαιοσύνη έχει αντικατασταθεί από την σκληροτράχηλη αδικία, την απάτη και την ανελέητη εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο.

    Η λεγόμενη κρίση που βιώνουμε επί των ημερών μας δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η οπτική εικόνα της ηθικής και πνευματικής αλλοτρίωσης της σκοτεινής εποχής μας που έχει σχέση με το μαύρο χρώμα του σιδήρου.

    Είναι πάντως εντυπωσιακή η επισήμανση του ποιητή στους τελευταίους στίχους, ότι «ο ζήλος, δηλ. ο φθόνος, θα συντροφεύει όλους τους ανθρώπους και ο κακός θα βλάπτει τον καλύτερό του και ο δειλός το γενναίο με ύπουλα και κακά λόγια, παίρνοντας μάλιστα ψεύτικους όρκους για αυτά».

    Έντονες και συχνές αντιπαλότητες με λόγια αθυρόστομα από τις φιλονικίες και τις έριδες των ανθρώπων θα επικρατήσουν παντού, όπου στο τέλος θα χαθεί τελείως η αιδώς [ντροπή] και η Νέμεσις [δικαιοσύνη].

    Οι στίχοι αυτοί, δυστυχώς, έχουν τη σφραγίδα των γεγονότων της εποχής μας...

    Αυτό ίσως επισφραγίσει την αρχή του τέλους του σιδερένιου γένους. Έλληνες και ξένοι ερευνητές και μελετητές των αρχαίων κειμένων πιστεύουν ότι το τέλος του σιδερένιου γένους θα έρθει με το τελικό κλείσιμο του ουράνιου έτους, δηλ. την ολοκλήρωση του Μεγάλου Ενιαυτού [Πλάτωνας], αφού περατωθεί ο χρονικός κύκλος των 25.920 χρόνων.

    Αλλά και με γνώμονα την απλή λογική, σύμφωνα με τη χαώδη κατάσταση που επικρατεί στις σχέσεις των ανθρώπων, εν ονόματι της Συμπαντικής Αρμονίας, επειδή έχουν διαταραχτεί οι Νόμοι της στον πλανήτη της Γαίας, εάν δεν αλλάξουμε, οι προβλέψεις θα καταλήξουν τελικά στον αφανισμό του σιδερένιου γένους. "Ζευς δ'ολέσει και τούτο γένος μερόπων ανθρώπων" [στίχος 180, "Έργα και ημέραι"Ησιόδου].

    Του Γιώργου Καλλέργη


    0 0

    Ένας από τους μεγαλύτερους μυκηναϊκούς λαξευτούς τάφουςπου έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα στην Ελλάδα ήρθε στο φως στο Προσήλιο του Δήμου Λεβαδέων, κοντά στον Ορχομενό.

    Η ανακάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του πενταετούς προγράμματος συνεργασίας ανάμεσα στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού/Εφορεία Αρχαιοτήτων Βοιωτίας και της Βρετανικής Σχολής Αθηνών/Πανεπιστήμιο του Cambridge. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τον ένατο σε μέγεθος θαλαμοειδή τάφο, από τους περίπου 4.000 που έχουν ανασκαφεί τα τελευταία 150 χρόνια.

    Η κατασκευή είναι μνημειώδης και μαρτυρεί την ιδιαίτερη φροντίδα που καταβλήθηκε για τη δημιουργία της. Στον νεκρικό θάλαμο οδηγεί λαξευτός δρόμος, μήκους 20 μ., ο οποίος απολήγει σε εντυπωσιακή αίθουσα επιφάνειας 42 τμ.

    Άποψη της πρόσοψης του μνημειακού τάφου και της ξερολιθιάς που έφραζε την είσοδο. Φωτογραφία: Γιάννης Γαλανάκης

    Τις τέσσερις πλευρές της αίθουσας περιτρέχει λαξευτό θρανίο (πεζούλι) καλυμμένο με πηλοκονίαμα. Το αρχικό ύψος της οροφής, η οποία είχε σχήμα δίρριχτης στέγης, υπολογίζεται στα 3.5 μ. Ωστόσο, η αρχική στέγη άρχισε να καταρρέει ήδη από την αρχαιότητα,ίσως μάλιστα ακόμη και στη μυκηναϊκή εποχή, δίνοντας στο εσωτερικό του θαλάμου σπηλαιώδη όψη, συνολικού ύψους 6.5 μ.

    Η κατάρρευση της οροφής διατάραξε σε κάποιο βαθμό τη θέση του νεκρού και των αντικειμένων του, παράλληλα όμως κάλυψε και προστάτεψε το ταφικό στρώμα από μεταγενέστερες επεμβάσεις. Στο δάπεδο του θαλάμου βρέθηκε ένας άνδρας, 40-50 χρονών, τον οποίο συνόδευαν προσεκτικά επιλεγμένα αντικείμενα.

    /p>

    Ζεύγος στομίδων (εξαρτημάτων χαλιναριών αλόγων), όπως βρέθηκαν στην ανασκαφή. Φωτογραφία: Γιάννης Γαλανάκης.

    Εντοπίστηκαν πάνω από δέκα επικασσιτερωμένα αγγεία, ζεύγος στομίδων (τμήματα από χαλινάρια αλόγων), εξαρτήματα τόξου, βέλη, περόνες, κοσμήματα από διάφορα υλικά, κτένια, ένας σφραγιδόλιθος και ένα σφραγιστικό δαχτυλίδι.

    Επικασσιτερωμένη κύλικα με μία λαβή. Φωτογραφία: Γιάννης Γαλανάκης.

    Ψευδόστομος αμφορέας με γραπτή διακόσμηση.
    Φωτογραφία: Γιάννης Γαλανάκης.

    Η κατασκευή του τάφου χρονολογείται περίπου στα μέσα του 14ου αι. π.Χ. και η αξία του έγκειται στο ότι απέδωσε ένα από τα καλύτερα μέχρι σήμερα τεκμηριωμένα ταφικά σύνολα της ανακτορικής περιόδου στην ηπειρωτική Ελλάδα.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι μεμονωμένες ταφές με σημαντικά ευρήματα σώζονται εξαιρετικά σπάνια σε μνημειακούς μυκηναϊκούς θαλαμωτούς τάφους, καθώς αυτοί χρησιμοποιούνται συνήθως για πολλαπλές ταφές και για πολλές γενιές, με αποτέλεσμα να διαταράσσονται ή να υφαρπάζονται τα κτερίσματά τους. Συνεπώς, το σημαντικό στην περίπτωση του τάφου του Προσηλίου είναι ότι όλα τα αντικείμενα που βρέθηκαν συσχετίζονται με τον μοναδικό νεκρό που ενταφιάστηκε εκεί.

    Η ανεύρεση της συγκεκριμένης ταφής και των κτερισμάτων της θα δώσει την ευκαιρία στους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα τις ταφικές πρακτικές της περιοχής κατά τους μυκηναϊκούς χρόνους.

    Για παράδειγμα, η εναπόθεση πολλών κοσμημάτων σε ανδρική ταφή αμφισβητεί -όπως και στην περίπτωση του κατά έναν αιώνα παλαιότερου πολεμιστή από την Πύλο που βρέθηκε το 2015- τη μέχρι τώρα ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι τα κοσμήματα συνόδευαν κυρίως γυναίκες στην τελευταία τους κατοικία. 

    Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, το γεγονός πως -με εξαίρεση δύο μικρούς ψευδόστομους αμφορείς- δεν βρέθηκε γραπτή μυκηναϊκή κεραμική στον τάφο, η οποία, κατά τα άλλα, είναι εξαιρετικά δημοφιλής τη συγκεκριμένη περίοδο.

    Εργασίες τεκμηρίωσης των οστών στο εσωτερικό του ταφικού θαλάμου.
    Φωτογραφία: Γιάννης Γαλανάκης.

    Η ανασκαφική ομάδα εικάζει πως ο τάφος σχετίζεται με το ανακτορικό κέντρο του μυκηναϊκού Ορχομενού, ο οποίος απέχει περίπου 3,5 χλμ και ήταν το σημαντικότερο κέντρο της βόρειας Βοιωτίας τον 14ο - 13ο αι. π.Χ.

    Ορατά τεκμήρια της δύναμης του Ορχομενού αποτελούν ακόμη και σήμερα ο θολωτός τάφος «του Μινύου», ο οποίος είναι συγκρίσιμος σε μέγεθος με τον τάφο «του Ατρέως» στις Μυκήνες, αλλά και τα μνημειώδη αποστραγγιστικά έργα της Κωπαϊδας που κατασκευάστηκαν και λειτουργούσαν υπό την επίβλεψή του την εποχή της ακμής του. Συνεπώς, ο νεκρός του Προσηλίου φαίνεται ότι ανήκε στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της τοπικής μυκηναϊκής εξουσίας.

    Η σημαντική κοινωνική του θέση του εξασφάλισε μετά θάνατον μία εντυπωσιακή αιώνια κατοικία, την οποία όμως θαύμασαν μόνο κατά τη μεγαλόπρεπη ταφή του, πριν καλυφθεί για πάντα με χώμα, μαζί με τα τεκμήρια της εξουσίας του.

    Εργασίες τεκμηρίωσης της ανασκαφής του δρόμου που οδηγούσε στον τάφο. Φωτογραφία: Γιάννης Γαλανάκης.

    Το ανασκαφικό πρόγραμμα του Προσηλίου διεξήχθη κατόπιν άδειας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Τη διεύθυνση της ανασκαφής και του διεπιστημονικού πενταετούς προγράμματος στο Προσήλιο ασκούν η δρ. Αλεξάνδρα Χαραμή, Προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Βοιωτίας και ο δρ. Γιάννης Γαλανάκης, Επίκουρος Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Cambridge.

    Τους υπεύθυνους πλαισιώνουν -από την πλευρά της Εφορείας Αρχαιοτήτων Βοιωτίας- η αρχαιολόγος Κ. Καλλιγά, ενώ η ομάδα της Βρετανικής Σχολής συμπληρώνεται από τον γεωαρχαιολόγο Π. Καρκάνα, διευθυντή του εργαστηρίου Wiener της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών και την Ιω. Μουτάφη, υπεύθυνη της οστεοαρχαιολογικής μελέτης.

    Πηγές: ΥΠΠΟΑ, in.gr, Ανασκαφή


    0 0

    Τι συζήτησε ο θρυλικός Στρατηλάτης με την ιέρεια του Δελφικού Μαντείου και γιατί αδιαφορούσε για το Πάνθεον, ενώ πίστευε στην ύπαρξη του ενός και αληθινού Θεού αποκρύπτοντας μία αλήθεια που δεν έπρεπε να πληροφορηθεί ο κόσμος!..

    Είναι γνωστόν, ότι Ολυμπιάς, μητέρα τουΜεγάλου Αλεξάνδρου, προσπαθούσε επίμονα και φορτικά να πείση τον γιο της ότι είναι γιος του θεού Άμμωνος Διός, δεδομένου ότι ήθελε να προσδώση σ’ αυτόν μεγάλη αίγλη στην εκστρατεία του προς την Ασία.

    Πάντα ταύτα διότι είναι «ηλίου φαεινότερον» ότι ο Μέγας Αλέξανδρος, με τον υψηλό δείκτη νοημοσύνη που διέθετε, αλλά και την φιλοσοφική μόρφωση που είχε αποκτήσει από τους διδασκάλους του, ιδίως από τον Αριστοτέλη, ουδεμία πίστη είχε προς το Πάνθεον, το οποίο, όμως, χρησιμοποιούσε σαν πολιτικό όργανο για την εξυπηρέτηση του μεγάλου σκοπού του, τον θρύλο της θείας καταγωγής του, όπως και τις αντίστοιχες δοξασίες για τους αρχαίους θεούς (1).

    Πολύ αργότερα, όταν πλέον ο Μέγας Αλέξανδρος είχε κατακτήσει την Περσική αυτοκρατορία, αλλά και τότε πάλι για λόγους ευνοήτου πολιτικής σκοπιμότητος, εκαλλιέργησε και ο ίδιος συστηματικώτερα την ιδέα της θεϊκής υποστάεώς του, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε να προκαλέση ισχυρές και επικίνδυνες αντιδράσεις των παλαιμάχων Μακεδόνων, οι οποίοι δεν μπορούσαν να αντιληφθούν την πολιτική του, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Αλέξανδρος δεν επίστευε στην θεϊκή του καταγωγή.

    Προς απόδειξιν των ως άνω ισχυρισμών, θα αναφέρουμεν για παράδειγμα τον ελαφρό τραυματισμόν που υπέστη στο πόδι ο Μακεδόνας βασιλιάς σε μία μικροσυμπλοκή στην Βακτριανή, όπου, βλέποντας το αίμα, είπε γελώντας στους συνοδούς του: «Βλέπετε, σύντροφοι; Είναι πραγματικό αίμα και δεν είναι το υγρό που τρέχει στις φλέβες των θεών» !!

    ΣΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

    Προτού φύγει, λοιπόν, για την μεγάλο πόλεμο, ο Αλέξανδρος επισκέφθηκε το Μαντείο των Δελφών. Εκεί βρήκε μία γηραιά Πυθία η οποία ήταν βυθισμένη στις προσευχές της και δεν χρησμοδοτούσε πλέον.

    Ο Αλέξανδρος, μη θέλοντας να περιμένη, την εσήκωσε λίγο βίαια, αλλά με τρυφερότητα, για να την φέρη στο Ιερό του Απόλλωνος, δίδοντάς της εντολή να χρησμοδοτήση, ώστε να ακούση την Πυθία να μιλάη για την εξέλιξη που θα είχε η μεγάλη εκστρατεία του. Και όπως εκείνη έμεινε κατάπληκτη για την «ασέβειά» του και του αντιστεκόταν, ο Αλέξανδρος την αγκάλιασε ελαφρά από την μέση και γελαστός την τραβούσε προς την πόρτα του Ιερού.

    Ασφαλώς και το ευγενικό φέρσιμο του θρυλικού νέου, θα πρέπει να συγκίνησε την γηραιά Πυθία, ένα ανθρώπινο πλάσμα που μια ζωή ζούσε σε μυστικοπαθή απομόνωση. Γι’ αυτό και χαμογέλασε λέγοντάς του τρυφερά: - «Γιε μου, είσαι ακαταμάχητος» !..

    Ο Αλέξανδρος, ακούγοντας τα λόγια της γηραιάς Πυθίας, την άφησε ελεύθερη και μ’ ένα επιφώνημα χαράς εφώναξε σ’ αυτούς που τον συνόδευαν: « Ο χρησμός εδόθη από την Πυθία. Είμαι ακαταμάχητος!»

    Ιδού γιατί ο Μέγας Στρατηλάτης έδειχνε, για πολιτικούς λόγους, την δήθεν θεϊκή καταγωγή του, την στιγμήν κατά την οποίαν, όπως όλοι γνωρίζουν, επίστευε στην καταγωγή του από τον ομηρικό Αχιλλέα, όπως τουλάχιστον τον έπειθε η ίδια η μητέρα του, για την οποίαν πολλά θρυλούνται, είτε θετικά είτε αρνητικά, αλλά που έτρεφε την δέουσα αγάπη προς τον γιο της, μεταλαμπαδεύοντάς του, παραλλήλως, την αγάπη του προς την πατρίδα και τον σεβασμό του προς την ηρωική καταγωγή του.

    Αυτός και ο λόγος που ο Αλέξανδρος, μόλις ξεκίνησε για την εκστρατεία του, πήγε και προσκύνησε στον τάφο του Αχιλλέως, ενώ η αγάπη του για τους ομηρικούς ήρωες ήταν τόσο μεγάλη, ώστε συνήθιζε πάντα κάτω από το προσκεφάλι του να έχη, μαζί με το ξίφος του, και ένα αντίγραφο της Ιλιάδος του Ομήρου, που ήταν διασκευασμένη για παιδευτικούς σκοπούς από τον ίδιο τον Αριστοτέλη, η γνωστή «από νάρθηκος Ιλιάς».

    ΣΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΟΥ ΑΜΜΩΝΟΣ ΔΙΟΣ

    Το ιερόν πάθος του Αλεξάνδρου για τα μαντεία, αποδεικνύεται και από το γεγονός της επισκέψεώς του στο Μαντείο του Άμμωνος Διός, αμέσως μετά την ενθουσιώδη υποδοχή του από τους Αιγυπτίους ως απελευθερωτού της Αιγύπτου!

    Ως γνωστόν, οι ιερείς του ως άνω Μαντείου του έκαναν επίσημη υποδοχή και, κατά την παράδοση, τον προσεφώνησαν σαν να ήταν γιος του Θεού και όχι γιος του Φιλίππου. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος φαίνεται ότι δέχθηκε επιδεικτικά αυτόν τον τίτλο, επειδή εξυπηρετούσε τόσο πολύ τους πολιτικούς και στρατηγικούς του σκοπούς, ενώ κατά βάθος δεν επηρεάστηκε καθόλου απ’ αυτήν την μεταβολή. Μάλιστα, σύμφωνα με μία άλλη παράδοση, ο Αλέξανδρος «υφήρπασε» – όπως είδαμε και στην Πυθία των Δελφών - την θεοποίησή του στην Αίγυπτο. Ο επικεφαλής δηλαδή των ιερέων θέλησε να τον προσφωνήση ελληνικά, αλλά αντί να τον αποκαλέση «παιδίον», για να δηλώση ότι ο επισκέπτης του είναι ή φαίνεται ότι είναι ακόμη έφηβος, είπε κατά λάθος την λέξη σε γένος αρσενικό : «παιδίος». Ο Αλέξανδρος τότε διέδωσε σκόπιμα, και σ’ αυτούς που τον ακολουθούσαν και σ’ όλους τους άλλους, ότι ο ιερέας του Μαντείου τον προσηγόρευσε : «παι Διός» (!!).

    Στο σημείο ακριβώς αυτό, ο γράφων θα ήθελε να θυμίση στους αναγνώστες του, ότι ο Αλέξανδρος, μετά την επίσκεψή του στο Μαντείο του Άμμωνος Διός, έστειλε επιστολή στην μητέρα του Ολυμπιάδα εις την οποίαν απεκάλυψε πράγματα που δεν ήθελε να πληροφορηθή ο κόσμος!

    Στο βασανιστικό αυτό ερώτημα εκλήθη να απαντήση σε τηλεοπτική εκπομπή του γράφοντος ο γνωστός Ακαδημαϊκός και τέως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ Ευάγγγελος Μουτσόπουλος, ο οποίος θεωρείται από τους μεγάλους μύστες της επιστημονικής γνώσεως και ο οποίος δέχθηκε κάποια στιγμή να κάνωμε μία ειδική τηλεοπτική εκπομπή για το θέμα αυτό (2).

    Εξακολουθεί, ωστόσο, να υφίσταται το ερώτημα: «Τι εγνώριζε ο Μέγας Αλέξανδρος, που δεν έπρεπε να πληροφορηθή ο κόσμος»;

    «ΟΥΤΟΣ Ο ΠΑΤΗΡ ΜΟΥ ΕΣΤΙ…» !

    Δεν γνωρίζομεν εάν ο Μέγας Αλέξανδρος ήτο γνώστης της προφητείας της Σιβύλλης Σαμβήθης , που είχε προφητεύσει, μέσα στην Κιβωτό του Νώε, τον ερχομό του ιδίου, αλλά και του Ιησού Χριστού στη γη, σύμφωνα με το Λεξικόν Σούδα (3). Γνωρίζομε, όμως, τι αναγράφει η «Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου» όπου ο θρυλικός Στρατηλάτης, μόλις έφθασε στην Μέμφιδα, είδε έναν υψηλό ανδριάντα από μαύρο λίθο, όπου υπήρχε η επιγραφή: «ούτος ο φυγών βασιλεύς ήξει πάλιν εν Αιγύπτω ου γηράσκων αλλά νεάζων και τους εχθρούς ημών Πέρσας υποτάξει ημίν».

    Ρώτησε, λοιπόν, ο Αλέξανδρος: «τίνος άρα εστιν ο ανδριάς ούτος;» για να του απαντήσουν οι προφήτες, ότι (ο ανδριάντας) ανήκει στον τελευταίο βασιλιά της Αιγύπτου Νεκτεναβώ, που κάποια στιγμή τον περιμένουν, σύμφωνα με τις προφητείες, να επανέλθη για να τιμωρήση τους Πέρσες που κατέλαβαν την Αίγυπτο.

    Ο Αλέξανδρος, ως «πονηρά αλώπηξ» που ήτο (ευφυέστατος δηλαδή), πηδάει αμέσως προς τον ανδριάντα, τον αγκαλιάζει και λέγει περιχαρής: « ούτος ο πατήρ μου εστι, τούτου εγώ υιός ειμί. ουκ εψεύσατο ημάς ο του χρησμού λόγος» (!!)

    Στη συνέχεια, αφού τους έπεισε ότι είναι (τάχα μου) «γιος» του Νεκτεναβώ, οι Αιγύπτιοι επλήρωναν πλέον «σαν κύριοι» τους φόρους των, όπως ακριβώς τον καιρό του Δαρείου !… (5)

    ΜΟΝΟΘΕΪΣΤΗΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

    Διεπιστώθη, λοιπόν, ότι ο Αλέξανδρος δεν ήτο αλαζών , «δεν είχε καβαλήσει το καλάμι», όπως θάλεγε σήμερα ο λαός μας, παρά το γεγονός ότι είχε παρεξηγηθεί ακόμη και από τους Μακεδόνες στρατιώτες βλέποντάς τον να είναι ντυμένος με ενδύματα της περσικής αυλής ή να συμπεριφέρεται διαφορετικά από ό,τι τον είχαν συνηθίσει. Κι όλα αυτά για τον απλούστατο λόγο ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ασκούσε εξουσία και παρήγε πολιτική και στρατιωτική σκέψη και ουδόλως ενδιεφέρετο για τα πεζά και τετριμμένα ζητήματα.

    Στο σημείο, όμως, αυτό, για να καταδειχθή το γεγονός ότι ο θρυλικός Στρατηλάτης είχε πίστη μόνον σε ένα θεό και όχι στο Πάνθεο, θα αναφερθούμε σε μία (αμφισβητούμενη, είναι αλήθεια) αναφορά του Ιωσήπου περί ασπασμού του Αρχιερέως των Ιουδαίων υπό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έτσι όπως καταγράφεται στην «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία» (6).
     
    Ακόμη και αν δεχθούμε το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος «προσελθών μόνος προσεκύνησεν το όνομα και τον αρχιερέα πρώτος ησπάσατο. των δε Ιουδαίων ομού πάντων μια φωνή τον Αλέξανδρον ασπασομένων και κυκλωσαμένων αυτόν» (7), είναι γνωστόν στους μελετητές ότι «οι μεν της Συρίας βασιλείς και οι λοιποί τούτο ποιήσαντος κατεπλάγησαν και διαφθάρθαι τω βασιλεί την διάνοιαν υπελάμβανον» (8).

    Ωστόσο, εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, θα προχωρήσουμε περισσότερο και θα σταθούμε σε κάτι που ο ίδιος ο Ιώσηπος αναγκάζεται να παραδεχθή:
    «Παρμενίωνος δε μόνου προσελθόντος αυτώ και πυθομένου, τι δήποτε προσκυνούντων αυτόν απάντων αυτός προσκυνήσειεν τον Ιουδαίων αρχιερέα; ου τούτον, είπεν, προσεκύνησα, τον δε θεόν, ου την αρχιερωσύνην ούτος τετίμηται» !… (9)

    Κι αυτός ο Θεός δεν ήτο άλλος από τον Ερχόμενον Κύριόν μας και Θεόν μας, ο Άνθρωπος που ακούει εις το όνομα Ιησούς Χριστός!…

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

    1) Εγκυκλοπαίδεια «Νόμπελ», σελίς 2557.
    2) «Τηλετώρα», 17 Μαϊου 1998 και 27 Ιουνίου 1999.
    3) « Σίβυλλα Χαλδαία, η και προς τινων Εβραία ονομαζομένη, η και Περσίς, η κυρίω ονόματι καλουμένη Σαμβήθη, εκ του γένους του μακαριωτάτου Νώε η των κατά Αλέξανδρον τον Μακεδόνα λεγομένων προειρηκυία ης μνημονεύει Νικάνωρ ο τον Αλεξάνδρου βίον ιστορήσας η περί του δεσπότου Χριστού μυρία προθεσπίσασα και της αυτού παρουσίας..».!…
    4) Ίδε βιβλία μας : «Οι Ελληνίδες της Αρχαιότητος» και «Ο Παγκόσμιος Έλλην».
    5) Ηλεκτρονικό πρόγραμμα «Μουσαίος»: {Historia Alexandri Magni: Recensio &G& {lib. 1}, Section 34 Line 25.
    6) Ιώσηπος, «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία», Βιβλίο 2, 329.
    7) Όπως παραπάνω.
    8) Όπως παραπάνω.
    9) Όπως παραπάνω. Επί πλέον στο υπό έκδοσιν βιβλίον μου «Οι Έλληνες της Βίβλου» γίνεται μία εκτενής αναφορά για το θέμα αυτό.

    Πηγή: sakketosaggelos.gr


    0 0

    Ποια οργάνωση οικιστική, πολιτική, εμπορική μετέφεραν οι Ελληνικές αποικίες στις βορειοδυτικές ακτές του Αιγαίου πριν από 2.700 χρόνια; Ποια γλώσσα επικράτησε από τη συνύπαρξη αποίκων με τον ντόπιο θρακικό πληθυσμό και πώς ήταν οι σχέσεις της αποικίας με τον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο;

    Ένα τέταρτο του αιώνα συμπληρώνει η ελληνοκαναδική ανασκαφή στην αρχαία Άργιλο, την παλαιότερη από τις τέσσερις αποικίες (Σάνη, Άκανθος, Στάγειρα) που ίδρυσε η Άνδρος το 655 π.Χ. στη Μακεδονία, και οι ερευνητές της με επικεφαλής τους Ζήση Μπόνια και Jacques Perreault έχουν «γράψει» το πρώτο της ιστορικό αφήγημα για τον σταδιακό εξελληνισμό της, την εμπορική και καλλιτεχνική δραστηριότητα, την ακμή της κατά τον 5ο και 6ο αιώνα και την παρακμή της στα τέλη του 3ου αι. π.Χ. με την ίδρυση της Αμφίπολης από τους Αθηναίους (437 π.Χ.) σε απόσταση μόλις 6 χιλιομέτρων.

    Η εικόνα της είναι γνωστή: σπίτια αιγαιοπελαγίτικης αρχιτεκτονικής, δρόμοι που θυμίζουν στενά νησιών, εμπορικό κέντρο τύπου σημερινού mall, οργανωμένη αποχέτευση των ομβρίων υδάτων, τριώροφο αρχοντικό που διασώζει το καλύτερα διατηρημένο στην Ελλάδα λιοτριβειό της κλασικής εποχής. Νεότερα στοιχεία ωστόσο αποκαλύπτουν τα ενεπίγραφα κεραμικά αντικείμενα με λέξεις που παραπέμπουν στην ιωνική διάλεκτο αλλά και σε μια γλωσσική/διαλεκτική ποικιλία.

    Η γραφή

    Χαράγματα, σύμβολα και επιγραφές σε επιφάνειες πήλινων αντικειμένων εμπορικής, οικιακής και συμποτικής χρήσης όχι μόνο ταυτοποιούν το όνομα της πόλης, αλλά μαρτυρούν την εξέλιξη της γραφής στον βορειοελλαδικό χώρο και πτυχές της ζωής από το δεύτερο μισό του 7ου μέχρι και τις αρχές του 3ου π.Χ. αιώνα. Λιγοστές είναι οι σωζόμενες λέξεις σε εμπορικά ή άλλα σύμβολα: ένα ιδιωτικό ημερολόγιο με ποσότητες ή πληρωμές, ένα αγγείο με μονάδα μέτρησης, αναθήματα, ονόματα, μια μη ελληνική επιγραφή, μια ιδιωτική –μάλλον ερωτική– δήλωση που χαρακτηρίζει τον Αστυάγη «άσχημο» και τον Επιγένη «όμορφο».

    Η ανάγνωσή τους από τον καθηγητή στο ΑΠΘ Γιάννη Τζιφόπουλο, που διδάσκει Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία και Επιγραφική, παραπέμπει στην ιωνική διάλεκτο αλλά και σε μια γλωσσική και διαλεκτική ποικιλία. Το όνομα με τη δωρική (θεσσαλική ή μακεδονική) κατάληξη Σωίδας ή η μη ελληνική επιγραφή δείχνουν ότι οι πρώτοι άποικοι από την Άνδρο προφανώς χρησιμοποίησαν στην Άργιλο το αλφάβητο της μητρόπολης, χωρίς να είναι βέβαιο ότι είχε επικρατήσει ως επίσημο στην αποικία, εξηγεί ο κ. Τζιφόπουλος.

    «Τα διαφορετικά σχήματα των γραμμάτων αν δεν αποδεικνύουν, τουλάχιστον αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο μιας πολύγλωσσης και μάλλον και πολυδιαλεκτικής αποικίας». Από τις επιγραφές, η λέξη ΑΡΚΙΛΙΟΣταυτοποιεί τη θέση. «Είτε είναι το όνομα κατοίκου είτε το εθνικό του, πάντως ταυτίζει το όνομα της πόλης που ήταν γνωστό από τον Ηρόδοτο και τον Θουκυδίδη». Τα διαφορετικά σχήματα γραμμάτων φέρνουν στο μυαλό τη σημερινή χρήση του λατινικού αλφάβητου στα ελληνικά, κοινώς, «greeklish».

    Στρατηγική θέση

    Τα ερείπια της αρχαίας Αργίλου, έκτασης 150 στρεμμάτων, δεσπόζουν στον λόφο «Παλαιόκαστρο» στις εκβολές του Στρυμόνα – θέση στρατηγικής σημασίας για την εκμετάλλευση της πλούσιας θρακικής ενδοχώρας, ειδικά σε μεταλλεύματα χρυσού και αργύρου. Τον έλεγχό της διεκδίκησαν οι Θάσιοι, οι Πέρσες, και μόνον οι Αθηναίοι, όπως επισημαίνουν οι αρχαιολόγοι, κατόρθωσαν να «βάλουν πόδι στην περιοχή».

    Η Άργιλος στην ακμή της διαθέτει εμπορικό κέντρο όπου διακινούνται καλλιτεχνικά τεχνουργήματα, συμμετέχει στο ταμείο της Αθηναϊκής Συμμαχίας, αλλά η δύναμή της άρχισε να απειλείται από την εξέλιξη της Αμφίπολης με διαθέσεις απόλυτης κυριαρχίας. Σταδιακά παρακμάζει και ως τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. ερημώνει. Η εύρωστη πόλη δεν ανοικοδομήθηκε ούτε μετά την καταστροφή από τον Φίλιππο Β΄ (357 π.Χ.) παρά μόνον στην Ακρόπολη. Το «Αρχοντικό», στην κορυφή του λόφου εταίρου του Μακεδόνα βασιλιά, αποτελεί σπουδαίο αρχιτεκτονικό κατάλοιπο των ελληνιστικών χρόνων. Από το λιοτριβειό στο ισόγειο σώζεται το τροπείο (μύλος που άλεθε τον καρπό), λίθινες μυλόπετρες και πλάκες συμπίεσης. Αντίγραφό του κατασκεύασε το Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τράπεζας Πειραιώς για το Μουσείο Ελιάς και Λαδιού στη Σπάρτη.

    Τριάντα πέντε ερευνητές περιγράφουν την Άργιλο στο τριήμερο διεθνές συνέδριο «Άργιλος, 25 χρόνια έρευνας. Οργάνωση πόλης και χώρας στις αποικίες του βορείου Αιγαίου 8ος-3ος αι. π.Χ.» (ολοκληρώνεται αύριο στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης) βάσει των ευρημάτων που έχουν δώσει έναν σπουδαίο αρχαιολογικό χώρο, 50 μονογραφίες, άρθρα και εκπαιδευτικά προγράμματα για δεκάδες πτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές ξένων πανεπιστημίων.


    0 0

    Από τον κύκλο αποσυμβολισμού της αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας

    «Ο άνθρωπος με τη σκέψη επεμβαίνει στην ύλη, ενώ με το νου υπερβαίνει την ύλη».(Σωκράτης)

    Σύμφωνα με τον μύθο, η σύζυγος του Μίνωα Πασιφάη ερωτεύτηκε τον ταύρο τον οποίο είχε κάνει δώρο ο Θεός Ποσειδώνας στον Μίνωα. Ο Ποσειδώνας ζήτησε από το Μίνωα να του θυσιάσει αυτόν τον ταύρο. Ο Μίνωας όμως αντί για αυτόν θυσίασε έναν άλλο ταύρο, ελπίζοντας ότι ο θεός δε θα το προσέξει. Ο Ποσειδώνας όμως κατάλαβε τι είχε γίνει, εξοργίστηκε, και έκανε τη γυναίκα του Μίνωα Πασιφάη να ερωτευτεί τον ταύρο. Η Πασιφάη δεν μπορούσε να ικανοποιήσει το πάθος της και ζήτησε βοήθεια από το μηχανικό Δαίδαλο. Αυτός κατασκεύασε ένα κενό ομοίωμα αγελάδας, η Πασιφάη μπήκε μέσα σε αυτό και ο ταύρος ξεγελάστηκε και ζευγάρωσε μαζί της. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Μινώταυρος.

    Ο Μινώταυρος όπως και όλα τα τερατόμορφα όντα στην μυθολογία εκπροσωπούν τα ζωώδη πάθη, τις ψυχικές αδυναμίες, ελαττώματα, διαστροφές και φοβίες, που διαλύονται όταν έρθουν στο φως του Ήλιου, όταν δηλαδή φωτιστούν τα αίτια τους από την εσωτερική γνώση (Ήλιος - Απόλλωνας ), την μύηση δηλαδή, «το πνευματικό φώς», το οποίο περιγράφεται ως ήλιος του μεσονυκτίου.

    Ο Θησέας κατερχόμενος στον λαβύρινθο της Κρήτης, σκότωσε τον φοβερό Μινώταυρο, στον οποίο θυσίαζαν κάθε χρόνο επτά νέες κι επτά νέους Αθηναίους. Η κατάβαση του Θησέα στον λαβύρινθο, και ο φόνος του Μινώταυρου, αφορά μία συμβολική «μυητική διαδικασία», μέσα από την οποία μπορεί ο άνθρωπος να βγει νικητής από τον σκοτεινό κόσμο του ανεξερεύνητου «λαβύρινθου του εγκεφάλου». Ο Λαβύρινθος είναι οι άγνωστες πτυχές του εγκεφάλου μας (συγκρίνετε το σχήμα του εγκεφάλου και του λαβύρινθου), ο «Μινώταυρος», είναι το υποσυνείδητο, τα πάθη, οι φοβίες, οι εξαρτήσεις που μπορούν να μας καθηλώσουν, να μας καθυποτάξουν.

    Ο εγκέφαλος δεν είναι απλά, ένα ακόμη όργανο του σώματος μας. Ο εγκέφαλος μας έχει την ικανότητα να αναπτύσσεται μόνος του, να μαθαίνει καινούρια πράγματα και να προσαρμόζεται στις αλλαγές της ζωή μας. Οι περισσότερες δυνατότητες του εγκεφάλου είναι ανεξερεύνητες και άγνωστες ακόμα και σήμερα, στον επιστημονικό κόσμο μιας και είναι πολύ δύσκολο να μελετηθούν και να καταγραφούν.Έως πρόσφατα πιστεύαμε πως χρησιμοποιούμε μόνον το 10% των δυνατοτήτων του. Οι σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Τα τμήματα του εγκεφάλου – σημειώνουν – λειτουργούν και αυτά ως σύνολο και δεν είναι δυνατό κάποια από αυτά να είναι ανενεργά. Μάλιστα, πρόσφατες έρευνες αποκάλυψαν ότι τα εγκεφαλικά κύτταρα μπορούν να συνεχίσουν να σχηματίζονται και ότι κάθε νέα μάθηση πιθανώς συνεισφέρει στη μακροζωία τους…

    Ο Θησέας στον μύθο που εξετάζουμε αντιπροσωπεύει την αυτεπίγνωση, τον συνειδητό ανώτερο άνθρωπο, ο οποίος θυσιάζει το εγώ για το εμείς. Φτάνοντας ο Θησέας στην Κρήτη, γνωρίζει την κόρη του Μίνωα, την Αριάδνη. Ο Θησέας υπόσχεται στην Αριάδνη αιώνια πίστη, και εκείνη τον συμβουλεύει πως να εξέλθει του λαβύρινθου. Την λύση της προσφέρει ο αρχιτέκτονας του Λαβύρινθου Δαίδαλος. Δίνει λοιπόν, η Αριάδνη στον Θησέα ένα κουβάρι για να το δέσει στην είσοδο του Λαβύρινθου, με την συμβουλή να το ξετυλίγει καθώς θα προχωρά. Αν τα κατάφερνε να απαλλαγεί από τον Μινώταυρο, δεν είχε παρά να τυλίγει πάλι το κουβάρι περπατώντας πίσω, ώσπου να ξαναβγεί. Αυτεπίγνωση..!

    Ο Θησέας βγαίνοντας νικητής από τον σκοτεινό λαβύρινθο, επιβεβαίωσε τον χαρακτηρισμό του ήρωα, κερδίζοντας ταυτόχρονα ένα βασίλειο, αυτό της ανώτερης φύσης του.Ζούμε στον Λαβύρινθο της υποκειμενικής αντίληψης του προγραμματισμένου νου μας, σε ένα κόσμο φαινομένων, του «φαίνεσθαι», και όχι του πραγματικού «είναι», μίας πραγματικότητας την οποία έχουν διαμορφώσει οι ατελής πέντε αισθήσεις μας.

    Η Αριάδνη όπως υποδεικνύει ι το όνομα της, άρια+αγνή = πολύ αγνή,  είναι η ανώτερη φύση μας που στέκει αρωγός, σε όλες τις ανώτερες δράσεις. Ο «Μίτος της Αριάδνης», συμβολίζει το ιερό εκείνο Θεϊκό κομμάτι της ύπαρξης μας, το οποίο βρίσκεται βαθιά μέσα στην ύπαρξη μας, και το οποίο μοιραζόμαστε με το σύμπαν . Δεν είναι ίσως τυχαίο, πως ο «μίτος» έχει κοινή ρίζα με το μιτοχόνδριο και το D.N.A.

    Το καινούργιο μήνυμα της Νέας Φυσικής αναφέρει ο καθηγητής Μάνος Δανέζης, είναι η ενότητα, είναι η άρνηση της ατομικότητας, η άρνηση του απομονωτισμού, η άρνηση ότι ο κάθε άνθρωπος είναι κάτι το ξεχωριστό. Στη νέα εποχή που επαγγέλλεται αυτή η σύγχρονη Φυσική δεν υπάρχει Εγώ, υπάρχει το Εμείς. Δεν υπάρχει το Έχω, αλλά το Είμαι…
    …Κάποιος που έχει μια πολύ ελεύθερη σκέψη, που αγκαλιάζει ολόκληρο το Σύμπαν, δεν έχει τη δυνατότητα να ενσωματωθεί σε μικρά πράγματα. Από τη στιγμή που ανακαλύπτεις το μυστικό ενός ολόκληρου σύμπαντος τι σημασία έχει η Γη; Στην πραγματικότητα είναι πάρα πολύ μικρή!...

    …Η γνώση δεν είναι πάντοτε ευτυχία! Η γνώση τις περισσότερες φορές είναι πόνος. Η γνώση είναι μοναξιά. Είναι απομόνωση. Είναι η ανάγκη της μοναξιάς όντας μέσα σε πολύ κόσμο. Να είσαι μέσα σ’ ένα άγριο πλήθος και να νιώθεις μόνος. Είναι η εσωτερική μοναξιά. Όχι με την κακή έννοια –μια εποικοδομητική μοναξιά...

    Σκοπός του ανθρώπου η αυτογνωσία, η επανασύνδεση με την Θεϊκή του υπόσταση ως υιός Θεού, και η αναγνώριση της αδιάρρηκτης σχέσης του με το σύμπαν. Ο Carl Jung, αναφέρει, πως οι περισσότεροι συγχέουν την «αυτογνωσία», με τη γνώση της συνειδητής προσωπικότητας. Όποιος έχει συνείδηση του εγώ, θεωρεί δεδομένο ότι γνωρίζει τον εαυτό του. Το εγώ όμως, γνωρίζει μόνο τα δικά του στοιχεία, και όχι το ασυνείδητο και τα περιεχόμενά του. Οι άνθρωποι υπολογίζουν την αυτογνωσία τους με βάση το τι γνωρίζει για τον εαυτό του το μέσο άτομο του κοινωνικού τους περιβάλλοντος και όχι με μέτρο τα πραγματικά ψυχικά συμβάντα που στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι κρυμμένα...

    «Άνθρωπε γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το Σύμπαν και τους Θεούς» (Πυθαγόρεια διδαχή)


    0 0

    Για τον Πλωτίνοκαι τον Νεοπλατωνισμό υφίσταται μία κυκλική κίνηση της πραγματικότητας, καθώς όλα τα όντα παράγονται δια της αυτομάτου υπερχειλίσεως του Εν -ός, στο οποίο και επιστρέφουν τελικά.

    Κάτω από την υπέρτατη πραγματικότητα του Εν -ός ή Αγαθού ξεδιπλώνονται οι λοιπές υποστάσεις, με κυρίαρχες τις εξής τρεις: EN –NOΥΣ - ΨΥΧΗ.

    Ο Νους, εμπεριέχει τις λογικές αρχές κατά το πρότυπο των οποίων θα προκύψει η δημιουργία του κόσμου. Με τη μεσολάβηση της υπόστασης της Ψυχής, κάτω από το Νου, τα υλικά όντα θα αποκτήσουν μορφή και ύπαρξη. Εδώ αναλαμβάνει το ρόλο της και η Φύσις, ως ένας ακόμη ενδιάμεσος κρίκος που συνδέει τις ανώτερες υποστάσεις με την ύλη.

    Ο σχηματισμός των υλικών πραγμάτων και η ζωογόνηση των έμψυχων οργανισμών, συνεπώς και του ανθρώπου, προϋποθέτει ακριβώς αυτή την ακολουθία των επιπέδων.

    Αντίστροφη αυτής της κίνησης απορροής από το Εν, είναι η επιστροφή όλων στην πηγή και αιτία του "Είναι"τους. Κατά τον ίδιο τρόπο οι ατομικές ψυχές επιστρέφουν σε αυτό που τις γέννησε.

    Μέσα σε όλη αυτή την κίνηση απορροής, επιστροφής και μονής η ψυχήβρίσκει τον εαυτό της. Διότι πέφτοντας στον κόσμο των σωμάτων δεν λησμόνησε εντελώς τον υπερουράνιο τόπο καταγωγής της.

    Η επίτευξη της "μέθεξης", ως στάσης πλήρους ευδαιμονίας εντός του Εν- ός, συνιστά το αποκορύφωμα της Νεοπλατωνικής μυστικής ενώσεως ...!


    0 0

    Ίσως το πιο οριακό σημείο της αρχής του εκπολιτισμού των ανθρώπων ήταν η εποχή του Τριπτόλεμουκαι του δώρου που πήρε από την θεά Δήμητρα, την γνώση της σποράς.

    Η θεά όταν στην αναζήτηση της για την κόρη της Περσεφόνη φτάνει στην Ελευσίνα εκεί την συναντά ο βασιλιάς της πόλης Κελεός. Όταν βλέποντάς την καταταλαιπωρημένη την ρωτά και μαθαίνει για την κόρη της την χαμένη την λυπάται και της προσφέρει το παλάτι να την φιλοξενήσει.

    Η Δήμητρα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης που ένας βασιλιάς ενδιαφέρθηκε για μία άγνωστη και μάλιστα την φιλοξένησε στο παλάτι του προτείνει να διδάξει τον μικρό του γιο, κάτι που ευχαρίστως αποδέχεται ο ελευσίνιος βασιλιάς.

    Η Δήμητρα μέσα σ’ αυτά που μάθαινε τον μικρό βασιλόπαιδα του δίδασκε την ακαϊα με πρακτικό τρόπο για να τον κάνει αθάνατο. Δηλαδή τον κρατούσε πάνω από μία εστία αναμμένη και μουρμούριζε τους ακατάληπτους λόγους, έτσι όπως μας πληροφορεί και ο Απολλόδωρος, έφευγαν οι θνητές σάρκες που καίγονταν. Όταν μία νύχτα η βασίλισσα Μετάνειρα, που έβλεπε τον γιο της Δημοφώντα, να μεγαλώνει «παράξενα» κρυφοκοίταξε να δει τι ακριβώς έκανε η φιλοξενούμενη τους, βλέποντας αυτό το θέαμα κατατρόμαξε έβαλε τις φωνές και τότε πέφτει το παιδί από τα χέρια της Θεάς και καίγεται.

    Η Δήμητρα αναγκάζεται να παρουσιαστεί με την κανονική θεϊκή της μορφή και η βασίλισσα κατανοώντας το λάθος της πέφτει στα πόδια της και της ζητά συγνώμη. Όμως η Θεά Δήμητρα μη μπορώντας να δεχθεί τον χαμό του παιδιού αποφασίζει να διδάξει στο μεγαλύτερο γιο τον Τριπτόλεμο την γνώση της σποράς.

    Έτσι τον καθιστά απόστολο της γνώσης της σποράς και τον στέλνει σ΄ ολόκληρο τον κόσμο να την μεταφέρει. Του παρέχει και μεταφορικό μέσο το οποίο κατασκεύασε η ίδια και ήταν ένα άρμα με φτερωτούς δράκους και διέσχιζε με αυτό τους ουρανούς μεταφέροντας την γνώση της σποράς.

    Γίνεται λοιπόν ο Τριπτόλεμος ο πρώτος εκπολιτιστής αφού η γνώση της σποράς όπως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί αποτελεί το πρώτο στάδιο του πολιτισμού, κατά κάποιο αποσυμβολισμό. Οι πρώτοι που δέχθηκαν αυτή την γνώση ήταν οι Αρκάδες, πανάρχαιοι Πελασγοί- Έλληνες, οι οποίοι φαίνεται να εξαπλώνονται σε διάφορα σημεία της γης και να μεταφέρουν έτσι τον πολιτισμό σε μία εποχή όπου όπως υποστηρίζεται ήταν μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος και οι άνθρωποι βρίσκονταν σε πρωτόγονη κατάσταση( 10.000 – 7.000 π.Χ.).

    Οι λαοί που δέχθηκαν την γνώση και τον πολιτισμό ( Ίαντες, Άονες, Εκτήναι, Τελχίνες, Λέλεγες, Πελασγοί, Κάτονες, Μόσχοι, Παφλαγόνες, Χάλυβες, Ίβηρες, Ιλλυριοί, Δρύοπες, Φρύγες, Λύκιοι, Μήονες, Μακεδόνες, Θράκες, Αιτωλοί, Μυσοί, Κίλικες, Λούβιοι, Κάρες κ. ά. ), δεν ήσαν παρά απόγονοι των ίδιων πρωτόγονων ανθρώπων οι οποίοι ανέκαθεν ζούσαν και αναπτύσσονταν στον χώρο της Αιγηίδος προ και μετά την καταβύθιση της.

    Σε μερικές χώρες ο Τριπτόλεμος αντιμετώπισε αντιδράσεις. Ο βασιλιάς π.χ. των Γετών Κάρναβος, αφού έμαθε ο ίδιος την τέχνη της καλλιέργειας των δημητριακών, σκότωσε έναν από τους δράκοντες του άρματός του, για να μη διαδοθεί το μυστικό σε άλλες χώρες. Η Δήμητρα μεταμόρφωσε τον Κάρναβο σε δράκο, για να αντικαταστήσει τον σκοτωμένο. Αλλού, στην Πάτρα, ο Ανθείας, γιος του βασιλιά Εύμηλου, προσπάθησε να ζέψει τους δράκοντες στο θεϊκό άρμα μόνος του, την ώρα που ο Τριπτόλεμοςκοιμόταν, αλλά έπεσε από το άρμα και σκοτώθηκε. Ο Εύμηλος και ο Τριπτόλεμος, για να τον τιμήσουν, ίδρυσαν την πόλη Άνθεια.

    Όταν γύρισε στην Ελευσίνα, η Δήμητρα τον μύησε στη λατρεία της και έγινε ο πρώτος ιερέας της. Στην Ελευσίνα υπήρχε βωμός του, καθώς και το αλώνι όπου κατά το θρύλο είχε αλωνιστεί το πρώτο σιτάρι που έβγαλε η σπορά του, και που ήταν γνωστό σαν Άλως Τριπτολέμου. Ο Τριπτόλεμος λατρευόταν και στην Αθήνα, στο Ελευσίνιο άντρο, μέσα στο οποίο υπήρχε άγαλμά του.

    Εικόνα © Αρχαία Ελληνικά

    Πηγές: conspiracyfeeds, elhalflashbacks


    0 0

    Σύμφωνα με έναν Βρετανό γεωεπιστήμονα τα σεισμικά ρήγματαείναι πιθανό ότι έπαιξαν ρόλο-κλειδί στη διαμόρφωση του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων.

    Όπως πιστεύει, οι πρόγονοί μας πιθανώς έχτιζαν ναούς, ιερά και άλλα κτίρια μεγάλης γι'αυτούς σημασίας σκοπίμως σε περιοχές που προηγουμένως είχαν πληγεί από σεισμούς.

    Ο καθηγητής γεωεπιστήμονας Ίαν Στιούαρτ, διευθυντής του Ινστιτούτου Βιώσιμης Γης του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ, ο οποίος έκανε τη σχετική δημοσίευση στο γεωλογικό περιοδικό "Proceedings of the Geologists' Association", έχει στο παρελθόν παρουσιάσει διάφορα ντοκιμαντέρ του BBC σχετικά με την πολιτισμική επιρροή των σεισμών.

    Στη νέα μελέτη του υποστηρίζει ότι τα σεισμικά ρήγματα στην περιοχή του Αιγαίου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να αποκτήσουν συγκεκριμένες περιοχές ιερή σημασία και να ανεγερθούν σε αυτές σημαντικοί ναοί και πόλεις.

    Στο παρελθόν, ορισμένοι επιστήμονες είχαν υποστηρίξει ότι οι Δελφοί είχαν αποκτήσει την ξεχωριστή θέση τους στην αρχαία ελληνική κοινωνία σε μεγάλο βαθμό χάρη σε μια ιερή πηγή και σε αέρια που εκλύονταν από ένα σεισμικό ρήγμα. Ένας σεισμός κατέστρεψε το ιερό των Δελφών το 373 π.Χ., αλλά ο ναός κτίσθηκε ξανά στο ίδιο σημείο, όπως επισημαίνει ο βρετανός ερευνητής.

    Ο Στιούαρτ θεωρεί όμως ότι οι Δελφοί δεν αποτελούσαν εξαίρεση και ότι άλλες τοποθεσίες όπως οι Μυκήνες, η Έφεσος, η Κνίδος και η Ιεράπολις είχαν επίσης αποκτήσει ξεχωριστό «στάτους» εξαιτίας της παρουσίας γειτονικών ρηγμάτων.

    Όπως δήλωσε «πάντα θεωρούσα ότι ήταν κάτι περισσότερο από σύμπτωση το γεγονός πως πολλές σημαντικές τοποθεσίες στον κόσμο του Αιγαίου βρίσκονται ακριβώς πάνω από ρήγματα που προκλήθηκαν λόγω σεισμικής δραστηριότητας. Οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν μεγάλη αξία στις θερμοπηγές που δημιουργούνται από σεισμούς, ίσως , όμως η κατασκευή ναών και πόλεων κοντά σε αυτά τα μέρη να ήταν πιο συστηματική από ό,τι είχε προηγουμένως θεωρηθεί».

    Η μελέτη καταγράφει αντιστοιχίες μεταξύ ενεργών ρηγμάτων και αρχαίων ελληνικών πόλεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου, στη σημερινή δυτική Τουρκία. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις, ορισμένα ρήγματα φαίνονται να περνούν κυριολεκτικά μέσα από την 'καρδιά'μερικών ιερών κτισμάτων.

    «Δεν υποστηρίζω ότι κάθε ιερή τοποθεσία στην αρχαία Ελλάδα κτίσθηκε πάνω σε ένα ρήγμα. Όμως μολονότι σήμερα η σχέση μας με τους σεισμούς είναι πλήρως αρνητική, πάντα ξέραμε ότι σε βάθος χρόνου οι σεισμοί δίνουν περισσότερα από όσα παίρνουν. Οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν απίστευτα έξυπνοι άνθρωποι και πιστεύω πως θα είχαν αναγνωρίσει αυτή τη σημασία των σεισμών και θα ήθελαν οι πολίτες τους να επωφεληθούν από αυτούς» ανέφερε ο Στιούαρτ.

    pronews.gr


    0 0

    Πραγματικά εντυπωσιακά είναι τα ευρήματα της φετινής ανασκαφικής περιόδου στην Αρχαία Θουρίακαθώς, μέσα στις μόλις λίγες εβδομάδες αποκαλύφθηκε ολόκληρη η ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου και σημαντικό ακόμα μέρος των καθισμάτων.

    Εκτιμάται μάλιστα πως το συγκεκριμένο αρχαίο θέατρο είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πως η αποκάλυψή του αναμένεται να φέρει σημαντική προβολή του τόπου.

    Ειδικότερα, σύμφωνα με την αρχαιολόγο Ξένη Αραπογιάννη: «Η σημασία της αποκάλυψης και της ύπαρξης ενός αρχαίου θεάτρου είναι τεράστια και για την περιοχή. Και τόση μεγάλη ανάταση θα δώσει σ’ αυτή την περιοχή, στο Δήμο Καλαμάτας και όλη την ευρύτερη περιοχή. Θα είναι μια πολύ μεγάλη προβολή του τόπου με μεγάλες εξελίξεις στο μέλλον».

    Όσον αφορά στην ανασκαφή που έγινε αυτό το καλοκαίρι στον χώρο του Αρχαίου θεάτρου, είπε: «Πήγε πάρα πολύ καλά με σημαντικά κι εντυπωσιακά αποτελέσματα, καθώς αποκαλύφθηκε όλη η ορχήστρα του Αρχαίου θεάτρου με όλη την πρώτη σειρά καθισμάτων. Τώρα μπορούμε να έχουμε μια πάρα πολύ χαρακτηριστική κι εντυπωσιακή εικόνα του αρχαίου θεάτρου».

    Συνολικά φέτος εργάστηκαν 3 αρχαιολόγοι, 9 εργάτες κι ένας αρχιτέκτονας.

    Όσον αφορά στον επόμενο στόχο, είναι «να μπορούμε να συνεχίσουμε την ανασκαφή για να δοθεί το μεγαλύτερο δυνατόν μέρος στο κοινό και στη συνέχεια να γίνει η μελέτη αναστήλωσης και φυσικά η αναστήλωση».

    Οσο για τη χρηματοδότηση της ανασκαφής, σύμφωνα με την κ. Αραπογιάννη, προέρχεται κυρίως από το Ίδρυμα Γεωργίου και Βικτωρίας Καρέλια,  καθώς ακόμα από το Δήμο Καλαμάτας, το Ίδρυμα Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακοπούλου όπως και την Περιφέρεια Πελοποννήσου, η οποία συμβάλλει στη βελτίωση της εικόνας των αρχαίων, στην προβολή τους, κυρίως στον χώρο του Ασκληπιείου.

    Τονίστηκε δε η σημαντική συμβολή όλων των μελών της εταιρείας φίλων Αρχαίας Θουρίας και της Εφορείας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας.

    Να σημειωθεί πως με αφορμή την ολοκλήρωση της φετινής ανασκαφικής περιόδου, ο Πολιτιστικός Σύλλογο Αριοχωρίου  διοργάνωσε μια μικρή γιορτή για όλους όσους εργάστηκαν με αυτά τα εντυπωσιακά αποτελέσματα.

    Η γιορτή, με κεράσματα, έχει γίνει πλέον θεσμός. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο πρόεδρος του Συλλόγου Παντελής Καράμπελας, «είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει ο σύλλογος γι’ αυτούς τους ανθρώπους»

    Κέλλυ Δημητρούλια, eleftheriaonline


    0 0

    Η περιπέτεια της ύλης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ταξίδι της γλώσσας και των λέξεων.

    Η σχέση των ανθρώπων με την ύλη κάποτε ήταν φυσική, άμεση, αλλά και σημειολογική. Στις πιο άφθαρτες ύλες (λίθο, μέταλλο, πηλό) αποτύπωναν, συνειδητά ή μη, ιδεολογίες, πίστεις και δοξασίες, αισθητικές και καλλιτεχνικές τάσεις, επιτεύγματα νόησης και αισθήσεων, καθημερινές ιστορίες μόχθου και ηδονής… ορισμένες φορές σαν να είχαν επίγνωση ότι αυτή θα έμενε στο χρόνο μάρτυρας της φθαρτότητας και της ματαιότητας της ανθρώπινης παρουσίας, αλλά και του μεγαλείου και της διάκρισής της από τα υπόλοιπα έμψυχα όντα. Ο χρόνος, όμως, και οι διαδοχές των ανθρώπων θρύπτουν και την πιο ανθεκτική ύλη, δημιουργώντας μια στρωματογραφία με θραύσματα ικανά να διηγηθούν και να σχηματίσουν ιστορία/ες.

    Η επιστήμη της αρχαιολογίας ανασκάπτοντας κι επιχειρώντας να ερμηνεύσει, συνθέτει ένα συναρπαστικό παζλ θραυσμάτων, μονίμως ανολοκλήρωτο, καθώς πάντοτε λείπουν κομμάτια και κάθε νέο που προστίθεται μπορεί να συμπληρώνει αλλά και να ακυρώνει τη θέση και την ανάγνωση του προηγούμενου.

    Θραύσματα: εικόνα του παρελθόντος και αισθητική του μέλλοντος

    Θραύσματα από μελανόμορφα αγγεία.

    Θραύσματα: εικόνα του παρελθόντος και αισθητική του μέλλοντος

    Όστρακο από τη δημοκρατική διαδικασία του οστρακισμού που αναγράφει το όνομα του Περικλή. Μουσείο Αρχαίας Αγοράς.

    Η περιπέτεια της ύλης, είναι, ωστόσο, άρρηκτα συνδεδεμένη με το ταξίδι της γλώσσας και των λέξεων, το λόγο, γραπτό ή προφορικό, τον πιο ζωντανό δεσμό μας με το χθες κι αυτόν που κρύβει τα πιο βαθιά μυστικά στο χώρο των ιδεών.

    Θρύπτω, όπως το Λατ. Frangere, σημαίνει αδυνατίζω, εξασθενώ, καταβάλλω, κάμπτω, αποδυναμώνω, με αυτήν την έννοια απαντά στους Πίνδαρο, Ηρόδοτο, Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη κ.ά. Κι από αυτό θραῦσμα ή θραῦμα, αυτό που σπάζεται, το συντρίμμι, το κομμάτι, αλλά και το ναυάγιο.

    Στις «Ἰκέτιδες» ο Ευριπίδης γράφει: «ὅλοι οἱ δυτικοί λαοὶ τὶς λέξεις εἰς τοὺς ὀδόντας θραύουν»και ο Κρέοντας στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή δηλώνει …Ἀλλ’ ἴσθι τοι τὰ σκλήρ’ ἄγαν φρονήματα πίπτειν μάλιστα, καὶ τὸν ἐγκρατέστατον (475) σίδηρον ὀπτὸν ἐκ πυρὸς περισκελῆ θραυσθέντα καὶ ῥαγέντα πλεῖστ’ ἂν εἰσίδοις. …Μα ξέρε πως οι πιο σκληρές οι γνώμες αυτές είναι που πιότερο και πέφτουν, κι όσο γερό το σίδερο και να ‘ναι όταν στην πύρα της φωτιάς σκληρύνη, τότε θα δης πώς σπάνει και ραγίζει» (μτφρ. Μτφρ. Ι.Ν. Γρυπάρης).

    Θραύσματα: εικόνα του παρελθόντος και αισθητική του μέλλοντος

    Μαρμάρινο θραύσμα από επιτύμβια στήλη με σκηνή δεξίωσης, δηλαδή αποχαιρετισμού. Συλλογή της Αρχαίας Ελληνικής Τέχνης, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

    Θραύσματα: εικόνα του παρελθόντος και αισθητική του μέλλοντος

    Θραύσμα αναθηματικής επιγραφής, από την τοποθεσία «Βορτοπός», Ροδοτόπι Ιωαννίνων. Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων (αρ. 397) (φωτ. ΙΒ’ ΕΠΚΑ).

    Οι έννοιες των λέξεων εκτός από κυριολεκτικές ήταν και παραμένουν και συμβολικές, πολλές φορές αμφίσημες και διττές σημασιολογικά. Έτσι, σήμερα, θραύση σημαίνει καταστροφή αλλά και επιτυχία. Δύο άνθρωποι μπορούν να θρυμματίζονται και να κάνουν θραύση ταυτόχρονα.

    Μέσα από τις περιπέτειες των λέξεων και των θραυσμάτων της ύλης, σχηματίζεται η εικόνα του παρελθόντος και η ηθική του μέλλοντος…

    * H κ. Μιμίκα Γιαννοπούλου είναι αρχαιολόγος, διδάκτωρ της Κλασικής Αρχαιολογίας


    0 0

    Ο Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαριέρ έλεγε:

    «Στην Ελληνική υπάρχει ένας ίλιγγος λέξεων, διότι μόνον αυτή εξερεύνησε, κατέγραψε και ανέλυσε τις ενδότατες διαδικασίες της ομιλίας και της γλώσσης, όσο καμία άλλη γλώσσα».

    Προσέξτε, λοιπόν, κάτι:

    «OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ», που σημαίνει: «Όπως η αυγή, γιε μου να είσαι πάντα!».

    Έξι (6) λέξεις, δεκατέσσερα (14) φωνήεντα, μια φράση. Ούτε ένα σύμφωνο, σε μια πλήρη φράση! Σε ποια άλλη γλώσσα μπορεί να συμβεί αυτό; Μάλλον μόνον στην Ελληνική…

    ΙΑ σημαίνει όπως

    ΗΩ είναι η αυγή

    Ω ΥΙΕ γιε μου

    ΑΕΙ ΕΙ Να είσαι πάντα!


    0 0

    Οι τράπεζες, ένας από τους βασικούς παράγοντες της ελεύθερης οικονομίας, συχνά τον τελευταίο καιρό απασχολούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

    Διάφορα συμβάντα, λόγου χάρη συγχωνεύσεις ή αγοραπωλησίες τραπεζών, έχουν αποτέλεσμα τραπεζικά θέματα να βρίσκονται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Προ ημερών, σε σχετική συζήτηση, διαπίστωσα ότι οι συνομιλητές μου ξαφνιάστηκαν όταν έκανα λόγο για τράπεζες και στην αρχαία Ελλάδακαι ίσως την ίδια αντίδραση να έχουν και πολλοί από τους αναγνώστες της επιφυλλίδας αυτής. Υπενθυμίζω ότι ο ίδιος ο όρος «τράπεζα» προέρχεται από την αρχαιότητα. Αυτοί που ασχολούνταν με το εμπόριο του χρήματος χρησιμοποιούσαν στις διάφορες συναλλαγές τους ένα τραπέζι, μια τράπεζα, πάνω στην οποία γίνονταν οι διάφορες εμπορικές τους πράξεις. Αυτό το τραπέζι είναι που έδωσε το σχετικό όνομα.

    Ο ρόλος των αργυραμοιβών

    Οι πρώτες ενδείξεις που διαθέτουμε για τη δραστηριοποίηση τραπεζών στην αρχαία Ελλάδα ανάγονται στον 6ο αι. π.Χ. Ως γνωστόν, ο κυρίαρχος τότε θεσμός της πόλης-κράτους είχε αποτέλεσμα την ύπαρξη μεγάλου αριθμού ανεξαρτήτων κρατών, πολλά από τα οποία έκοβαν δικά τους νομίσματα, ποικίλης πραγματικής, ονομαστικής και εμπορικής αξίας. Η κυκλοφορία τόσο πολλών και ανόμοιων ως προς την αξία τους νομισμάτων δυσκόλευε εξαιρετικά τις διάφορες εμπορικές συναλλαγές και έκανε την παρουσία του αργυραμοιβού ­ ενός ατόμου που θα αντάλλασσε τα διάφορα νομίσματα ­ εντελώς αναγκαία. Έπρεπε να υπάρχουν ειδικοί που να γνωρίζουν, π.χ., τις αξίες και το βάρος των νομισμάτων κάθε κράτους και να καθορίζουν την αξία τους σε σχέση με το νόμισμα της χώρας στην οποία γινόταν η συναλλαγή. Επρεπε ακόμη να ξεχωρίζουν τα κίβδηλα νομίσματα, αφού κυκλοφορούσε και κάλπικο χρήμα, και να εντοπίζουν τα λιποβαρή.

    Από πολύ νωρίς, πιθανότατα από τον 6ο κιόλας αι. π.Χ., ορισμένοι ιδιώτες συνήθιζαν να καταθέτουν σε αρχαία ελληνικά ιερά (και ιδιαίτερα σ'αυτά με πανελλήνια αναγνώριση, όπως λόγου χάρη τα ιερά του Απόλλωνος στους Δελφούς και στη Δήλο) διάφορα ποσά για φύλαξη. Το φαινόμενο αυτό γνώριζε ιδιαίτερη έξαρση κυρίως σε περιόδους αναταραχών και πολεμικών συρράξεων. Η ιερότητα και το απαραβίαστο των ορίων των ιερών ήταν σεβαστά από όλους και επομένως τα χρήματα αυτά είχαν εδώ τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια. Ετσι σιγά σιγά στα ιερά συσσωρεύονταν σημαντικά ποσά. Η συνήθεια της κατάθεσης χρημάτων σε ιερά, που πρόσφερε ασφάλεια όχι όμως και αύξηση των σχετικών κεφαλαίων, περιορίστηκε από τη δράση ορισμένων ευφυών ατόμων. Προσφέροντας τόκο, άρχισαν αυτοί να προσελκύουν τα χρήματα αυτά, αυξάνοντας έτσι το κεφάλαιό τους, πράγμα που σήμαινε και επέκταση του κύκλου των εργασιών τους. Η ενέργεια αυτή, σε συνδυασμό και με την παροχή εκ μέρους τους εντόκων δανείων σε όσους είχαν ανάγκη από «ρευστό», δημιούργησε τις πρώτες τράπεζες. Πολύ γρήγορα και τα ιερά υποχρεώθηκαν στην καθιέρωση τόκων για τις καταθέσεις αλλά σε σχέση με τις ιδιωτικές τράπεζες βρίσκονταν σε μειονεκτική θέση. Οι «ιερές τράπεζες» για οποιαδήποτε σοβαρή δραστηριότητά τους έπρεπε προηγουμένως να έχουν την έγκριση των αρχών της πόλης στην οποία ανήκαν τα ιερά. Αυτό είχε αποτέλεσμα το χάσιμο πολύτιμου χρόνου, πράγμα που έκανε τους ανυπόμονους καταθέτες και τους απελπισμένους δανειολήπτες να καταφεύγουν στους τραπεζίτες ή σε μεμονωμένα άτομα.

    Καταθέσεις και δάνεια

    Στις κύριες τραπεζικές εργασίες, εκτός από την ανταλλαγή των νομισμάτων και τον έλεγχο της γνησιότητάς τους, τις έντοκες καταθέσεις και τα έντοκα δάνεια στα οποία ήδη αναφερθήκαμε παραπάνω, συγκαταλέγονταν και άλλες. Ανάμεσά τους η διαχείριση περιουσιών, η συγκατάθεση σε δάνειο, η αποδοχή παρακαταθηκών ­ κυρίως από τις «ιερές τράπεζες» ­, η εντολή πληρωμής προς τρίτους, όπως και η έκδοση πιστωτικών επιστολών που εξοφλούνταν σε άλλη πόλη από κάποιον άλλο τραπεζίτη με τον οποίο συνεργαζόταν η τράπεζα που είχε εκδώσει τη σχετική επιστολή. Αναφέρεται ότι με αυτό τον τρόπο ο Κικέρων κάλυψε κάποτε τα έξοδα του γιου του, όταν αυτός βρισκόταν στην Αθήνα.

    Για την ανταλλαγή και τη «δοκιμασία» των νομισμάτων, εργασίες που έκαναν και οι αργυραμοιβοί, η προμήθεια ήταν συνήθως γύρω στο 5%-6% επί της αξίας των νομισμάτων, με μια πρόσθετη επιβάρυνση αν η ανταλλαγή γινόταν ανάμεσα σε νομίσματα κατασκευασμένα από διαφορετικά μέταλλα. Για τις παρακαταθήκες, τη φύλαξη δηλαδή χρημάτων, πολύτιμων αντικειμένων κ.ά., οι τράπεζες δεν φαίνεται να εισέπρατταν «φύλακτρα». Επομένως από τη δραστηριότητα αυτή δεν πρέπει να είχαν κέρδη, δεν έδιναν όμως τόκο για τις βραχυπρόθεσμες καταθέσεις.

    Για καταθέσεις μεγάλης διάρκειας ξέρουμε π.χ. ότι στην Αθήνα του 4ου αι. π.Χ. το επιτόκιο ήταν γύρω στο 10% ενώ γύρω στο 12% κυμαινόταν το επιτόκιο των δανείων. Ωστόσο αν το κράτος δανειζόταν από ένα δικό του ιερό «πετύχαινε», όπως ήταν φυσικό, πολύ χαμηλότερο επιτόκιο. Οπωσδήποτε τα δάνεια που παρείχαν τα ιερά ήταν τα συμφερότερα, αφού το επιτόκιό τους ήταν κατά κανόνα μικρότερο από αυτό των ιδιωτικών τραπεζών.

    Οι τραπεζίτες ρύθμιζαν το ύψος του επιτοκίου ανάλογα με το μέγεθος του κινδύνου που διέτρεχε το δανειζόμενο ποσό τους. Τα υψηλότερα επιτόκια τα είχαν τα λεγόμενα ναυτοδάνεια, τα οποία έφταναν ακόμη και στο 100% όταν, σε περίπτωση απώλειας του πλοίου μαζί με το φορτίο του, ο δανειστής δεν είχε καμία αξίωση από τον δανειζόμενο. Γενικά τα δάνεια από τράπεζες δεν συνέφεραν και γι'αυτό οι δανειστές στρέφονταν κυρίως σε ιδιώτες.

    Και νομοθετικές ρυθμίσεις

    Στην αρχαία Αθήνα, για την οποία οι παλαιότερες πληροφορίες σχετικά με τράπεζες ανάγονται στο δεύτερο μισό του 5ου αι. π.Χ., το επάγγελμα του τραπεζίτη δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης. Οι τράπεζες σχετίζονταν με δάνεια και σύμφωνα με τα πάτρια ήθη «όπου υπήρχε δάνειο δεν υπήρχε φίλος», μια και όταν «ένας άνθρωπος είναι φίλος δεν δανείζει αλλά δίνει». Και σε μια τέτοια περίπτωση τόκος ήταν η ευγνωμοσύνη του δανειζομένου προς τον δανειστή του. Ο Πλάτων στους Νόμους του ρητά ζητά να απαγορευτούν τα έντοκα δάνεια. Ετσι εξηγείται το γιατί οι γνωστοί τραπεζίτες της Αθήνας είναι σχετικά λίγοι και ακόμη το γιατί οι περισσότεροι από αυτούς ήταν μέτοικοι και είχαν υπαλλήλους δούλους.

    Ωστόσο η τιμιότητα και η εντιμότητα των τραπεζιτών ήταν υπεράνω πάσης αμφισβητήσεως, όπως καθαρά φαίνεται από την ισχύ που είχαν οι μαρτυρίες τους στα δικαστήρια. Ως μέτοικοι στερούνταν, ως γνωστόν, του δικαιώματος να έχουν ακίνητη περιουσία. Επομένως στα δάνεια που έδιναν δεν μπορούσαν να ζητήσουν υποθήκη ακινήτου και αυτό οπωσδήποτε επηρέαζε και τον καθορισμό του ύψους του επιτοκίου στα δάνειά τους. Πολύ γνωστός τραπεζίτης των πρώτων δεκαετιών του 4ου αι. ήταν ο Πασίων, δούλος κι αυτός, στον οποίο τα αφεντικά του, αφού τον απελευθέρωσαν, πούλησαν (ή νοίκιασαν) την τράπεζά τους. Αύξησε τη ρευστότητα των κεφαλαίων της τράπεζας, διεύρυνε τον κύκλο των εργασιών της και εισήγαγε ορισμένες καινοτομίες στο όλο τραπεζικό σύστημα της εποχής. Εξαιτίας των δωρεών του προς το αθηναϊκό κράτος απέκτησε τελικά πολιτικά δικαιώματα. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι και αυτός, όταν αποσύρθηκε για λόγους υγείας από τη δουλειά, νοίκιασε για λίγα χρόνια την επιχείρησή του στον δούλο του Φορμίωνα, τον οποίο και απελευθέρωσε. Και ο Φορμίων, αφού κατάφερε να ανοίξει δική του τράπεζα, έκανε μια πολύ πετυχημένη καριέρα τραπεζίτη, κερδίζοντας και αυτός τα δικαιώματα του αθηναίου πολίτη.

    Τελειώνοντας, θα ήθελα να μνημονεύσω μια βασική διαφορά ανάμεσα στις σύγχρονες τράπεζες και σ'αυτές της αρχαιότητας, εκτός από τη διαφορά των αρχαίων και των σημερινών τραπεζιτών ως προς την κοινωνική τους θέση.

    Οι τράπεζες στις ημέρες μας είναι βασικά πιστωτικά ιδρύματα που στοχεύουν στην ενθάρρυνση παραγωγικών επενδύσεων ενώ στην αρχαία Αθήνα τα χρήματα των τραπεζών δεν κατευθύνονταν σε παραγωγικούς σκοπούς. Οπως επισημαίνουν οι Μ. Μ. Austin - Ρ. Vidal Naquet, «το βασικό γνώρισμα της σύγχρονης τράπεζας απουσίαζε από τις τράπεζες της κλασικής Ελλάδας».

    Ο κ. Μιχάλης Α. Τιβέριος είναι καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.


    0 0

    Κλωθώ, Λάχεσις και Άτροπος. Οι τρεις μοίρες του Paul Thumann

    Οι Μοίρεςπαριστάνονταν, συνήθως, ως τρεις γυναικείες μορφές που κλώθουν. Η κλωστή που κρατούν στα χέρια τους, είναι η ανθρώπινη ζωή· συμβολίζεται έτσι το πόσο μηδαμινή κι ασήμαντη αποδεικνύεται τελικά, αφού κόβεται με το παραμικρό, όπως μια κλωστή.

    Η πρώτη Μοίρα, η Κλωθώ, γνέθει το νήμα της ζωής, η δεύτερη, η Λάχεση, μοιράζει τους κλήρους, καθορίζει τι θα «λάχει» στον καθένα. Η τρίτη Μοίρα, τέλος, η Άτροπος, κόβει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, όταν έρθει η ώρα, την κλωστή της ζωής των ανθρώπων. Οι Μοίρες είναι επομένως οι δυνάμεις που ευθύνονται για τα καλά και τα κακά της ζωής του κάθε θνητού, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του. Σε κάποιες περιπτώσεις οι άνθρωποι πίστευαν πως δεν ήταν τρεις, αλλά μία ή δύο, όπως, για παράδειγμα, συνέβαινε στο μαντείο των Δελφών, όπου λάτρευαν μόνο τη Μοίρα της Γέννησης και τη Μοίρα του Θανάτου.

    Η λέξη «μοίρα» βγαίνει από το ρήμα «μοιράζω», είναι δηλαδή το «μερίδιο» και το «μερτικό», το κομμάτι που παίρνει ο καθένας από τη μοιρασιά ενός όλου. Έτσι, μοίρα σημαίνει πάνω απ'όλα το μερίδιο που διεκδικεί ο καθένας στη ζωή και την ευτυχία. Ας φανταστούμε τη μοιρασιά του κρέατος ενός ζώου. Τυχαίνει, καθώς το τεμαχίζουν, άλλος να πάρει μικρό ή μεγάλο «κομμάτι», με πολύ ή με λίγο λίπος· έτσι γίνεται και στη ζωή. Άλλοι ζουν πολλά χρόνια, άλλοι λιγότερα, άλλοι είναι ευτυχισμένοι κι άλλοι όχι.

    Πίστευαν πως το νήμα της ζωής το έγνεθαν οι Μοίρες δυο φορές κατά τη διάρκειά της: μία κατά τη γέννηση και μία κατά το γάμο, γιατί ήταν δύο γεγονότα σημαντικά για την παραπέρα πορεία της. Ο Νέστορας, ο βασιλιάς της Πύλου, λόγου χάρη, αποτελούσε στην αρχαιότητα ένα ιδανικό ζωής, χάρη στην εύνοια της Μοίρας: έζησε πολύ και από το γάμο του απέκτησε πολλούς γιους. Η περίπτωση του Αχιλλέα αποτελεί, παράλληλα, χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντίληψης ότι τα πολλά χρόνια ζωής δε σημαίνουν απαραίτητα πως αυτά είναι γεμάτα χαρά κι ευτυχία: Ο Αχιλλέας στην Ιλιάδα μιλά για τη μοίρα του, που ξέρει πως είναι διπλή από τη μητέρα του τη Θέτιδα: μπορεί να έχει μια μακρόχρονη, αλλά ασήμαντη ζωή, αν γυρίσει στην πατρίδα του, ή να επιλέξει να μείνει και να πολεμήσει στην Τροία, να διακριθεί για τα πολεμικά του κατορθώματα, αλλά και να πεθάνει νέος. Το όνομά του θα συνδεθεί με τη δόξα κι όλοι θα τον θυμούνται σαν φοβερό ήρωα στο παρόν και στο μέλλον, όπως και έγινε τελικά.

    Ενδεικτικός για το ρόλο που έπαιζαν οι Μοίρες στη γέννηση του ανθρώπου είναι ο μύθος του Μελέαγρου. Όταν μια γυναίκα θέλησε να μάθει την τύχη του νεογέννητου γιου της, παραφύλαξε τις Μοίρες, τη νύχτα που θα έρχονταν να αποφασίσουν για τη ζωή του μωρού· άκουσε λοιπόν από την Κλωθώ πως θα γίνει όμορφο και από τη Λάχεση πως θα γίνει δυνατό. Η Άτροπος όμως, φώναξε πως πρόκειται το παιδί να πεθάνει σε λίγο κι έδειξε ένα πυρωμένο ξύλο που καιγόταν στο τζάκι.

    Έπειτα, είπε πως αυτό θα συμβεί μόλις το δαυλί αποκαεί. Αφού έφυγαν οι Μοίρες από την κάμαρα, η μητέρα άρπαξε το μισοκαρβουνιασμένο ξύλο, το έσβησε και το έχωσε βαθιά μέσα σε μια κασέλα. Κράτησε για χρόνια κρυφό το μυστικό της ζωής του γιου της κι εκείνος μεγάλωνε κι ομόρφαινε. Όταν κάποτε πήγε για κυνήγι μαζί με τον αδερφό της μητέρας του, μάλωσε μαζί του για τη μοιρασιά και, πάνω στο θυμό του, τον σκότωσε. Όταν εκείνη το έμαθε, έτρεξε αμέσως στην κασέλα, έβγαλε το δαυλί και το έριξε στη φωτιά. Μόλις κάηκε εντελώς, ο γιος της άφησε την τελευταία του πνοή.

    Στον Τρωικό πόλεμο ο γιος του Δία, ο Σαρπηδόνας, μάχεται γενναία εναντίον του Πάτροκλου, ο οποίος όμως τον έχει σχεδόν νικήσει. Ο Δίας παρακολουθεί τη μονομαχία και πονάει για το γιο του· σκέφτεται λοιπόν ν'αντιταχτεί στη μοίρα και ν'αποφευχθεί ο θάνατος του Σαρπηδόνα, που πολύ τον αγαπούσε. Εμπιστεύεται στην Ήρα τη σκέψη του ν'αλλάξει τα γραμμένα, εκείνη όμως τον συνεφέρει με τα λόγια της· υπενθυμίζει τη μεγάλη δυσαρέσκεια που θα προκαλέσει στους υπόλοιπους θεούς. Εκείνος, τελικά, υποχωρεί και ρίχνει στη γη ματωμένες ψιχάλες, για να δείξει τη λύπη του. Λίγο παρακάτω, όταν ο Έκτορας μονομαχεί με τον Αχιλλέα και πρόκειται σε λίγο να σκοτωθεί, ο Δίας εκμυστηρεύεται στην Αθηνά πόσο πολύ θα ήθελε να μπορούσαν όλοι οι θεοί να συμφωνήσουν, ώστε ν'αλλάξουν τη μοίρα του και να τον γλιτώσουν. Η Αθηνά του αποκρίνεται ακριβώς όπως και η Ήρα, οπότε ο Δίας συμμορφώνεται και πάλι.

    Στην πιο κρίσιμη στιγμή, όμως, της αναμέτρησης, παίρνει μια χρυσή ζυγαριά, ώστε να κριθεί με αντικειμενικό τρόπο το ποιος θα επικρατήσει. Σε κάθε μεριά της βάζει από μια μοίρα του θανάτου και την ισορροπεί. Τελικά, βαραίνει η μεριά του Έκτορα που πρέπει τώρα να πεθάνει. Ο Απόλλωνας, που μέχρι τότε συνεχώς τον προστάτευε, τον εγκαταλείπει. Στα ομηρικά έπη, λοιπόν, η Μοίρα είναι κάτι το δεδομένο από την αρχή της ζωής. Οι Μοίρες όμως είναι απλώς το όργανο στην υπηρεσία των θεών, που εκτελούν τη θέλησή τους. Το νήμα της ζωής το γνέθουν ουσιαστικά εκείνοι, οι οποίοι καθορίζουν τα γεγονότα, τις περιπέτειες, τον πλούτο και το θάνατο για τον κάθε άνθρωπο. Οι θεοί μπορούν και έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη μοίρα, αφού οι ίδιοι την ορίζουν στην αρχή της ζωής των θνητών. Μια τέτοια αλλαγή όμως θα είχε πολύ άσχημες συνέπειες, γιατί θα διατάρασσε την αρμονία και την τάξη. Ο Δίας, λοιπόν, μπορεί ν'αλλάξει τη Μοίρα, μα προτιμά να μην το κάνει, γιατί κι οι άλλοι θεοί θα ζητούσαν να κάνουν το ίδιο για τους δικούς τους προστατευόμενους.

    Η Μοίρα είναι πάνω απ'όλα ιδιοκτησία του, γι'αυτό και τον ονόμαζαν «Μοιραγέτη» (ηγέτη, οδηγό, αρχηγό των Μοιρών), παρόλο που εκείνη τον περιορίζει και αναγκάζεται να τη σεβαστεί. Η σύγκρουση αυτή είναι αναπόφευκτη, γιατί αφορά την ίδια τη ζωή κι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ερωτηματικά της: ποιος είναι πιο πάνω, ο θεός ή «ότι είναι γραφτό να συμβεί;». Το ερώτημα απασχόλησε, όπως ήταν φυσικό, και όλους τους μεταγενέστερους ποιητές και φιλοσόφους.

    Ήδη από την εποχή του Ησίοδου (7ος αιώνας) οι Μοίρες δεν είναι πια τα όργανα που εκτελούν τυφλά τη βούληση των θεών, μα έχουν και κάποιες δικές τους αρμοδιότητες και ρόλους. Παρόλα αυτά, ο Δίας είναι πάλι εκείνος που τους παραχώρησε την πολύ μεγάλη τους εξουσία, παραμένει δηλαδή «Μοιραγέτης». Αυτή η αντίληψη της παντοδυναμίας των θεών γενικά κυριαρχεί στην αρχαιότητα: οι θεοί υπακούν βέβαια στη Μοίρα, μόνο και μόνο όμως επειδή την έχουν οι ίδιοι ορίσει. Συναντάμε και σε μεταγενέστερες εποχές πολλές περιπτώσεις σύγκρουσης Μοίρας και θεών, όπου όμως τα γραμμένα καμιά φορά αλλάζουν· στην περίπτωση του Κροίσου, ο Απόλλωνας κατάφερε να πάρει για χάρη του από τις Μοίρες τρία χρόνια αναβολή, για την άλωση των Σάρδεων. Ο Απόλλωνας, πάλι, επενέβη στην περίπτωση του Άδμητου, που έπρεπε να πεθάνει· μέθυσε τις Μοίρες και τις ξεγέλασε, ώστε να δεχτούν να πεθάνει η γυναίκα του, η Άλκηστη, αντί για κείνον. Ας δούμε τους ρόλους που με τον καιρό απέκτησαν οι Μοίρες, όπως αναφέρθηκε παραπάνω: ο ποιητής Ησίοδος μας πληροφορεί πως υπήρχαν δύο εκδοχές για την καταγωγή τους. Σύμφωνα με την πρώτη, οι Μοίρες ήταν κόρες της Νύχτας, μοιράζουν τα καλά και τα κακά, μα και καταδιώκουν τους θεούς κι ανθρώπους για τα εγκλήματά τους, μέχρι να τους εκδικηθούν και να τους τιμωρήσουν με τρόπο φοβερό.

    Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, ήταν κόρες του Δία και της Θέμιδας. Πρόσθεταν μάλιστα και μια τέταρτη αδερφή, την Τύχη, που θεωρούνταν ότι είχε και το μεγαλύτερο κύρος. Οι δύο αυτές εκδοχές συμβολίζουν και δύο διαφορετικούς ρόλους. Ως κόρες της Νύχτας είναι κακοποιές δυνάμεις, που συγγενεύουν με το σκοτάδι, τον Άδη και τον Κάτω Κόσμο. Από την άποψη αυτή, συνδέονται με τις Ερινύες, που επίσης είναι αδίστακτες τιμωροί των ανθρώπων. Ακριβώς όμως, επειδή οι πράξεις του ενός έχουν άμεσο αντίκτυπο στο σπίτι του και στους γύρω του, η κρίση των Μοιρών, που επιβάλλεται εντελώς αυθαίρετα και ανεξάρτητα από τους θεούς, φτάνει να αφορά και ολόκληρες οικογένειες, κάποτε για πολλές γενιές.

    Άλλοτε φτάνουμε να μιλάμε και για μια ολόκληρη πόλη, όπου οι Μοίρες καλούνται να διαφυλάξουν και ν'αποκαταστήσουν την κοινωνική τάξη και τη δικαιοσύνη. Πρόκειται, πλέον, για το ρόλο τους σε επίπεδο κοινωνικό. Ως κόρες του Δία και της Θέμιδας, από την άλλη πλευρά, είναι δυνάμεις καλοπροαίρετες, ουράνιες και φωτεινές, που λαμπρύνουν με την παρουσία τους σημαντικά γεγονότα, όπως η ίδρυση των Ολυμπιακών αγώνων.

    Είναι θεότητες της ευτυχίας και της ευλογίας, καθώς και όργανα της βούλησης των θεών. Μιλάμε, επομένως, για τα εντελώς αντίθετα απ'αυτά που αναφέραμε παραπάνω. Ο Πίνδαρος διηγούνταν πως εκείνες οδήγησαν με χρυσά άλογα τη Θέμιδα (που δεν ήταν όμως μητέρα τους, σύμφωνα με τον ποιητή) στον Όλυμπο, για να παντρευτεί τον Δία, επιβεβαιώνοντας έτσι την παραδοσιακή σχέση τους με το γάμο, ως θεότητες ευγονίας και ευτυχίας. Τις βρίσκουμε να τραγουδούν στους γάμους της Θέτιδας, καθώς και του Δία και της Ήρας.

    Όταν μια κοπέλα στην αρχαία Αθήνα γινόταν νύφη, πρόσφερε τις κοτσίδες της στις Μοίρες και οι γυναίκες ορκίζονταν στο όνομά τους. Επίσης, έχοντας άμεση σχέση με τη γέννηση των ανθρώπων, γιατί η δύναμη τους κατά κύριο λόγο τότε φανερώνεται, είναι πολύ συχνά παρούσες στις γέννες ως βοηθοί, όπως για παράδειγμα στη γέννηση του Ασκληπιού. Γι'αυτό και συνήθιζαν να τις λατρεύουν κάποτε μαζί με θεές σχετικές με τον τοκετό, όπως η Άρτεμη και η Ειλειθυία (που έφερνε τους πόνους της γέννας). Τις Μοίρες τις συναντάμε μέχρι σήμερα διατηρημένες στη λαϊκή μας παράδοση: είναι πάντα τρεις γυναίκες, συνήθως γριές, που γνέθουν για τον καθένα το νήμα της ζωής, μέχρι να τελειώσει το μαλλί ή να κοπεί απότομα. Παρουσιάζονται συνήθως στη γέννηση του μωρού, τη νύχτα μετά την τρίτη μέρα.


    0 0

    Από τους πολλούς γλύπτες που, σύμφωνα με τη γραμματειακή παράδοση, υπήρξαν μαθητές του Φειδίαδύο φαίνεται να είναι οι σημαντικότεροι: ο Αλκαμένης και ο Αγοράκριτος. Ο πρώτος ήταν Αθηναίος και μπορούμε να τοποθετήσουμε τη δραστηριότητά του στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα π.Χ., παρόλο που οι πληροφορίες των αρχαίων συγγραφέων είναι αντιφατικές και όχι πάντοτε αξιόπιστες. Το τελευταίο του έργο χρονολογείται λίγο μετά το 403 π.Χ., όταν ο Θρασύβουλος και οι οπαδοί του επανέφεραν στην Αθήνα τη δημοκρατία μετά από τις πολιτικές ανατροπές που έφερε το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου· ήταν στημένο στο ιερό του Ηρακλή στη Θήβα, όπως μαθαίνουμε από τον περιηγητή Παυσανία (Ελλάδος περιήγησις 9.11.6):

    «Ο Θρασύβουλος ο γιος του Λύκου και οι Αθηναίοι που κατέλυσαν μαζί του την τυραννίδα των Τριάκοντα, επειδή επανήλθαν στην Αθήνα έχοντας ως ορμητήριο τη Θήβα, αφιέρωσαν στο Ηράκλειο [το ιερό του Ηρακλή] κολοσσικά αγάλματα της Αθηνάς και του Ηρακλή από μάρμαρο της Πεντέλης, έργα του Αλκαμένη.»

    Ο Αλκαμένης είχε κατασκευάσει ένα άγαλμα του Άρη που στα ρωμαϊκά χρόνια ο Παυσανίας το είδε τοποθετημένο στον ναό του θεού στην Αγορά της Αθήνας. Σήμερα ξέρουμε όμως ότι ο «ναός του Άρη» ήταν στην πραγματικότητα ο ναός της Αθηνάς Παλληνίδος, ο οποίος μεταφέρθηκε στην Αγορά της Αθήνας πιθανότατα στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυγούστου (27 π.Χ. - 14 μ.Χ.). Δεν διαθέτουμε καμιά πληροφορία σχετικά με την αρχική θέση του αγάλματος του Άρη.

    Αλλά το γνωστότερο έργο του Αλκαμένη ήταν το σύνταγμα των χάλκινων αγαλμάτων της Αθηνάς και του Ηφαίστου που στήθηκε στον ναό του Ηφαίστου στην Αθήνα (ο οποίος στα νεότερα χρόνια επικράτησε να ονομάζεται εσφαλμένα «Θησείο»), πιθανότατα το 421/420 π.Χ., δηλαδή τη χρονιά της ειρήνης του Νικία. Ο Κικέρων (De natura deorum 1.30) μας πληροφορεί ότι ο Αλκαμένης είχε απεικονίσει τον Ήφαιστο όρθιο και ντυμένο και ότι είχε στήσει το άγαλμα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μη διακρίνεται έντονα η γνωστή από τη μυθολογία χωλότητα του θεού. Ανάμεσα στους δύο θεούς υπήρχε ένα μεγάλο χάλκινο ἄνθεμον, δηλαδή ένα φυτικό κόσμημα με άνθη. Η παρουσία της Αθηνάς δίπλα στον Ήφαιστο δικαιολογείται από τον αττικό μύθο για τη γέννηση του Εριχθονίου, μυθικού γενάρχη των Αθηναίων: Ο Ήφαιστος ερωτεύθηκε την Αθηνά και προσπάθησε να συνευρεθεί μαζί της, εκείνη όμως τον απέφυγε και το σπέρμα του έπεσε στη γη, η οποία κυοφόρησε και γέννησε το παιδί που πήρε το όνομα Εριχθόνιος ("αυτός που βγήκε από τη γη"). Τον Εριχθόνιο τον παρέλαβε η ίδια η Αθηνά σαν να ήταν δικό της παιδί και τον έδωσε στην κόρη του Κέκροπα Πάνδροσο μέσα σε ένα καλάθι, με την εντολή να μην το ανοίξει. Το καλάθι το άνοιξαν όμως από περιέργεια οι αδελφές της Πανδρόσου, οι οποίες είδαν μέσα ένα φίδι τυλιγμένο γύρω από το βρέφος και τρελάθηκαν από τον φόβο τους. Σύμφωνα με μια πολύ πιθανή υπόθεση, ο μύθος του Εριχθονίου εικονιζόταν στη βάση του συντάγματος του Αλκαμένη.

    Μαρμάρινο σύμπλεγμα της Πρόκνης με τον Ίτυν. Αθήνα, Μουσείο Ακροπόλεως.

    Έργο του ίδιου γλύπτη ήταν και ο Ερμής Προπύλαιος, που βρισκόταν ακριβώς στην είσοδο της Ακρόπολης. Το γλυπτό ακολουθούσε έναν αρχαϊκό τύπο μνημείου που τοποθετούνταν σε δρόμους ή σε περάσματα και εικόνιζε το κεφάλι του γενειοφόρου θεού επάνω σε μια τετράγωνη στήλη (που την αποκαλούμε ερμαϊκή). Η παράδοση απαιτούσε το κεφάλι να είναι αρχαιοπρεπές και για τον λόγο αυτό είχε αρχαϊκά τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά. Την τεχνοτροπία αυτή, που τη συναντούμε και σε άλλα έργα της κλασικής, της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής εποχής, την ονομάζουμε αρχαϊστική. Από την αντιγραφική παράδοση γνωρίζουμε δύο διαφορετικούς γενειοφόρους Ερμές, για τους οποίους οι επιγραφές που τους συνοδεύουν λένε ότι αντιγράφουν τον Ερμή Προπύλαιο του Αλκαμένη. Είναι προτιμότερο στην περίπτωση αυτή να μιλούμε για παραλλαγές και όχι για πιστά αντίγραφα. Αρχαϊστικό ήταν επίσης και ένα άλλο έργο του Αλκαμένη, το άγαλμα της τρίμορφης Εκάτης που ήταν στημένο στον πύργο της Νίκης, νότια των Προπυλαίων, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παυσανία (Ελλάδος περιήγησις 2.30.2):

    «Ο Αλκαμένης πρώτος, νομίζω, έκαμε τρία αγάλματα Εκάτης ενωμένα σε μια μορφή, η οποία ονομάζεται από τους Αθηναίους Επιπυργιδία· είναι στημένη κοντά στον ναό της Απτέρου Νίκης.» (Έτσι ονομάζει ο Παυσανίας την Αθηνά Νίκη, επειδή εικονιζόταν χωρίς φτερά.)

    Ο Παυσανίας μάς πληροφορεί ακόμη ότι στην Ακρόπολη υπήρχε ένα γλυπτό που εικόνιζε την Πρόκνη και τον Ίτυν, ανάθημα του Αλκαμένη. Σύμφωνα με τον μύθο, η Πρόκνη, κόρη του βασιλιά της Αθήνας Πανδίονα και αδελφή του Ερεχθέα, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Θράκης Τηρέα, γιο του Άρη, και έκανε μαζί του έναν γιο, τον Ίτυν. Αλλά ο βάρβαρος βασιλιάς ερωτεύτηκε την αδελφή της Πρόκνης, την όμορφη Φιλομήλα, την έκανε γυναίκα του με τη βία και, για να κρύψει το παράπτωμά του, της έκοψε τη γλώσσα. Αλλά η Φιλομήλα ύφανε έναν πέπλο, αποτυπώνοντας επάνω του με γράμματα τη συμφορά της και τον έστειλε στην Πρόκνη. Αυτή τότε, για να εκδικηθεί τον Τηρέα, σκότωσε τον γιο της, τον έβρασε και του τον έδωσε να τον φάει. Μετά το έγκλημα οι δύο αδελφές έφυγαν, αλλά ο Τηρέας τις καταδίωξε· όταν κόντευε να τις φτάσει, ικέτευσαν τους θεούς και αυτοί τις μεταμόρφωσαν σε πουλιά, την Πρόκνη σε αηδόνι και τη Φιλομήλα σε χελιδόνι. Ο Τηρέας πάλι μεταμορφώθηκε σε τσαλαπετεινό.

    Αναπαράσταση του αγάλματος της Νέμεσης στον Ραμνούντα, έργου του Αγορακρίτου.

    Στην Ακρόπολη βρέθηκε, σε αποσπασματική κατάσταση, ένα μαρμάρινο σύμπλεγμα που εικονίζει μια όρθια γυναίκα με ένα έντονα κινημένο μικρό παιδί μπροστά στο δεξιό της σκέλος πρέπει να είναι η Πρόκνη που ετοιμάζεται να σφάξει τον Ίτυν και, επομένως, το ανάθημα του Αλκαμένη. Η σύνθεση είναι ευφάνταστη και τολμηρή: το παιδί φαίνεται να αισθάνεται ότι κινδυνεύει και αναζητά την προστασία της μητέρας του, η οποία όμως κρατούσε, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, με το υψωμένο δεξί της χέρι ένα μαχαίρι, έτοιμη να σκοτώσει το παιδί. Προβληματισμό έχει δημιουργήσει στους αρχαιολόγους η ποιότητα του γλυπτού, που δεν είναι αυτή που θα περιμέναμε για έργο ενός κορυφαίου γλύπτη. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, η εκτέλεση της σύνθεσης να μην οφείλεται στον ίδιο τον Αλκαμένη, αλλά στους τεχνίτες του εργαστηρίου του. Το γλυπτό μπορεί να χρονολογηθεί με βάση την τεχνοτροπία του στην εικοσαετία 430-410 π.Χ. Γνωρίζουμε ότι στα χρόνια αυτά ο Σοφοκλής ανέβασε στο θέατρο του Διονύσου μια τραγωδία με τον τίτλο Τηρεύς, που είχε θέμα την τραγική ιστορία της Πρόκνης και του γιου της. Δεν αποκλείεται επομένως το ανάθημα του Αλκαμένη να είναι εμπνευσμένο από το δράμα του Σοφοκλή, παρόλο που δεν έχουμε πληροφορίες ότι οι δύο άνδρες σχετίζονταν μεταξύ τους.

    Ο δεύτερος σημαντικός μαθητής του Φειδία ήταν ο Αγοράκριτος από την Πάρο, του οποίου η πιο σημαντική δημιουργία, το μαρμάρινο άγαλμα της θεάς Νέμεσης στον Ραμνούντα της Αττικής, έχει σωθεί σε πολύ αποσπασματική κατάσταση και χρονολογείται στη δεκαετία 430-420 π.Χ. Τα περισσότερα θραύσματα του αγάλματος βρίσκονται στις αποθήκες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και στον αρχαιολογικό χώρο του Ραμνούντα. Ένα αρκετά μεγάλο θραύσμα του κεφαλιού μεταφέρθηκε ήδη τον 18ο αιώνα στην Αγγλία και βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Το άγαλμα, με ύψος 3,50-3,60 m (το συνολικό ύψος μαζί με τη βάση ήταν 10 πήχεις, δηλαδή 4,44 m), ήταν κατασκευασμένο από παριανό μάρμαρο και εικόνιζε τη θεά όρθια, ντυμένη με χιτώνα και ιμάτιο, με φιάλη στο προτεταμένο δεξί χέρι και κλαδί μηλιάς στο αριστερό. Η φιάλη, που πρέπει να τη φανταστούμε χάλκινη όπως και το κλαδί της μηλιάς, ήταν διακοσμημένη με ανάγλυφες κεφαλές Αιθιόπων. Ο περιηγητής Παυσανίας και ορισμένοι μεταγενέστεροι λεξικογράφοι παραδίδουν, πιθανότατα με βάση μια τοπική παράδοση, ότι δημιουργός του αγάλματος της Νέμεσης ήταν ο Φειδίας.

    Άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, ωστόσο, αποδίδουν το άγαλμα στον μαθητή του Φειδία Αγοράκριτο. Η πληροφορία αυτή πρέπει να θεωρηθεί αξιόπιστη, γιατί ανάγεται στον Αντίγονο τον Καρύστιο, έναν συγγραφέα της ελληνιστικής εποχής με πολλές γνώσεις για την τέχνη, ο οποίος είχε διαβάσει την υπογραφή του Αγορακρίτου σε μια διπλωμένη ξύλινη πινακίδα (πτυχίον), κρεμασμένη από το κλαδί της μηλιάς στο αριστερό χέρι του αγάλματος. Το άγαλμα της Νέμεσης το αποκατέστησε ο Γιώργος Δεσπίνης, ο οποίος ταύτισε πολλά από τα θραύσματά του και αναγνώρισε τον αγαλματικό τύπο σε μια σειρά από αντίγραφα των ρωμαϊκών χρόνων. Το καλύτερο από τα αντίγραφα, στο οποίο βασίστηκε η αναπαράσταση), βρίσκεται στη γλυπτοθήκη Ny Carlsberg της Κοπεγχάγης. Η βάση του αγάλματος ήταν διακοσμημένη με ανάγλυφες παραστάσεις από τον μύθο σχετικά με τη γέννηση της Ελένης. Τα ανάγλυφα, που τα περιγράφει ο Παυσανίας, έχουν αποκατασταθεί σήμερα σε αρκετά μεγάλο βαθμό (Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις 1.33.7):

    «Θα περιγράψω τώρα τα ανάγλυφα του βάθρου του αγάλματος, αφού πρώτα αναφέρω τα εξής μόνον χάριν της σαφήνειας: Οι Έλληνες λένε πως μητέρα της Ελένης ήταν η Νέμεση, ενώ η Λήδα μόνο τη θήλασε και την ανάθρεψε· πατέρας της Ελένης και οι Έλληνες και όλοι επίσης παραδέχονται ότι ήταν ο Ζευς και όχι ο Τυνδάρεως. Ο Φειδίας που είχε ακούσει την παράδοση αυτή παράστησε την Ελένη να οδηγείται από τη Λήδα στη Νέμεση· επίσης παράστησε τον Τυνδάρεω και τα παιδιά του και έναν άνδρα με άλογο πλάι του, στον οποίο αναφέρεται το όνομα ιππεύς. Υπάρχει επίσης και ο Αγαμέμνων και ο Μενέλαος και ο Πύρρος, ο γιος του Αχιλλέα, που πρώτος πήρε σύζυγο την Ερμιόνη, την κόρη της Ελένης. Ο Ορέστης παραλείφθηκε για την τολμηρή πράξη κατά της μητέρας του· παρά ταύτα η Ερμιόνη είχε μείνει σε κάθε περίσταση κοντά του και του γέννησε και παιδί. Παραπέρα στο βάθρο παριστάνεται κάποιος που αποκαλείται Έποχος και κάποιος άλλος νέος· σχετικά με αυτούς δεν άκουσα τίποτε άλλο, παρά μόνο πως ήταν αδελφοί της Οινόης, από την οποία πήρε το όνομα ο δήμος.»

    Άλλο σημαντικό έργο του Αγορακρίτου ήταν το καθιστό άγαλμα της μητέρας των θεών στο Μητρώον στην Αγορά της Αθήνας. Ο τύπος του αγάλματος μας είναι γνωστός από ένα αντίγραφο από τη Λιβαδιά στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Χαιρώνειας.

    Πηγές: greek-language, ellaniapili


    0 0

    Οι εργασίες για τη δημιουργία του Μητροπολιτικού Σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης έφεραν στο φως ένα νέο σπουδαίο αρχαιολογικό εύρημα.

    Στον Σταθμό Αγίας Σοφίας αποκαλύπτεται μία μεγάλη μαρμαροστρωμένη πλατεία των βυζαντινών χρόνων, που όμοια της δεν έχει βρεθεί ξανά. Η πλατεία, που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα, σύμφωνα με τα πρώτα ανασκαφικά δεδομένα, φαίνεται να έχει σχήμα ωοειδές. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σημαντικό εύρημα, καθώς όμοια πλατεία έχει ανακαλυφθεί μόνο στην Ιορδανία, στην πόλη Γέρασα.

    Άγνωστο παραμένει το μέλλον της πλατείας, που δεν βρίσκεται σε ιδιαίτερα καλή κατάσταση, καθώς εξετάζεται ακόμα και το ενδεχόμενο διατήρησης μονάχα ενός τμήματός της. Η απόφαση θα ληφθεί από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ).

    Η μαρμαροστρωμένη πλατεία βρίσκεται σε απόσταση λίγων οικοδομικών τετραγώνων από τον Σταθμό Βενιζέλου επί της Εγνατίας, όπου έχει βρεθεί η βυζαντινή λεωφόρος της Θεσσαλονίκης, η οποία θα διατηρηθεί επιτόπου, σύμφωνα με τη γνωμοδότηση του ΚΑΣ που υπέγραψε πρόσφατα η υπουργός Πολιτισμού, Λυδία Κονιόρδου.

    Πηγή: Ναυτεμπορική


    0 0

    Η πύλη της Νάξου (Πορτάρα) σύμφωνα με τους καθηγητές τις αρχαιολογίας R.Desborough και R. Popham πρέπει να ήταν αντίγραφο μιας αρχαιότερης κατασκευής ενώ η ηλικία της, δεν ξεπερνά το 500 π.Χ.

    Εν συνεχεία, η κυρίως υπεύθυνη για τις ανασκαφές στο νησί, Χρυσούλα Καρδάρα διορθώνει τους δύο καθηγητές, ανακαλύπτοντας ναΐσκο του θεού Απόλλωνα, υποθέτοντας έτσι ότι η Πύλη αποτέλεσε αρχικό μέρος του ναού.

    Η χρονολόγηση της δε, τοποθετεί το μνημείο στο 350 π.Χ. Το 1977 όμως, δημοσιεύει μια νέα μελέτη με τίτλο «Απλώματα Νάξου» προκαλώντας σάλο (σε σημείο να χάσει την δουλειά της!) αφού ισχυρίστηκε ότι, τόσο η Πύλη όσο και τα ευρεθέντα αγγεία δεν διαθέτουν ομοιότητες με τους πολιτισμούς της Ηπειρωτικής Ελλάδας.

    Όσον αφορά στην τεχνοτροπία της Πύλης, υποστήριξε ότι δεν έχει στην πραγματικότητα στοιχεία κλασικής περιόδου αλλά είναι αντίγραφο αντίστοιχων πυλών της περιόδου πριν από την έκρηξη του ηφαιστείου της Θύρας, δηλαδή πολύ πριν το 1613 π.χ!!! (θυμίζει την αιγυπτιακή πύλη του Αμπού Σιμπέλ)

    Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά η Καρδάρα υπερασπίστηκε έμμεσα την παρουσία της Ατλαντίδας στις Κυκλάδες, θεωρία την οποία διάνθισε αργότερα ο καθηγητής Σπυρίδωνας Μαρινάτος.

    Για την Πύλη της Νάξου η πλέον συμβατική θεώρηση, την περιγράφει σαν κομμάτι του ενός – μάλλον – ανολοκλήρωτου ναού αφιερωμένου στον Απόλλωνα.

    Τα αρχαιολογικά στοιχεία επιβεβαιώνουν την παρουσία ενός μικρού ναού στο νησάκι, κανένας επιστήμονας όμως δεν μπόρεσε να εξηγήσει πως μια τεράστια πύλη με ύψος 6 μέτρα και πλάτος 3,5 αποτέλεσε είσοδο σε ένα ναΐσκο!

    Κάπως έτσι, οι αρχαιολόγοι προχώρησαν στη θεωρία πως ήταν κάποτε ένα ναυτικό παρατηρητήριο. Πρόκειται όμως για μια εντελώς αντιεπιστημονική θέση! Αφού, όχι μόνο οι ορμίσκοι κοντά στη Πύλη είναι εντελώς ακατάλληλοι για προσάραξη πλοιαρίων αλλά και καμιά έρευνα ή ανασκαφή δεν έδειξε ποτέ οποιαδήποτε σύνδεση μεταξύ της Πύλης και θάλασσας!

    Επίσης, γεγονός αδιαμφισβήτητο, κάθε ναυτικό ακρωτήριο διέθετε αποθήκες για τα εμπορεύματα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι αρχαίες αποθήκες δεν υπάρχουν κοντά στην Πύλη αλλά αντιδιαμετρικά στην άλλη άκρη του νησιού.

    Αν στραφούμε για λίγο στους Ασσύριους, θα δούμε πως είχαν τη συνήθεια να υψώνουν ναούς και διοικητικά κέντρα με την προσθήκη γιγαντίων πυλών στις εισόδους. Η Πύλη της Χατούσας είναι εμφανές παράδειγμα!

    Η συγκεκριμένη πύλη διακοσμείται με λέοντες και γρύπες, στοιχείο που όπως διδάσκει η ακαδημαϊκή αρχαιολογία δεν είναι παρά μυθολογική απήχηση των θρησκευτικών πιστεύω των Ασσυρίων.

    Ο ερευνητής Robert Bauval διαρκώς επισημαίνει την αξία του αστερισμού του Λέοντα ως κύριου «συστατικού» της αρχαίας σκέψης. Συγκεκριμένα, η Πύλη της Χατούσας είναι προσανατολισμένη προς τον αστερισμό του Λέοντα, όπως ακριβώς υποδεικνύει και η θέση της Πύλης της Νάξου. Ουσιαστικά κάνουμε λόγο για μια αστρική λατρεία των μεσογειακών πολιτισμών!

    Ο Αndrew Collins στο βιβλίο του The Cygnus Mystery θεωρεί πως πίσω από την τεχνοτροπία του Gobekli Tepe κρύβεται η λατρεία του αστερισμού του Κύκλου.

    Επίσης ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Oklahoma, Mike Xu βρίσκει ομοιότητες μεταξύ των αστρονομικών γνώσεων του πολιτισμού των Ολμέκων μ αυτές του Gobekli Tepe τονίζοντας την αξία του αστερισμού του Λέοντα στους αρχαίους πολιτισμούς.

    Με τις διαπιστώσεις του καθηγητή Xu περνάμε στην αμερικάνικη ήπειρο: στην περιοχή του Cuzco του Περού και κατά την διάρκεια του εορτασμού του θεού ήλιου Ind Raymi (στις 24 Ιουνίου) οι πιστοί χορεύουν τελετουργικά γύρω από τιςπύλες του αρχαίου οχυρού Sacsahuaman και εδώ ξανά η λατρεία του αστερισμού του Λέοντα αλλά υπό διαφορετική ονομασία!

    Κάπου αλλού τώρα, στην Περιοχή του Wyoming με την ονομασία MatoTeepee, υψώνεται ο «Οφθαλμός των Θεών». Σε παράδοση της φυλής των Αrapacho Iνδιάνων υπάρχει καταγεγραμμένα ο θρύλος της ύπαρξης μίας πύλης πάνω εκεί στον λόφο. Η λατρεία του Λέοντα ξανά!

    Είναι σύμπτωση άραγε που και η Αιγυπτιακή Σφίγγα προσανατολίζεται προς τον ίδιο τον αστερισμό; Τι μας δείχνουν όλες αυτές οι ομοιότητες; Την ύπαρξη ενός παγκόσμιου πολιτισμού με τις ίδιες θρησκευτικές και τεχνογνωσιακές καταβολές. Ίσως ένας ανώτερος τεχνολογικά πολιτισμός...

    Ο συγγραφέας Richard Leviton στο έργο του Stars on the Earth ισχυρίζεται πως όλες αυτές οι λίθινες πόρτες δεν είναι απλά θρησκευτικές προεκτάσεις του ψυχισμού των πιστών αλλά πύλες ικανές να μας μεταφέρουν υλικά σε άλλους διαστρικούς κόσμους!

    Μάλιστα, υπάρχουν χαρακτηριστικές ομοιότητες που συνδέουν τις πύλες σ ένα ενιαίο σύνολο.

    Στην μακρινή Κένυα και στο όρος Kere Nyaga υψώνονται δύο πύλες οι οποίες μεταφραζόμενες σημαίνουν «τα ανοίγματα προς τον ουρανό».

    Στο Ιράν υπάρχει ένας λόφος Ushi darena o οποίος μεταφράζεται ως «Ο λόφος του φωτός», διότι στην κορυφή του υπάρχουν απομεινάρια πύλης με την ίδια ονομασία. Στην Τανζανία υπάρχει η πύλη OI Doinyo Lengai ( Το πέρασμα στη γη των θεών).

    Σχετικά με την Πύλη της Νάξου, ο Leviton τόνισε ότι η λατρεία του Απόλλωνα στο νησί αποδεικνύει τη θεωρία του, ότι πάλι μια θεά του Φωτός συνδέεται με την ανέγερση πυλών!

    Στην ραχοκοκαλιά των Άνδεων 3.825 μέτρα πάνω από την στάθμη της θάλασσας στην αρχαία πολιτεία Tiahuanaco της Βολιβίας, βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά αινίγματα του πλανήτη.

    Οι διαστάσεις αυτού του μεγαλιθικού μνημείου (3*4 μέτρα) μπορεί να μην προκαλούν το θαυμασμό, ασφαλώς όμως η κατασκευή του από ένα και μοναδικό λίθο που ζυγίζει κάτι παραπάνω από 10 τόνους προκαλεί έκπληξη.

    Βλέπετε η πύλη του Ηλίου δεν κατασκευάστηκε και τοποθετήθηκε στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα (γεγονός που θα απλοποιούσε το μυστήριο) παρά σε τόπο που οι αρχαιολόγοι αγνοούν, όπως επίσης δεν γνωρίζουν την ημερομηνία κατασκευής, αυτούς που τη δημιούργησαν και φυσικά τον ίδιο το σκοπό της!

    Έχουν ειπωθεί πολλά για την πύλη του Ηλίου. Ανθρώπινες φιγούρες, ελέφαντες, κόνδορες και άλλα μυστηριώδη πουλιά υπάρχουν σμιλεμένα στην επιφάνεια της πύλης ενώ στο επίκεντρο στέκει μια καλοσχεδιασμένη μορφή που κάποιοι αναγνωρίζουν σ αυτή τον ηλιακό θεό Viracocha.

    Σύμφωνα με τους τοπικούς θρύλους από το βυθό της λίμνης Titicscs δίπλα στην πόλη Τiahuanaco ήταν που αναλήφθηκε ο Viracocha μεγαλοπρεπής με κεραυνούς στα χέρια και δάκρυα βροχής να δακρύζουν από τα μάτια του. Ο θεός έκλαψε για την πορεία της ανθρωπότητας που έπλασε αλλά αποφάσισε να μην ξεκάνει αυτό που είχε δημιουργήσει.

    Στην Αρχαία πόλη Tiahuanaco, λοιπόν πάνω στα ψηλά βουνά βρίσκεται η πύλη του Ηλίου να αγναντεύει σιωπηλά την εμφάνιση του θεού. Κάποιοι λένε ότι η πύλη αναγέρθηκε μερικές εκατονταετίες μετά τον Χριστό. Κάποιοι άλλοι όμως, όπως οπ Γερμανός μηχανικός Arthur Posnansky, υπολογίζουν πως η αληθινή της ηλικία ξεπερνά τα 15 χιλιάδες χρόνια!

    Βέβαια οι αποτυχημένες προσπάθειες του Posnasky για τον αποσυμβολισμό της πύλης τον οδήγησαν στο να δηλώσει πως πρόκειται απλά για ένα είδος τέχνης.

    Αντίθετα, ο καθηγητής Schindler Bellamy δημοσίευσε το 1956 μια 400σέλιδη εργασία με την οποία όχι μόνο συμφωνούσε με τους υπολογισμούς του Posnasky αλλά επιπλέον υποστήριζε πως είχε κατορθώσει να διαβάσει τα σύμβολα συμπεραίνοντας πως η πύλη του Ηλίου ήταν ημερολόγιο που υπολόγιζε την κίνηση της Γης όταν ακόμη δεν υπήρχε η σελήνη που έχουμε σήμερα!

    Το εκπληκτικό αυτό πόρισμα έκαναν αργότερα συγγραφείς όπως ο Εριχ Φον Ντάινικεν να μιλήσουν για επαφή του πολιτισμού του Tiahuanaco με εξωγήινους.
    Μήπως ο φωτοβόλος θεός Viracocha που βγήκε από την λίμνη, ήταν ένα υποβρύχιο UFO;

    H πύλη του Ηλίου ή El Hijo (ό υιός) όπως αποκαλείται από τους κατοίκους της Βολιβίας είναι το μοναδικό μεγαλιθικό μνημείο σε τόσο μεγάλο ύψος κι αυτό από μόνο του είναι αρκετά αξιοπερίεργο.

    Όσον αφορά δε την αρχαία πολιτεία στην οποία βρίσκεται, το πραγματικό της όνομα δεν είναι Tiahuanaco αλλά Tiwanaku λέξη που σχετίζεται με τον όρο taypiqala ( στη διάλεκτο Aymara των Άνδεων) που σημαίνει « λίθος στο κέντρο», υπονοώντας πως για τους κατοίκους ο τόπος αυτός ήταν το κέντρο του κόσμου!

    Παρόλα αυτά, κανείς δεν γνωρίζει το αρχικό όνομα της περιοχής, καθότι η γλώσσα αυτών που κατοικούσαν κάποτε εκεί ψηλά στις Άνδεις έχει σβήσει, μαζί με σχεδόν κάθε άλλο ίχνος τους.

    Ο πολιτισμός της Tiahuanaco άκμασε και παράκμασε εντελώς ξαφνικά. Μάλιστα όταν ο Γερμανός αρχαιολόγος Max Uhe εξερεύνησε την περιοχή την περίοδο 1860-1901, συμπέρανε πως ο πολιτισμός που δημιούργησε την πύλη ήταν κοιτίδα των υπολοίπων των πολιτισμών του Νέου Κόσμου!

    Πρόκειται για ένα μάλλον ρομαντικό πόρισμα καθότι η σύγχρονη, αρχαιολογική σκαπάνη έχει δείξει πως τα χαμηλότερα επίπεδα του Tiahuanaco χρονολογούνται γύρω στο 500 π.χ ενώ η πύλη θεωρείται πως είναι ακόμα νεώτερη, ανήκει δηλαδή στον 8 αιώνα μ.Χ.

    Σύμφωνα με τον ερευνητή W.Perry και το έργο του The children of the sun το Tiahuanaco ήταν αποικία των Αιγύπτιων. Ο Perry υποστηρίζει ότι η γυναίκα Φαραώ Hatshepsut oοργάνωσε το 1470 αποστολή στην μυθική Πουντ ( Αμερική;)με σκοπό την εύρεση νέων κοιτασμάτων χαλκού και αργυρού.

    Φτάνοντας έτσι στην περιοχή μετέπειτα Tiahuanaco, ανέγειρε εκτός των άλλων οικοδομημάτων και το περίφημο μεγαλιθικό μνημείο χαλκεύοντας τη μορφή του ηλιακού θεού Ρα.
    Ο Ρα λοιπόν και όχι ο Viracocha είναι σχεδιασμένος πάνω στην πύλη, ενώ ο τρόπος με τον οποίο είναι κομμένοι οι λίθοι του Tiahuanaco σημειώνει ο perry θυμίζουν έντονα το ναό Pakhet στην περιοχή Minya της Αιγύπτου.

    Μια διαφορετική προσέγγιση τώρα παντρεύει το μυστήριο της πύλης του Ηλίου με αυτό της Ατλαντίδας, χάρη στο θεό Viracocha που φιγουράρει μεγαλοπρεπώς στο κέντρο του μνημείου.

    Άλλοι πάλι λένε ότι ο Viracocha ήταν μια βόμβα υδρογόνου και ότι τα «αρδευτικά κανάλια» της περιοχής χρησιμοποιήθηκαν ως αγωγοί μεταφοράς γεωμαγνητικής ενέργειας...καθώς και τα μεγάλα δίδυμα αγάλματα που βρίσκονται στο Tiahuanaco είναι οπλισμένα με φλογοβόλο!

    Τέλος, ο David Flynn ισχυρίζεται ότι ο περίγυρος χώρος του Τiahunaco, εφόσον το παρατηρήσουμε από ψηλά, αποτελείται από δεκάδες πετρογλυφικά μια ξεχασμένης εποχής των γιγάντων.

    Και με τον όρο γίγαντες δεν εννοεί κάποιους ευμεγέθεις ανθρώπους αλλά μεταφορικά, μια τεχνολογικά εξελιγμένη κοινωνία. Δανειζόμενος μάλιστα αρκετά στοιχεία από το σύμβολο του Προμηθέα ισχυρίζεται πως το Tiahuanaco ως πολιτισμός υπήρξε ο γεννήτορας των μυθολογικών παραδόσεων της υφηλίου.

    Ο μύθος δε της υπερτεχνολογικά ανεπτυγμένης Ατλαντίδας προέρχεται από τη συγκεκριμένη τοποθεσία ενώ η μορφή του μυστηριώδους θεού στην πύλη είναι ένας από τους ανωτέρους ιερείς – επιστήμονες του χαμένου πολιτισμού.

    Πηγή: kastamonitis.blogspot.gr


    0 0

    Κατά τον – 7ον αιώνα και ενώ εσυνεχίζετο ο Β΄ Ελληνικός αποικισμός, παρουσιάστηκε η ανάγκη καταγραφής και προσαρμογής του άγραφου δικαίου, σε έναν κώδικα νόμων, ο οποίος θα ήταν εις θέσιν να εγγυηθεί την κοινωνικήν ηρεμίαν και την εύρυθμον λειτουργίαν των πόλεων-κρατών και των αποικιών τους.

    Κάτω από αυτήν την αναγκαιότητα, πολλές πόλεις ανέθεταν σε σπουδαίους άνδρες, οι οποίοι έχαιραν του σεβασμού και της αποδοχής των συμπολιτών τους, να συντάσσουν νόμους, τους οποίους οι πόλεις ανελάμβαναν την υποχρέωσιν να τηρήσουν!

    Οι άριστοι αυτοί άνδρες, ονομάζονταν νομοθέτες ή αισυμνήτες, εθεωρούντο άνδρες ιεροί και σεβαστοί, ως εμπνεόμενοι από τον Δία, τον προστάτην του Δικαίου, και κανείς εκ των συμπολιτών τους δεν επιτρεπόταν να τους βλάψει.

    Τέτοιοι γνωστοί νομοθέτες ήταν ο Ζάλευκος, ο Σόλων, ο Χαρώνδας, ο Λυκούργος, ο Χίλων, ο Κλεισθένης, κ.α.

    Διά την ζωήν του Χαρώνδου, δεν έχουν διασωθεί αρκετές πληροφορίες. Έχει όμως διασωθεί ένα μεγάλο τμήμα του νομοθετικού του έργου, μέσα από τις αναφορές των αρχαίων συγγραφέων. Θεωρείται από τους σπουδαιότερους νομοθέτες της αρχαιότητος.

    Έζησε ανάμεσα στον – 7ον και στον – 6ον αιώνα και ως πόλη της καταγωγής του φέρεται η Κατάνη της Σικελίας.

    Οι νόμοι του ήταν πρωτοποριακοί και εκτός από την πατρίδα του, διά την οποίαν ενομοθέτησε, εφαρμόσθηκαν και από άλλες πόλεις της Σικελίας και της Κάτω Ιταλίας.

    Αλλά ας δούμε μερικούς από τους νόμους του νομοθετικού του έργου, όπως αυτοί διεσώθησαν από την αρχαιοελληνικήν γραμματείαν:

    1) Νόμος περί παιδείας και εκπαιδεύσεως των νέων:

    Ο Χαρώνδας θεωρούσε, πολύ ορθά, την ανάγνωσιν και την γραφήν, ως απαραίτητον προϋπόθεσιν πάσης άλλης μαθήσεως και δεν θα έπρεπε κανείς από τους πολίτες να στερείται αυτής της γνώσεως, διά να μπορεί να συμμετέχει σε όλα τα αγαθά, τα οποία απορρέουν από την γνώσιν αυτήν. Εθέσπισε λοιπόν διάταξιν, με την οποίαν η πόλις ανελάμβανε την δαπάνη και την φροντίδα, διά την δωρεάν εκπαίδευση όλων των νέων της πόλεως!
    Η σύγχρονη λοιπόν ιδέα περί «δωρεάν παιδείας», η οποία μόνον ως σύνθημα έχει εφαρμοσθεί, δεν είναι και τόσον σύγχρονη!!!

    2) Νόμος περί συκοφαντίας:

    Ο νομοθέτης όρισε διάταξιν, με την οποίαν όποιον είχε κριθεί ένοχος συκοφαντίας, τον στεφάνωναν με μυρίκη και τον περιέφεραν στην πόλιν, διά να δείχνουν σε όλους τους συμπολίτες, ότι ο ένοχος κατείχε το έπαθλον της πονηρίας. Αναφέρεται δε ότι αρκετοί, οι οποίοι κατεδικάσθησαν με αυτήν την κατηγορίαν, δεν μπόρεσαν να υπομείνουν την ατίμωσιν και αυτοκτόνησαν.

    3) Νόμος περί «κακομιλίας»:

    Η εκτίμησις του Χαρώνδα ήταν ότι πολλές φορές, άνθρωποι καλοί και σώφρονες μπορούν να διαστρέψουν τον χαρακτήρα τους προς το κακόν, από την φιλίαν και την συναναστροφήν τους με πονηρούς και κακούς ανθρώπους. Θέλοντας λοιπόν να περιορίσει αυτό το φαινόμενον, απαγόρευσε με νόμο την φιλίαν και τον συγχρωτισμόν των πολιτών με ανθρώπους αποδεδειγμένα κακούς και διεφθαρμένους και εθέσπισε δίκες περί «κακομιλίας» (κακής συναναστροφής), με σημαντικές ποινές, αποτρέποντας τους πολίτες από αυτόν τον κίνδυνον.

    4) Νόμος διά την προστασίαν των ορφανών:

    Ο νόμος αυτός προέβλεπε την επιτροπείαν της περιουσίας των ορφανών από τους συγγενείς του πατέρα τους και αντίστοιχα την ανατροφήν τους από τους συγγενείς της μητέρας των. Από μίαν πρώτην ματιάν ο συγκεκριμένος νόμος φαίνεται άνευ ουσίας, όμως αν τον εξετάσει κανείς, θα τον εύρη πολύ σημαντικόν, διότι ενέχει την πρωτότυπον και σοφήν σκέψιν του νομοθέτη, η οποία διέβλεψε ότι οι συγγενείς των ορφανών από την πλευράν της μητέρας, δεν θα είχαν λόγον να βλάψουν τα ορφανά, επειδή δεν τους παρεχωρούντο κληρονομικά δικαιώματα επί της περιουσίας των, και οι συγγενείς από την πλευρά του πατέρα τους, δεν θα είχαν την ευκαιρία να δολιευθούν την ζωήν τους, διότι δεν τους ανετίθετο η ανατροφή των ορφανών!

    5) Νόμος διά τους λιποτάκτες και τους φυγόστρατους:

    Οι νόμοι όλων των άλλων νομοθετών προέβλεπαν διά τους λιποτάκτες και τους φυγόστρατους την θανατικήν ποινήν. Ο Χαρώνδας εθέσπισε νόμον, οι ένοχοι αυτών των αδικημάτων να τιμωρούνται με την ποινή της υποχρεώσεως να παραμένουν στην αγορά επί τρείς ημέρες φορώντας γυναικεία φορέματα! Η ταπείνωσις την οποίαν επέφερε στους ενόχους η ποινή αυτή, απέτρεπε τους πολίτες από την ανανδρία και επί πλέον οι ένοχοι με την διάσωσίν τους από τον θάνατον, είχαν την ευκαιρίαν να βοηθήσουν την πατρίδα τους σε επόμενην πολεμικήν ανάγκην, νουθετημένοι από την ταπείνωσιν της τιμωρίας και προσπαθώντας να ξεπλύνουν την ντροπήν τους με γενναία ανδραγαθήματα!

    6) Νόμος περί διασώσεως των νόμων:

    Ο Χαρώνδας εγνώριζε την σημασία της διατηρήσεως των νόμων και της πειθαρχείας των πολιτών σ’ αυτούς. Τοιουτοτρόπως και διά να μην μπορούν οι νόμοι να αλλάζουν εύκολα με την προτροπήν ολίγων και να εξωθούνται οι πολίτες σε εμφύλιες διαμάχες, εθέσπισε την διάταξιν της διασώσεως των νόμων ως εξής:

    Κάθε πολίτης, ο οποίος ενόμιζε ότι κάποια διάταξις των νόμων ήταν άδικη και έπρεπε να αλλάξει, ήταν υποχρεωμένος να κάνει την εισήγησιν της τροπολογίας του ενώπιον του λαού, έχοντας περασμένην στον λαιμόν του μίαν θηλειάν και την οποίαν θα εξακολουθούσε όρθιος να φέρει στον λαιμόν του μέχρι ο λαός να αποφανθεί διά την εισήγησιν του. Αν η συνέλευσις του λαού δεχόταν την τροπολογίαν, ο πολίτης ο οποίος την εισηγήθηκε, θα ελευθερωνόταν και η τροπολογία θα γινόταν νόμος της πόλεως. Αν όμως απερρίπτετο η εισήγησίς του, έπρεπε ο λαός να τραβήξει την θηλειάν και ο εισηγητής να πεθάνει!
    Κατ’ αυτόν τον τρόπον εξασφαλίσθηκε η ισχύς των νόμων και κάθε αναθεώρησίς των έπρεπε να έχει την αποδοχήν όλων, κάτι που οι σημερινοί πολιτικοί και νομοθέτες το αποφεύγουν συστηματικά και δι’ ευνόητους λόγους!!

    Τα ανωτέρω αποτελούν ένα απάνθισμα των σημαντικότερων νόμων του Χαρώνδου, οι οποίοι εκάλυπταν όλο το κοινωνικοπολιτικόν φάσμα μίας πόλεως και υιοθετήθηκαν από πολλές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδος, αλλά και της κυρίως Ελλάδος και της Ιωνίας.

    Το πλέον σημαντικόν όμως γεγονός από την πολιτείαν του Χαρώνδου, ήταν ο θάνατός του, χαρακτηριστικός του ήθους και της σοφίας του μεγάλου νομοθέτου και ο οποίος επεσφράγισε την νομοθεσίαν του!!

    Ο ιστορικός μας Διόδωρος ο Σικελιώτης, στο δωδέκατον βιβλίον της Ιστορικής Βιβλιοθήκης του, μας αφηγείται τις συνθήκες και τον τρόπον, με τον οποίον επήλθε ο θάνατός του.

    Ο Χαρώνδας διαπιστώνοντας ότι στις συνελεύσεις του λαού υπήρξαν περιπτώσεις, κατά τις οποίες ένοπλοι άνδρες δημιουργούσαν επεισόδια ή προκαλούσαν στάσεις και ταραχές, εθέσπισε νόμον, ο οποίος απαγόρευε με ποινή θανάτου στους πολίτες να προσέρχονται ένοπλοι στις συνελεύσεις της πολιτείας. Μίαν ημέραν κατά την οποίαν ευρίσκετο στην ύπαιθρον φέροντας μαζί του ξίφος εξ αιτίας των ληστών, ειδοποιήθηκε εσπευσμένα από πολίτες να σπεύσει στην λαϊκήν συνέλευσιν της πόλεως, επειδή γινόταν ταραχές. Ως νομοθέτης και εγγυητής του πολιτεύματος, ήταν αρμόδιος, ως ιερόν και σεβάσμιον πρόσωπον, διά την επίλυσιν τέτοιων διαφορών και διά τον κατευνασμόν των πνευμάτων.
    Έσπευσε λοιπόν στην συγκέντρωσιν του λαού και διαπιστώνοντας την ταραχήν των πολιτών, εζητούσε να μάθει τα αίτια της αναταραχής, χωρίς να προσέξει επάνω εις την σπουδήν του, ότι έφερε ακόμη μαζί του ζωσμένον στην ζώνην το ξίφος του!

    Κάποιοι από τους πολίτες, οι οποίοι τον εχθρεύονταν, ευρήκαν την ευκαιρίαν να τον κατηγορήσουν, διαδίδοντας στην συνέλευσιν, ότι κατέλυσε ο ίδιος τον νόμον του!Ο Χαρώνδας τότε, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν μπορούσε να δικάσει τον νομοθέτην, αλλά και ότι όλοι θα έπρεπε να είναι υπάκουοι απέναντι στους νόμους, με πρώτον τον άνθρωπον, ο οποίος νομοθετούσε και ο οποίος έδινε το παράδειγμα στους άλλους, συνειδητοποιώντας ότι προσήλθε οπλισμένος στην συνέλευσιν, απήντησε στους κατηγόρους του:
    «Μά τον Δία, αλλά εγώ ο ίδιος θα αποκαταστήσω τον νόμον»! Και βγάζοντας το ξίφος του, εμπρός στα έκπληκτα βλέμματα των συμπολιτών του, έβαλε με το ίδιο του το χέρι τέλος στην ζωήν του, σφραγίζοντας έτσι με την τελευταίαν πράξιν του, τους νόμους τους οποίους εθέσπισε, και γενόμενος με την θυσίαν του μέγιστον και λαμπρόν παράδειγμα ήθους και συνέπειας!!

    Διά το παράδειγμά του αυτό, εξακολουθεί και σήμερα να μένει άγνωστος στους Έλληνες ο μεγάλος αυτός νομοθέτης, επειδή και μόνον το έργον και η πράξις του αποτελούν κόλαφον και διαρκές κατηγορητήριον διά τους σημερινούς «νομοθέτες»!


    0 0

    Ένα από τα πιο αινιγματικά, αλλά πιο άγνωστα πρόσωπα της πλουσιότατης Μυθολογίας μας, είναι και ο Πρωτέας.

    Πρόκειται για έναν μικρό θαλάσσιο θεό, ο οποίος βρίσκεται στην υπηρεσία του μεγάλου θεού της θάλασσας του Ποσειδώνα. Εμφανίζεται ως φύλακας των θαλασσίων ζώων και ιδιαιτέρως των φωκιών και παρουσιάζει εξαιρετικά σημαντικές ιδιότητες.

    Ο Όμηρος παρουσιάζει τον Πρωτέα, ως γέροντα, να φοράει τον σκούφο των ληστοπειρατών και μάλιστα τον παρουσιάζει σαν έναν ΜΑΝΤΗ, ο οποίος έχει την ικανότητα να ΠΡΟΛΕΓΕΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.

    Ο τόπος της κατοικίας του, ήταν ένα υπερμέγεθες άντρο που βρισκόταν στον ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ, από το οποίο έβγαινε το μεσημέρι, για να κοιμηθεί κάτω από την σκιά των βράχων της παραλίας, πολλές φορές ανάμεσα στις φώκιες, αλλά και στα άλλα θαλάσσια τέρατά του!

    Αυτή ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή, που αν κάποιος ήθελε να ΜΑΘΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ από τον προφητικό γέροντα, έπρεπε να καταφέρει, να τον συναντήσει την ακριβώς, κατά την διάρκεια αυτής της ώρας που κοιμόταν.

    Όταν γινόταν αυτό, τότε ο Πρωτέας, ΑΛΛΑΖΕ ΜΟΡΦΕΣ και ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΤΑΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΣ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ!

    Έπαιρνε την μορφή πυρός, την μορφή ύδατος και διάφορες μορφές θηρίων, προκειμένου να αποφύγει την ανάγκη να προφητεύσει...

    Όταν όμως διαπίστωνε ότι οι προσπάθειές του απέβαιναν μάταιες, λάμβανε και πάλι την αρχική του μορφή, ο «νημερτής άλιος γέρων» και προφήτευε χωρίς να υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να κάνει λάθος σε αυτά που θα έλεγε!

    Κατά τον Ηρόδοτο, αλλά και πολλούς άλλους έπειτα ποιητές και μυθογράφους, ο Πρωτέας ήταν γιος του Ποσειδώνα και είχε σύζυγό του την Ψαμάθη ή Τορώνη, από την οποία απέκτησε τρεις γιους: Τον Τηλέγονο και τον Πολύγονο και τον Θεοκλύμενο, όπως και μια θυγατέρα την Θειώνη.

    Ο Πρωτέας είχε ιδρύσει το δικό του βασίλειο, σε μία περιοχή της Θράκης. Όμως οι δύο γιοι του έκαναν κατάχρηση της εξουσίας τους και συχνά διέπρατταν αδικήματα. Μεταξύ άλλων, ανάγκαζαν τους ταξιδιώτες να παλεύουν μαζί τους και τελικά τους σκότωναν.

    Ο Πρωτέας ζούσε ειρηνικά με την οικογένειά του, ώσπου ένα τραγικό συμβάν ήρθε να ανατρέψει την ευτυχισμένη ζωή του. Ο Ηρακλής που κάποτε πέρασε από εκεί, μονομάχησε με τους δύο πρώτους γιους του Πρωτέα και τους σκότωσε.

    Ο Πρωτέας λυπήθηκε τόσο πολύ από τον θάνατό τους που δεν άντεξε τον αβάσταχτο πόνο και αποφάσισε να πέσει στην θάλασσα για να πνιγεί. Οι Θεοί όμως τον ευσπλαχνίστηκαν και όχι μόνο δεν τον άφησαν να πεθάνει, αλλά του χάρισαν την αθανασία, μεταμορφώνοντάς τον σε θεό των νερών.

    Παρόλα αυτά, όσοι τον γνώριζαν έλεγαν ότι μετά από τον θάνατο των δύο γιων του, ο Πρωτέας ήταν πάντα ανέκφραστος, δεν μιλούσε και δεν γελούσε ποτέ.

    Μετά τον θάνατο των παιδιών του, ο Πρωτέας ζήτησε από τον Ποσειδώνα να εγκατασταθεί στην Αίγυπτο.

    Πράγματι, ο θεός άκουσε την παράκλησή του και αποφάσισε να τον βοηθήσει. Έτσι λοιπόν του έφτιαξε έναν δρόμο που ένωνε την Θράκη με την Αίγυπτο. Ο δρόμος αυτός περνούσε πάνω από τη θάλασσα κι έτσι ο Πρωτέας έφτασε μέχρι εκεί χωρίς καν να βρέξει τα πόδια του!

    Έγινε βασιλιάς της Μέμφιδας και η Δράση που ανέπτυξε, ήταν εξαιρετικά πλούσια. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του, φιλοξένησε τον Διόνυσο, στις ανά τον κόσμο περιπλανήσεις του.

    Επίσης περιέθαλψε τον Πάρη και την απαχθείσα Ωραία Ελένη, όταν κατά την διάρκεια μιας τρικυμίας προσορμίστηκαν στην Αίγυπτο.

    Όταν όμως ο Πρωτέας πληροφορήθηκε για το έγκλημα της απαγωγής, κράτησε κοντά του την Ωραία Ελένη και έδωσε στον Πάρη αντί αυτής, ένα είδωλό της, ή το φάντασμά της!
    Στην συνέχεια, παρέδωσε αργότερα την πραγματική Ωραία Ελένη στον νόμιμο σύζυγό της τον Μενέλαο, όταν επέστρεψε από την Τροία.

    Ο Πρωτέας όμως δεν αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα μιας θεότητας που μεταμορφώνεται. Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελεί η Θέτις, η οποία ως θαλάσσια θεά, διέθετε επίσης ανάλογες δυνατότητες μεταμόρφωσης, με αυτές του Πρωτέα.

    Είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό το περιστατικό που περιγράφεται κατά την διάρκεια των περίφημων γάμων της Θέτιδας και του Πηλέα.
    Την στιγμή που ο Πηλέας επιχείρησε να την πλησιάσει, η Θέτις άρχισε να μεταμορφώνεται διαδοχικά σε πυρ, σε ύδωρ, σε λιοντάρι, σε θαλάσσιο όφι, σε δράκοντα και τελικά σε δέντρο!

    Τελικά ο Πηλέας, μετά από μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να την υποτάξει, όταν ο Κένταυρος Χείρωνας, ο οποίος ήταν ένας από τους καλεσμένους στους γάμου, το συμβούλεψε να την κρατάει την Θέτιδα, όσο πιο σφιχτά μπορεί μέσα στην αγκαλιά του.

    Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι οι δυνατότητες της μεταμόρφωσης αλλά οι μαντικές ικανότητες του Πρωτέα, συγκροτούν την προσωπικότητα ενός ακόμα εξαιρετικά ενδιαφέροντος όσο και άγνωστου προσώπου μέσα στην πλουσιότατη μυθολογία μας.


    0 0

    Ένας μικρός βραχώδης λόφος, με τεράστια ιστορία αιώνων, που δεσπόζει στην καρδιά της Αθήνας, εξακολουθεί μέχρι σήμερα να συναρπάζει και να προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης.

    Η Ακρόπολητου 5ου αι. π.Χ., που αποδίδει με τον τελειότερο τρόπο το μεγαλείο, τη δύναμη και τον πλούτο της Αθήνας στην εποχή της μαγαλύτερης ακμής της, τον «χρυσό αιώνα» του Περικλή, άντεξε σε καταστροφές και λεηλασίες που χρονολογούνται από τους αρχαίους ακόμη χρόνους.

    Σήμερα στέκει στον λόφο της, με τα ανεξίτηλα «τραύματα» του χρόνου και της ανθρώπινης ασέβειας εμφανή, θυμίζοντας τη σπουδαία αλλά και πολύπαθη ιστορία της...

    Η καταστροφή των Περσών

    per

    Το 490 π.Χ., μετά τη νίκη τους κατά των Περσών στον Μαραθώνα και για να ευχαριστήσουν τη θεά Αθηνά που τους βοήθησε, οι Αθηναίοι αρχίζουν να χτίζουν έναν νέο ναό στην Ακρόπολη, τον πρώτο από μάρμαρο, τον γνωστό σήμερα ως Προπαρθενώνα.

    Το 480 π.Χ., οι Πέρσες πραγματοποιούν τη δεύτερη εκστρατεία τους. Πυρπολούν την Αθήνα, ανεβαίνουν στην Ακρόπολη, καταστρέφουν και καίνε ναούς και αναθήματα. Μετά την αποχώρηση των εχθρών, οι Αθηναίοι επιδιορθώνουν βιαστικά τα τείχη και ενσωματώνουν στο βόρειο τείχος της Ακρόπολης τον θριγκό του «Αρχαίου Ναού» καθώς και σπονδύλους από τους κίονες του Προπαρθενώνα. Τα σπασμένα αγάλματα από τους ναούς και τα αναθήματα, τα θάβουν με ευλάβεια στα βαθιά ορύγματα.

    acr

    Στα μέσα του 5ου αι. π.Χ., τέθηκε σε εφαρμογή, με πρωτοβουλία του Περικλή, ένα μεγαλεπήβολο οικοδομικό πρόγραμμα που διήρκεσε όλο το β΄ μισό του 5ου αι. π.Χ. Τότε οικοδομήθηκαν, με την επίβλεψη των ικανότερων καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και γλυπτών, τα σημαντικότερα μνημεία που βλέπει σήμερα ο επισκέπτης: ο Παρθενώνας, τα Προπύλαια, το Ερέχθειο και ο ναός της Αθηνάς Νίκης.

    Η επιδρομή των Ερούλων

    heruli

    Το 267 μ.Χ., και ενώ η Αθήνα βρίσκεται ήδη υπό ρωμαϊκή κατοχή, εμφανίζονται οι βάρβαροι επιδρομείς Έρουλοι. Κατά τη διάρκεια επιδρομής τους στην Αθήνα έβαλαν φωτιά στον Παρθενώνα καίγοντας ολοσχερώς κάποια σημεία του ναού και αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια στα μάρμαρα του, μέχρι και σήμερα.

    Οι Ερούλοι διαλύουν στη συνέχεια την Κόρινθο, το Άργος και τη Σπάρτη, αποτυγχάνοντας μόνο στην πολιορκία της Ολυμπίας. Συνεχίζουν προς τον Βορρά, πλιατσικολογώντας την ύπαιθρο. Το 268 μ.Χ. ο ρωμαϊκός στρατός αποφάσισε να τους αντιμετωπίσει στη Θράκη κοντά στον ποταμό Νέστο και στη μάχη που διεξήχθη οι Ερούλοι όχι απλώς ηττήθηκαν αλλά ο αρχηγός τους Ναουλομπάτους παραδόθηκε στους Ρωμαίους. Έναν χρόνο αργότερα, εξάλλου, η οριστική απώθησή τους έλαβε χώρα επί Κλαύδιου Β'του Γοτθικού μετά τη μάχη της Ναϊσσού.

    Μνημεία μετατράπηκαν σε χριστιανικές εκκλησίες

    pic1

    Στους επόμενους αιώνες τα μνημεία της Ακρόπολης υπέστησαν σοβαρές βλάβες από φυσικά αίτια ή από ανθρώπινες επεμβάσεις. Με την επικράτηση του χριστιανισμού και ιδιαίτερα από τον 6ο αι. μ.Χ., τα μνημεία μετατράπηκαν σε χριστιανικές εκκλησίες. Ο Παρθενώνας αφιερώθηκε στην Παρθένο Μαρία, που στη συνέχεια ονομάσθηκε Παναγιά η Αθηνιώτισσα, ενώ στα τέλη του 11ου αιώνα αποτέλεσε τη μητρόπολη της Αθήνας. Το Ερέχθειο είχε μετατραπεί σε ναό του Σωτήρος ή της Θεοτόκου, ο ναός της Αθηνάς Νίκης σε εκκλησάκι και τα Προπύλαια σε επισκοπική κατοικία.

    Ο Παρθενώνας είχε ιερό και αγία τράπεζα, βυζαντινές τοιχογραφίες και εικόνες, άμβωνα και κωδωνοστάσιο που εξείχε μάλιστα από την ξύλινη στέγη της βασιλικής, η οποία στρογγυλοκαθόταν στον σηκό του κλασικού ναού της Παρθένου Αθηνάς. Στον βυζαντινό «Παρθενώνα» είχαν ανοιχτεί στον νάρθηκα, δηλαδή στον πρώτο χώρο για τον εισερχόμενο στον ναό, στα δυτικά, τρεις τάφοι και άλλος ένας στο βόρειο πτερό στην πώρινη υποδομή της πλακόστρωσης, που αφαιρέθηκε. Για το ιερό και την κόγχη του, που ήταν στην ακριβώς απέναντι, την ανατολική, πλευρά είχαν ενσωματωθεί δύο από τους κίονες της εσωτερικής πρόστασης. Εσωτερικά πιθανολογείται πως έγιναν δύο κλίμακες ανόδου στα υπερώα. Επίσης έκλεισε η γιγαντιαία αρχαία θύρα, πλάτους 5 μέτρων και ύψους 10 μ. της δυτικής πλευράς, στον οπισθόναο, και άνοιξε μια πολύ μικρότερη πόρτα. Μέρος της αρχαίας θύρας καλύφθηκε εσωτερικά από έναν τετράγωνο πύργο που φέρει εντός μια ελικοειδή σκάλα από τούβλα. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του πύργου προέρχονταν από το μνημείο του Φιλοπάππου, από τα Προπύλαια και άλλα μνημεία.

    «Δυστυχώς, όλος ο μαρμάρινος εξοπλισμός του Παρθενώνα της περιόδου αυτής (τέμπλο, θυρώματα, θρόνοι, σύνθρονο, κιονίσκοι παραθύρων) έχει καταστραφεί ή τουλάχιστον δεν αναγνωρίστηκε μεταξύ των πολυάριθμων μεσοβυζαντινών μελών που βρέθηκαν στην Ακρόπολη», ανέφερε ο ομ. καθηγητής του ΕΜΠ Χαράλαμπος Μπούρας, όπως έγραφε η «Ελευθεροτυπία» το 2011.

    Ο Φράγκικος Πύργος της Ακρόπολης

    acr1

    Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1204-1456), τα Προπύλαια μετατράπηκαν σε ανάκτορο των Φράγκων ηγεμόνων. Την εποχή αυτή κάνει την εμφάνισή του επάνω στον στυλοβάτη της νότιας πτέρυγας των Προπυλαίων, απέναντι από τον ναό της Αθηνάς Νίκης ένα κτίσμα, γνωστό ως Φράγκικος Πύργος.

    Η κατασκευή του πύργου αποδίδεται στην οικογένεια Ατσαγιόλι (Accaioli), οι οποίοι κυβέρνησαν το Δουκάτο των Αθηνών από το 1388 έως τη πτώση του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1458, μιας και ήταν αυτοί που μετέτρεψαν τα Προπύλαια σε παλάτι. Ο πύργος ήταν ένα τετράγωνο, καθ'όλο το ύψος ισοπαχές κτίσμα, έχοντας μόνο μια είσοδο από δυτικά, και μια εσωτερική ξύλινη σκάλα. Είχε ύψος είκοσι έξι μέτρα και πάχος σχεδόν οκτώ μέτρα. Αρχιτεκτονικά ήταν ακριβώς όμοιος με τους φραγκικούς πύργους της Βενετίας. Ήταν οικοδομημένος από πώρινους λίθους και μερικά πεντελικά μάρμαρα. Κατά την οικοδόμησή του, ο ναός της Νίκης δεν είχε πειραχτεί, αλλά είχε καταστραφεί ή εγκτιστεί μέρος της πτέρυγας των Προπυλαίων και έγινε χρήση μαρμάρων της.

    acr2

    Από τον πύργο αυτό ήταν δυνατό να κατοπτεύονται η θάλασσα και οι δρόμοι της Αθήνας. Παρέμεινε στο σημείο για αιώνες, αντικαθιστώντας οπτικά το προϋπάρχον άγαλμα της Αθηνάς και κατεδαφίστηκε το 1874.

    Οι περιπέτειες του ιερού βράχου την Τουρκοκρατία

    parth

    Στην Τουρκοκρατία (1456-1833), η Ακρόπολη και πάλι έγινε το φρούριο της πόλης, όπου κατοικούσε ο τούρκος φρούραρχος. Με την κατάληψη της Αθήνας από τους Οθωμανούς το 1458, ο Παρθενώνας αναδιαμορφώθηκε για άλλη μία φορά, αυτή τη φορά για να μετατραπεί σε τζαμί, οπότε και συμπληρώθηκε με ένα μιχράμπ, ένα μινμπέρ (άμβωνα) κι έναν ψηλόλιγνο μιναρέ στη θέση του κωδωνοστασίου.

    parth2

    Το 1640 ένας κεραυνός έπληξε τα Προπύλαια στην Ακρόπολη, προκαλώντας νέα καταστροφή, καθώς το μνημείο χρησιμοποιούνταν τότε ως πυριτιδαποθήκη, η οποία εξερράγη καταρρίπτοντας ένα τμήμα του. Σε αυτή την έκρηξη οφείλεται η θραύση και η μετακίνηση αρχιτεκτονικών μελών ενώ πάντως ακολούθησαν και κατεδαφίσεις των κιόνων από τους Τούρκους, προκειμένου να ενισχύσουν τις αμυντικές εγκαταστάσεις τους.

    acr5

    Ζοφερή χρονιά για την Ακρόπολη ήταν το 1687, όταν πολλά αρχιτεκτονικά μέλη του ναού διασκορπίστηκαν γύρω από το βράχο της Ακρόπολης, λόγω μιας βόμβας των Ενετών. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Ενετοτουρκικού πολέμου, ο λόφος πολιορκήθηκε από τον Φ. Μοροζίνι και στις 26 Σεπτεμβρίου 1687,η βόμβα των Ενετών ανατίναξε τον Παρθενώνα που είχε μετατραπεί σε πυριτιδαποθήκη. Η ανατίναξη αυτή άνοιξε τον δρόμο για τη διαρπαγή των σημαντικότερων γλυπτών του μνημείου, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο.

    Ο Λόρδος Έλγιν και τα Γλυπτά του Παρθενώνα

    arb

    Η επόμενη σοβαρή καταστροφή στα μνημεία σημειώθηκε μεταξύ των ετών 1801-1802, με τη διαρπαγή του γλυπτού διάκοσμου του Παρθενώνα από το λόρδο Έλγιν και την αφαίρεση γλυπτών από το ναό της Αθηνάς Νίκης και το Ερέχθειο.

    Ο βρετανός πρεσβευτής στην Υψηλή Πύλη, λόρδος Τόμας Μπρους Έλγιν, επιδόθηκε σε τεράστιας έκτασης απαγωγή των γλυπτών του ναού. Ο Σουλτάνος έδειξε την εύνοιά του στον Έλγιν, ο οποίος και άδραξε την ευκαιρία για να ωφεληθεί προσωπικά και να αποκτήσει μια τεράστια συλλογή από αρχαιότητες, στρέφοντας την προσοχή του στα μνημεία της Ακρόπολης (κυρίως στον Παρθενώνα). Τα συνεργεία του Έλγιν δρούσαν στην Ακρόπολη, προκαλώντας σημαντικές ζημιές στα γλυπτά και το ίδιο το μνημείο, αποσπώντας και διαμελίζοντας ένα σημαντικό μέρος από το σωζόμενο γλυπτό διάκοσμο του Παρθενώνα, μαζί με ορισμένα αρχιτεκτονικά μέλη, όπως ένα κιονόκρανο και ένα σπόνδυλο από κίονα.

    Όσα από αυτά σώθηκαν κοσμούν σήμερα τις προθήκες του Βρετανικού Μουσείου.

    Όταν οι Γερμανοί και οι Ιταλοί ζούσαν στην Ακρόπολη

    er

    Κλοπές, βανδαλισμοί, λεηλασίες σε μουσεία και μνημεία της χώρας, με την Ακρόπολη να κατέχει κυρίαρχη θέση στον κατάλογο των καταστροφών, σημειώθηκαν στην κατοχή, που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1941, με τη γερμανική εισβολή και τερματίστηκε, με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων τον Οκτώβριο του 1944.

    Όπως καταγράφηκε στην έκδοση «Αρχαία της Ελλάδας κατά τον πόλεμο 1940 – 1944» της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, , από τον αρχαιολόγο, γ.γ. της Εταιρείας και ακαδημαϊκό, Βασίλη Πετράκο, παραμονή των στρατιωτικών στην Ακρόπολη και το μουσείο είχε δυσάρεστες συνέπειες για τα μνημεία του Ιερού Βράχου. «Στις αίθουσες των αρχαϊκών αετωμάτων εγκατέστησαν το πλυντήριό τους και το μαγειρείο και το υπόλοιπο μουσείο μεταβλήθηκε σε στρατώνα. Ο Βράχος έγινε στρατιωτική περιοχή, όπου οι στρατιώτες χρησιμοποιούσαν τα πολεμικά μηχανήματα χωρίς φροντίδα για τον τόπο. Άναβαν φωτιές για το πρόχειρο φαγητό τους, βρώμιζαν τα μνημεία με βενζίνες, πετρέλαια και μηχανέλαια και, όπως ήταν φυσικό, μεταχειρίζονταν τα απόμερα σημεία της Ακροπόλεως για αποχωρητήρια. Μαρτυρείται μάλιστα πως ούτε ο Παρθενώνας ούτε τα Προπύλαια γλίτωσαν από τη χρήση αυτή.

    it

    Στους Έλληνες αρχαιολόγους φοβερή εντύπωση έκαμε η φωτογράφιση Ιταλών στρατιωτών αγκαλιά με τις Κόρες του Ερεχθείου, ακόμη φοβερότερη, ότι στην Ακρόπολη σύχναζαν και οι ερωτικοί σύντροφοι των Ιταλών. Δεν παρέλειψαν ακόμη οι ίδιοι να θραύουν αρχιτεκτονικά μέλη για απόσπαση αναμνηστικών κομματιών ή να χαράζουν τα ονόματά τους στα μάρμαρα των μνημείων».

    Στην ίδια έκδοση καταγράφεται και η στάση των ελλήνων αρχαιολόγων την περίοδο αυτή, οι οποίοι ανέλαβαν το περίεργο, όσο και σωτήριο έργο να κρύψουν τα αρχαία, να τα καταχώνουν, να τα «φυγαδεύουν» σε θησαυροφυλάκια, ακόμη και σε σπηλιές.

    parht1

    Σήμερα η Ακρόπολη είναι ένας αρχαιολογικός χώρος, ένα σπουδαίο μνημείο που προσελκύει ανθρώπους από όλη τη Γη. Κανένα από τα κτίρια δεν διατηρεί τη στέγη του. Μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη σώζωνται επάνω στον βράχο, ενώ σε πολλά κτίρια έχουν γίνει αναστηλώσεις από το 1830 και μετά. Και παρά την απίστευτη ιστορία καταστροφών και λεηλασιών, παραμένει μαγευτική και επιβλητική.


    0 0

    Στη νότια όχθη της λίμνης της Καστοριάς, σε απόσταση λίγων μόλις χιλιομέτρων από την ομώνυμη πόλη, βρίσκεται ένας μοναδικός στη χώρα μας αρχαιολογικός χώρος, ο νεολιθικός οικισμός του Δισπηλιού.

    Στη θέση «Νησί», πριν από 7.000 περίπου χρόνια, ψαράδες και γεωργοκτηνοτρόφοι των Νεολιθικών Χρόνων κατασκεύαζαν πασσαλόχτιστα οικήματα, έφτιαχναν εργαλεία, αγγεία και στολίδια, ψάρευαν και κυνηγούσαν, με άλλα λόγια είχαν μια οργανωμένη ζωή και παρήγαν πολιτισμό.

    Στο Δισπηλιό παρατηρούνται τρεις μεγάλες οικιστικές φάσεις: η αρχαιότερη είναι λιμναία, η δεύτερη αμφίβια και η νεότερη χερσαία.

    Τα ανασκαφικά ευρήματα περιλαμβάνουν δομικά υλικά των αρχιτεκτονικών κατασκευών, λίθινα, οστέινα και πήλινα εργαλεία, χάνδρες, κεραμικά σκεύη.

    Αρχής γενομένης από το 1932 (τότε πραγματοποιήθηκε η πρώτη έρευνα από τον Α. Κεραμόπουλο), αρχαιολόγοι, παλαιοπεριβαλλοντολόγοι, αρχιτέκτονες, γεωλόγοι και συντηρητές επιχειρούν να φέρουν στο φως, να σκιαγραφήσουν και να αναδείξουν τον πολιτισμό που αναπτύχθηκε στο Δισπηλιό της Καστοριάς.

    Οι επισκέπτες της προϊστορικής εγκατάστασης στο Δισπηλιό βλέπουν σήμερα ανακατασκευασμένες οικίες, καθώς και είδη οικοσκευής και επίπλωσης.

    Ο προϊστορικός οικισμός στο Δισπηλιό της Καστοριάς είναι ένα ακόμη λαμπρό δείγμα του ιδιαίτερα αξιόλογου πολιτισμού που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στα εδάφη της Μακεδονίας ήδη από τους Προϊστορικούς Χρόνους.

    Πηγή: Β. Στεργιόπουλος, in.gr


    0 0

    Οι εχθροπραξίες στην αρχαιότητα ήταν πολύ βάρβαρες. Υπάρχουν έντονες αφηγήσεις για ηρωικές μάχες κατά τις οποίες οι αντίπαλες πλευρές χρησιμοποιούσαν τεχνολογίες αιχμής για να υπερισχύσουν η μία της άλλης.

    Είχαν όντως οι αρχαίοι Έλληνες πολιορκητικά άρματα και χειροβομβίδες; Χρησιμοποιούσαν χημικά και βιολογικά όπλα;

    Αυτή είναι η ιστορία για την πιο διάσημη πολιορκία όλων των εποχών...δείτε το πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του History Channel